Illustratie: Infographics DvhN

Elke dag een tv-recensie: Nick, Simon & Garfunkel

Illustratie: Infographics DvhN

Het enige opmerkelijke feit in deel 1 van de ‘documentaire’ van Nick, Simon & Kees over Simon & Garfunkel bleef onbesproken. De weg langs de school waar het duo zijn carrière fundeerde, heet niet Simon & Garfunkel Way, maar The Ramones Way.

Dit straatnaambordje in Queens, New York, was even in beeld, maar hoe of wat: niks. Dan maar hier. De straat werd in oktober 2016 genoemd naar de baanbrekende punkrockgroep. De bandleden zaten allen op de Forest Hills High School, lang na Simon & Garfunkel. En voor die twee Burt Bacharach. De straatnamencommissie had ze voor het uitkiezen. Op Manhattan is ook een Joey Ramone Place.

Nick Schilder en Simon Keizer zijn slimme, aardige en doodgoeie gozers. Zie je zo. Ze volgden met producent Kees Tol in New York het spoor van hun idolen (niet The Ramones). Tol is iemand die pijnlijk beroerde grapjes maakt waar hijzelf wél hard om moet lachen.

Tom & Jerry

Tol lijkt me verantwoordelijk voor de voorbereiding van de trip. Via een oproep op Facebook hoopten hij en zijn Volendamse kornuiten mensen te vinden die Simon & Garfunkel op school hadden meegemaakt. Daar rolde als enige ene Alex uit. Ter plekke bleek dat S & G al lang van school waren toen hij erop kwam. Au. Maar goed, nu konden Nick & Simon in de lege aula wel het allereerste hitje van het duo zingen, toen nog Tom & Jerry geheten.

Homeward Bound, zoals de docu naar een 1965-hit heet, is zo op het oog meer een gezellige en oer-Volendamse spot op Nick & Simon, dan dat we iets spannends over Simon & Garfunkel zullen leren. Wel grappig om op tv eens wat anders dan gesproken Gronings of Drents met Nederlandse ondertitels tegen te komen. Allemachtig, wat kunnen die palingen knauwen.

menu