Het jeugdsentiment van The Three Degrees is goed voor blijmoedig dansfeestje in MartiniPlaza (+video)

The Three Degrees krijgen MartiniPlaza aan het dansen. Foto: Geert Job Sevink

Met The Three Degrees haalde MartiniPlaza een brok muziekgeschiedenis in huis. De langst bestaande vrouwelijke zanggroep kreeg het publiek vrijdagavond in de Springerzaal met gemak in beweging met een potpourri van soul- en discohits.

Het is even na achten als Ingrid Simons met gejuich wordt onthaald zodra ze het podium betreedt. De zangeres – moeder van de eveneens zingende dochter Eva – staat doorgaans in de schaduw van Rob de Nijs en Ruth Jacott, maar dient nu als opwarmertje voor het hoofdprogramma. ,,Weet je nog hoe het voelde”, vraagt ze, ,,die vlinders in je buik.” En geloof het of niet, maar de tribune waarop vrouwen in de meerderheid zijn schudt al binnen tien minuten.

Frivool

Voor The Three Degrees is het vervolgens een koud kunstje de stemming erin te houden. Ze komen frivool binnen met Shake your groove thing , de discokraker van Peaches & Herb. De toon is gezet, de in blauwe glitterjurken gestoken vrouwen hebben er zin in.

loading  

Hoe oud ze zijn, houden ze graag geheim. En wat zegt leeftijd ook, groove is in the heart . De stemmen zijn in orde en waardig voeren ze parmantig de danspasjes uit. Wat zelfrelativering en gevoel voor humor betreft zit het ook wel goed.

Hoewel geen van de dames deel uitmaakte van de originele bezetting, was Helen Scott er vlot bij in 1963. Voor de grote successen begin jaren zeventig was ze een tijdje vertrokken, maar sinds 1976 is ze vrijwel een constante factor als vervangster van de inmiddels overleden Fayette Pinkney.

Valerie Holiday, lid sinds 1967, was erbij toen The Three Degrees tijdens de opnames van het tv-programma Zevensprong (TROS) playbackten in wat indertijd Martinihal heette. Het was in de tijd dat ook Michael Jackson en zijn broers voet zetten op Groningse bodem.

De dames weten het na al die jaren zelf allemaal niet meer, zo blijkt als Scott even op adem moet komen en vraagt of ze hier ooit eerder zijn geweest. Freddie Pool in ieder geval niet, zij is nog maar relatief kort een Three Degree.

Happy birthday

Of er iemand jarig is willen ze weten. Anneke en Maaike staan op en worden toegezongen: Happy birthday! En wie is er vrijgezel? Scott en Pool steken de vinger op. Zo doe je dat als je de mores van de showbusiness kent en weet hoe je met charmes ook de mannen om de vinger windt.

Wat volgt is een vlotte set die beslist onderhoudend is. De vijf jonge en prima Nederlandse begeleiders volgen de traditie van MFSB (Mother Father Sister Brother), de studiomuzikanten die samen met het schrijvers- en producersduo Kenneth Gamble en Leon Huff van Philadelphia een soulhoofdstad maakten.

Het lieflijke Take good care of yourself , het uptempo I’m so excited (The Pointer Sisters) en het opzwepende Disco inferno (The Trammps) volgen elkaar op en de paar honderd bezoekers dansen lustig. Voor de intimiteit is het eigenlijk wel prettig dat wegens tegenvallende kaartverkoop is uitgeweken van de grote Theaterzaal naar deze kleinere Springerzaal.

Ondeugend

Waar Scott het hoogste woord heeft, blijkt Holiday de ondeugendste en grappigste. ,,I’m not a dinosaur”, bijt ze kittig met een prachtig stemmetje van zich af als ze wordt voorgesteld. Zij is het die de hoofdrol opeist in Dirty old man , de enige Nederlandse nummer-een-hit uit 1973, en die andere klassieker, When will I see you again .

Als de dames na nog geen uurtje van het podium verdwijnen en voor de toegiften terugkomen, is het publiek echt uitgelaten. ,,What took you so long?”, vraagt Scott dollend. ,,Soul train”, klinkt in T.S.O.P., The Sound Of Philadelphia. Dat de blazers- en strijkerspartijen uit synthesizers komen, deert niemand.

Dit is blije muziek uit een gouden periode, vol sentiment voor oudere jongen en nog altijd goed voor de gezelligste pretentieloze dansfeestjes. ,,Als jullie straks naar huis gaan, zitten jullie vol energie!” De armen gaan nog een keer massaal omhoog tijdens Boogie wonderland (Earth, Wind & Fire) en de dames poseren gewillig met iedereen die maar wil op het podium voor een foto.

Als kleine toegift de 'originele' Degrees in 1974 (op de Duitse televisie):

menu