Zet Peter Weening op de praatstoel en de langstzittende concertprogrammeur van het land staat garant voor vele smeuïge anekdotes.

Over hoe Nick Cave in de Oosterstraat om dope zeurt. En waarom helden als Lux Interior en Poison Ivy met The Cramps uiteindelijk het podium in Vera niet halen. ,,Een van de grootste schandes, super erg.” Dergelijke verhalen zijn nu te horen in Trash That Podcast waarvan wekelijks een nieuwe aflevering online wordt gezet.

Samen met de gretige dertiger Mark van der Ploeg alias Mark Lada, zanger/gitarist van Traumahelikopter, neemt PePr een duik in de roemruchte geschiedenis van de Groningse club. En daarmee documenteert hij – met zijn pensioen in zicht – en passant zijn eigen levenswerk dat bestaat uit meer dan zevenduizend geboekte bands sinds 1980. Maar: ,,Ik ben geen professor, ik ben gewoon een enthousiaste oude man.” Dat er misschien wat te veel muziek wordt gedraaid om het officieel een podcast te mogen noemen, wat zou het. De legendarische John Peel had het vast en zeker prachtig gevonden.

Nog geen tien verkochte kaartjes voor Sonic Youth in 1983

Het duo neemt als leidraad de lijst Trash That Beat die decennialang in de Vera-krant werd afgedrukt. De lijst werd door Weening in het leven geroepen om aankomende shows te promoten en met zendingsdrang bands te pluggen bij een potentieel publiek.

Aanleiding was het eerste concert van Sonic Youth in 1983 waarvoor in de voorverkoop nog geen tien kaartjes waren verkocht. We horen Weening in de eerste aflevering van de podcastserie mopperen. ,,Ik dacht: wat is Groningen toch een ouderwetse kutstad.” Het poppodium was indertijd zelf ontluikend, maar zou dankzij een gezonde dosis eigenzinnigheid geleidelijk een voorhoedefunctie vervullen in het clubcircuit.

loading  

Nieuwsgierige Lada, loslippige Weening

Het zijn de nieuwsgierigheid van de muziekfreak Mark Lada en de door PePr loslippig opgediste anekdotes die de retrospectieve podcast uiterst vermakelijk maken. De twee afleveringen die nu te beluisteren zijn, plaatsen de muziekgeschiedenis van niet alleen Vera terloops in een groter verband.

Aan de tijdgeest valt niet te ontkomen, ook niet als de Britse new wave van Cocteau Twins plaatsmaakt voor de beduidend minder commerciële Amerikaanse no wave van Swans. Oudere jongeren belanden in een trip down memory lane , jongeren kunnen horen hoe hun favoriete – met alle respect – opa vertelt. Een waarschuwing is op de plaats, want underground klonk ooit ook echt compromisloos als underground. Niet geschikt voor luisteraars met tere oortjes derhalve.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Aanrader van de redactie