Illustratie: Infographics DvhN

Elke dag een tv-recensie: Michael ('Air') Jordan in tien delen, in conflicten, maar vooral in onwaarschijnlijke acties

Illustratie: Infographics DvhN

Naast thuisbezorgd.nl, ubereats.com en verder alle vuilstortlocaties waar hun restanten dan weer belanden, is Netflix een van de grote publiekstrekkers in virustijd.

Net als je dat bijna uit hebt, komen ze met tien delen Michael Jordan. The Last Dance heet de documentaire, naar de titel die Chicago Bulls-basketbalcoach Phil Jackson bedacht voor het draaiboek van zijn laatste seizoen, ’97/’98. Hij kreeg van tevoren al te horen dat hij eruit werd geschopt, vandaar. Wie geen Netflix heeft, een abonnement kost 7,95 euro per maand en je kunt het direct kosteloos opzeggen. Dat is The Last Dance wel waard.

Ongeëvenaard basketbal en de gebruikelijke vetes

Er mocht dat hele seizoen een filmploeg mee met de Bulls, en dus met Jordan. Samen met recente interviews met de hoofdrolspelers en ladingen archiefmateriaal van vóór dat seizoen, biedt dat een schitterende blik op Jordans onwaarschijnlijke klasse, op de niets ontziende ambitie die nodig is om hoog boven de rest uit te tornen, en op de onvermijdelijk opduikende conflicten tussen de macho-ego’s in zo’n grote organisatie. Er is altijd wel iemand bereid om buiten de lijnen het succes te claimen dat erbinnen wordt bereikt.

In dit geval mag de zwartepiet naar manager Jerry Krause, een stevig opgeblazen propje, dat gehard door pesterijen in zijn jeugd nu door roeien en ruiten gaat, met Jackon, Jordan en die ‘beste tweede basketballer van de wereld’ Scotty Pippen als opponenten. Jordan beledigt Krause aan de lopende band. ,,Is dat om klein te blijven, of zijn het dieetpillen?” Dat werk.

Naast het snel en goed gemonteerde verhaal zijn er die fenomenale beelden van de speler Jordan. Misschien wel de mooiste sporter van de twintigste eeuw.

menu