Illustratie: Infographics DvhN

Elke dag een tv-recensie: Hier viel wel wat meer te klussen dan alleen aan dat huis

Illustratie: Infographics DvhN

Zodra iets Help, mijn man is klusser heet kan ik, ongeacht het resultaat, veilig kijken: hierin zal ik mijzelf geen moment herkennen, en anderen evenmin.

RTL4 was toe aan aflevering 100, die zich onder het bezielende toezicht van John Williams voltrok in het Friese Hemrik. ,,Hij kan het wel. Maar hij doet het niet.” Aan het woord was Tiny. ‘Hij’ was haar vriend Rindert. Er zat meer scheef daar in Hemrik. ,,Als hij thuis komt, loopt hij altijd eerst naar de hond. Ik dacht, misschien moet ik ook eens gaan kwispelen”, zei Tiny. We zaten er meteen lekker in. ,,Ja, die hond is ook altijd vrolijk”, zei Rindert.

De buren konden ervan meegenieten

Los van alle nooit begonnen klussen was het huis één zwijnenstal. Dat gaslek hadden ze wel geroken, maar ja, je vergeet wel eens wat. De kijker koos direct partij voor de arme Rindert, want Tiny, gaf ze onomwonden toe, was te lui om ene moer uit te vreten. Dat kwam nog door de dood van haar vader, zei ze, elf jaar geleden. Haar enige verzetje was het afbekken van Rindert.

De buren hoefden de ramen niet te openen om iets van de feestelijkheden mee te krijgen. Het was gênant. ,,Ik ga even een documentaire over een dodencel in Amerika kijken, om wat op te beuren”, klonk het in een hoek van onze huiskamer.

Het huis kwam wel goed

John had snel in de gaten hoe het zat. Hij troonde Tiny mee naar de psychotherapeut. Het RTL-klussenteam knapte samen met Rindert het huis op. Tiny hielp even als behangtrekker (’last vamme harses’, ‘kutklus’). De metamorfose was uiteindelijk enorm, van het huis dan.

Of ze nog lang en gelukkig leefden zullen we nooit weten. Wel dat zij er voor nu heel blij mee waren. Meer dan de kijker. Die voelde zich een voyeur in een gezin dat werd gedomineerd door psychische problematiek. En ik maar denken dat ik beginnende kluskennis zou opdoen.

menu