Illustratie: Infographics DvhN

Elke dag een tv-recensie: Herdenken in een vorstelijke leegte

Illustratie: Infographics DvhN

Op 5 mei hebben we veel te vieren, alleen blijft daar niets van over. Op 4 mei hebben we herdacht in leegtes die onvergetelijk zullen zijn.

Schrijver Arnon Grunberg vulde de eerste, die van de Nieuwe Kerk. Rij na rij van kale, oranje gekleurde stoelen benadrukten de totale absentie van luistervolk. Alles wat hier gebeurde was voor televisie gemaakt. Grunberg maakte indruk met zijn rede over de noodzaak van inleven, over herdenken als een manier om kennis te kunnen vergaren en met zijn ode aan taboes - zoals antisemitisme er een zou moeten zijn.

Hij sprak iets langer dan gewenst. Ze moesten er de sokken inzetten om op tijd stil te kunnen zijn. De muziek van enkele verspreid zittende leden van het Metropole Orkest klonk weergaloos.

De duiven keken keurig toe

De Dam erna, rondom de stilteminuten, was nog imposanter, met die overweldigende afwezigheid van bijna alles. Vanaf de keitjes keken de duiven lange tijd braaf toe, keurig gegroepeerd. Pas tijdens de stilte klonk een enkele meeuwenschreeuw, en wat geklapwiek. Het waren geluiden die de menigte in andere jaren dempt.

Het weer hield zich kranig. Het was akelig geweest als de koning zijn toespraak onder een parapluutje in de druilregen had moeten houden. Op al dat niks was het geconstrueerde katheder een wezensvreemd element, maar wat Willem-Alexander erachter vertelde, en vooral hoe, was met recht vorstelijk. Wat een niveau. Hij sprak niet de camera, maar zijn volk toe.

De koning zong ook nog hoorbaar zuiver het Wilhemus mee. Femke Halsema durfde ‘t (onder de douche al vals wellicht?) niet aan. Premier Rutte keek ineens schuin naar de grond. Hij leek de tekst kwijt. Niemand die hem dat nu kwalijk moet durven nemen.

menu