Illustratie: Infographics DvhN

Elke dag een tv-recensie: De wedstrijdspanning was er af, maar er bleef genoeg voor Rutte over

Illustratie: Infographics DvhN

Daar was hij dan. De persconferentie. We leefden er naartoe als naar een WK-finale met Oranje. Maar waar in voorbeschouwingen bij zo’n duel de spanning beeldbuiskrakend wordt opgevoerd, was door lekkende ministers of adviseurs (niks lichamelijks) de uitkomst vooraf verklapt.

Dat had een anticlimax kunnen zijn. Een vertrouwde, dat wel. De ervaring leert dat ook bij WK-finales van Oranje (m/v) het resultaat van tevoren vaststaat.

Dit zijn pas rotmaatregelen

Inhoudelijk was het voor veel niet-zorgsectoren zeker een domper. Als tv-halfuur allerminst. Niet eerder zagen we Rutte zo gespannen voor de camera, aangedaan zelfs, en in vertwijfeling over het effect van de beleidskeuzes op ‘s lands welzijn. Hij sprak van duivelse dilemma’s, een spagaat: de premier oogde als mens kwetsbaar, tegelijk als premier overtuigd dat hij niets mooiers te bieden had. Dit was andere koek dan die emotioneel gespeelde ‘rotmaatregel’ van november, die alle gaspedaaladepten richting depressie hielp.

Schuin achter de premier stond tolk gebarentaal Irma Sluis haar inmiddels vertrouwde, razend knappe acteerwerk te doen, nog bezig met de vertaling van de ene zin, terwijl Rutte er al drie verder was. Wat een techniek. (Ik zag ooit zo’n tolk bij een voorstelling van Bert Visscher. Ze was helemaal gek na afloop).

Zeikerig toontje

Door de persvragen nadien snapte ik wel waarom mensen een hekel kunnen hebben aan journalisten. Dat zeikerige toontje en de ook nogal sneue vraag van die (onzichtbare) NOS-reporter. ,,Al wéken zegt u dat Nederland zich voorbeeldig gedraagt en wat krijgen de mensen ervoor terug? Nog eens drie weken verlenging. Hoe rijmt u dat met elkaar?” Rutte had het van mij best mogen laten bij het eerste wat hij daarop zei. ,,Het virus.”

menu