Illustratie: Infographics DvhN

Elke dag een tv-recensie: De mannen tegen Hillary

Illustratie: Infographics DvhN

De vierdelige documentaireserie Hillary wordt op donderdag pas even na elf uur uitgezonden. Dat is te laat voor krantendeadlines - en voor de doorsnee slaper - dus keek ik deel 1 via Uitzending Gemist.

Wel makkelijk van Hillary is dat we allemaal maar één Hillary kennen, en dat is Hillary. Uitleg overbodig.

Kennelijk had Hillary groot vertrouwen in regisseur Nanette Burstein. Zij kreeg niet alleen de beschikking over tweeduizend uur filmmateriaal, dat soms diep in haar campagnes duikt, ook mocht ze haar dagenlang interviewen. Kennelijk dacht Hillary: ik heb - wondelijk genoeg op mijn huwelijk na - toch al verloren wat er te verliezen viel, nu valt er misschien wat terug te winnen.

Geen complexe vrouw

Wat in dat eerste deel helder op tafel kwam: Hillary is allesbehalve een complexe persoonlijkheid. Ze is zo transparant als wat, met kraakheldere ambities en messcherpe doelen, waar ze compromisloos op afstevent. Dat ze zichzelf uiteindelijk toch Clinton ging noemen om Bills verkiezing niet versjteren was een uitzondering.

Die rechtlijnigheid heeft haar natuurlijk dwarsgezeten. Zeker als vrouw. Daarvan geeft die eerste aflevering een (allesbehalve) fraai tijdsbeeld. Hillary en de andere vrouwen op de universiteiten waar ze zat werden met de nek aangekeken omdat vrouwen geen rechten dienden te studeren, maar moesten afwassen. In 1969 nog altijd.

‘Een bh-loos heethoofd’

Er is een ontluisterend shot van de Democratische senator Randolph van West-Virginia, met een onderkin waarin hij een tekkel had kunnen vervoeren, die over een feministe zei: ,,Ik vind vrouwen lieftallige wezens. Maar wat ik hier hoor is de schelle stem van een bh-loos heethoofd.” Het seksisme waarmee Hillary later te maken kreeg was subtieler, maar wel zo effectief. En zie daar: Trump.

menu