De publicatie van haar lang verwachte zevende boek in de Zeven Zussen-reeks maakte de Ierse succesauteur Lucinda Riley (55) nog net mee. Vrijdag maakte haar familie haar overlijden bekend, voor velen volkomen onverwacht. De schrijfster bleek al vier jaar aan kanker te lijden, een ziekte die haar uiteindelijk fataal werd.

Lucinda Riley, opgeleid als actrice, was al jong te zien op televisie en in het theater. Op haar 23e schreef zij haar eerste roman Lovers and players (1992). Er volgden nog zes boeken waarbij haar echte naam, Lucinda Edmonds, op de cover stond. Maar vanaf The orchid house (2010) publiceerde zij onder het pseudoniem Lucinda Riley, de naam waaronder ze haar grootste triomfen vierde. In 2014 zag het eerste deel van haar Zeven Zussen-reeks het licht.

Haar laatste boek De zevende zus werd door de recensent van De Telegraaf onlangs ’het meest meeslepende en persoonlijke deel uit de serie tot nu toe’ genoemd. Ook dit deel prijkt opnieuw hoog in de internationale bestseller-lijsten, net als eerder de andere delen. Wereldwijd verkocht de voormalige actrice meer dan 30 miljoen boeken.

Riley’s familie maakte haar overlijden wereldkundig: ’Aan Lucinda’s vrienden en lezers over de hele wereld: Het spijt ons enorm jullie te moeten vertellen dat Lucinda vanochtend in alle rust is overleden, omringd door haar familie, die zo belangrijk voor haar was. We realiseren ons dat dit een enorme schok zal zijn voor velen, omdat de meeste mensen niet wisten dat Lucinda al vier jaar aan kanker leed. ’

Overwinning

In een interview met De Telegraaf vertelde Lucinda Riley drie jaar geleden dat het schrijven van de Zeven Zussen-reeks een persoonlijke overwinning was, ook op haarzelf. „Onze levens worden bepaald door angst. Dat geldt echt voor ons allemaal. Zo ben ik doodsbang voor spinnen, voor journalisten en het spreken voor grote groepen. Maar soms moet je diep ademhalen en een sprong in het duister wagen. Dat heb ik ook met deze serie gedaan.”

„Al mijn uitgevers waren sceptisch. Niemand liep warm voor verhalen die losjes gebaseerd zijn op de mythologie rondom de zeven sterren die al eeuwenlang tal van zeelieden helpen navigeren en natuurvolken, van de Maya’s tot de Aboriginals inspireren. Als ik hun vertelde over mijn personage Pa Salt en dat zijn naam een anagram is van de Griekse god Atlas, die de hele wereld op zijn schouders droeg, zag ik ze met hun ogen rollen. Ze geloofden er niet in. Maar ik wist dat ik dit ambitieuze project hoe dan ook moest uitvoeren”

De inspiratie voor haar succesreeks haalde ze voor een belangrijk deel uit de reizen die ze zij maakte. „Het zijn verhalen over moderne vrouwen, die zoeken naar hun wortels, naar hoop, naar liefde. Dankzij de research voor deze boeken ben ik op plekken geweest waar ik nooit eerder was. Van de bush in Australië tot in Kenia. In Noorwegen heb ik mij ondergedompeld in de muziek van Edvard Grieg. In Spanje leerde ik alles over de Flamenco. Ik geniet.”

Inspiratiebron

„Pas na het derde boek realiseerde ik mij dat mijn vader mijn grootste inspiratiebron was. Mijn lieve papa, die veertien jaar geleden veel te jong overleden is, was net als Pa Salt continu op reis. En net als hij was mijn vader een mysterieuze figuur. Geen idee wat hij precies deed. Mijn moeder en wij, de kinderen, zagen hem zelden. Maar als hij thuis was, was ik niet van zijn knie af te slaan, want hij zat altijd boordevol verhalen. Hij was een verteller pur sang, ik hing aan zijn lippen. Door zijn avonturen is bij mij het zaadje geplant om altijd nieuwe landen en culturen te blijven ontdekken.”

Toch doseerde Lucinda Riley, die in Londen woonde, haar reizen wel. „Want diep in mijn hart ben ik ook een huismus. Ik houd ervan om thuis alles goed te laten reilen en zeilen en als moeder van zeven (stief)kinderen heb ik het druk zat. Faam heb ik dan ook nooit nagejaagd. Ik koester mijn privacy en zoek de spotlichten niet op.”

Allergisch

Schrijven in de letterlijke zin van het woord deed Riley niet. „Ik ben allergisch voor computers. Echt, ik kan er geen vijf minuten achter werken. Ik heb vroeger veel gedanst, want ik wilde balletdanseres worden, dus ik ben een type dat absoluut niet stil kan zitten. Sterker nog, ik denk beter als ik beweeg. Dus dicteer ik, al wandelend, mijn boeken. Thuis kijken mijn man en kinderen nergens meer van op. Dan loop ik door de keuken, terwijl ik zeg: houd je taai komma Electra punt aanhalingsteken sluiten nieuwe alinea. Ik ben na 27 jaar oefenen inmiddels vloeiend in dicteren. Dit werkt voor mij nu eenmaal het beste. Ik neem mijn dictafoon overal mee naar toe. Tijdens mijn reizen borrelt het verhaal vanzelf in mij op.”

Aan fantasie ontbrak het Lucinda Riley nooit. „Als kind al droomde ik dat ons huis een kasteel was. Met een tiara op mijn hoofd danste ik in de oude baljurken van mijn moeder door de kamers. Ik ben dankbaar voor dit talent. Want als het leven moeilijk is en alles tegenzit, kan je verbeeldingskracht je helpen om even de zorgen van alledag te ontvluchten. Ik heb diverse ups en downs in mijn leven gekend. Ik ben een alleenstaande moeder geweest, voordat ik mijn huidige man Stephen ontmoette, ik heb arme dagen en rijke dagen gekend. Maar mede door mijn fantasie gloorde er altijd weer hoop in de verte op betere tijden.”

Onuitwisbaar

Haar familie wees in Rileys overlijdensbericht op de onuitwisbare indruk die de schrijfster achterliet op iedereen die ze ontmoette, en op iedereen die zich verloor in haar verhalen. ’Ze straalde altijd liefde en vriendelijkheid uit, in alles wat ze deed, en ze zal ons voor altijd blijven inspireren. Boven alles hield Lucinda van het leven, en leefde elk moment ten volle. In haar eigen woorden: ’Door de pijn en vreugde van deze reis heb ik de belangrijkste les van het leven geleerd, en daar ben ik heel blij om: ’The moment is all we have’.’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur