Historisch portret in zwart en wit

Vijf jaar geen African Mamas gezien, vijf jaar geen Leoni Jansen... En weer staan zalen op de kop. Niet omdat er een sappig en soppig programma is gepasseerd. Het heeft met iets anders te maken. Misschien wel met het heimelijke schuldgevoel dat we Zuid-Afrika meer dan vier decennia hebben laten doormodderen met die idiote apartheid. Maar we treffen het.

We mogen opnieuw zowel de pijn voelen als de jubelende extase van die acht vrouwen. Het probleem is niet opgelost, maar er schuilen nuances en kleuren in het programma Graceland. Het maakt zich er allerminst gemakzuchtig van af met een gaaf portret in zwart en wit.

Historische coalitie

Misschien is het Leoni Jansen zelf die een theatertournee zag in het beroemde, legendarische Graceland-concert van Paul Simon in 1987 in Zimbabwe, samen met de zangers en muzikanten uit Soweto, die op dat moment niet eens buiten hun eigen township mochten spelen. De culturele boycot van Zuid-Afrika had hij drie jaar eerder al eigenzinnig doorbroken in Central Park (New York), waar de groep zonder pasje naar binnen mocht...

Enfin, de historische coalitie is beklonken en daar zit een opwindend, confronterend verhaal achter. Muzikaal, omdat hij de popmuziek uit de westelijke wereld combineerde met de dynamiek van Zuid-Afrikaanse liederen. Het leverde hem uit politiek georiënteerde richtingen strontladingen kritiek op en van de andere kant eindeloze bijval. Dit is – uiteraard – de invalshoek van Leoni Jansen, die de geschiedenis nog eens belicht in de functie van verteller. Dat doet ze strak, indrukwekkend, zorgvuldig verantwoord en zonder sentimenteel opgeklopte smetten. Daarnaast levert ze, vocaal en op gitaar haar bijdrage, maar ze doet een stap terug zodra The African Mamas excellent en beeldend aantreden.

Getuigend en informerend

Mijn beheersing van het Zoeloe is pover, en ik vermoed dat dit tevens geldt voor een groot deel van het publiek. Hoewel, je voelt empathie, je gaat naar huis met de harmonieën en de contrasten, want ook de smakelijke kracht van The Sound of Silence, You can call me Al en andere songs komen langs.

Zo leuk is het allemaal niet geweest... maar goed voor een prachtige avond. Het gaat ‘ergens’ over. Getuigend en informerend. Dat mag je wel zeggen.

Gebeurtenis: The African Mamas, Leoni Jansen en band Programma: Graceland Muziek: Paul Simon e.a. Tekst/regie: Leoni Jansen Gezien: 17/3 Hoogeveen, De Tamboer Publiek: 280 Nog te zien: 22/3 Assen; 19/4 Drachten; 20/4 Leeuwarden; 30/4 Steenwijk

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.