FOTO ARCHIEF DVHN/JAN KANNING

Krokodillentranen weggelachen

FOTO ARCHIEF DVHN/JAN KANNING

Heimwee? Nostalgie... hoezo? Een al jaren zieltogend theater gaat eindelijk dicht en aan de overkant staat een geweldig en veelbelovend nieuw complex.

Een volstrekte aanleiding voor wat een Grande Finale heet. Mieke Kluivers, die in Emmen Theater De Muzeval vele jaren artistiek heeft geleid, wijdde er warme woorden aan en vanuit diverse richtingen hoorde ze waardering. Wat dacht je? Als je Brigitte Kaandorp en Bert Visscher in huis hebt, wordt het afscheid een feest. Dan hoor je geen mens klagen dat het beoogde programma 68 minuten uitloopt.

Op die manier lukt ’t het beste om krokodillentranen van een culturele wethouder en een zeurende meneer van de Vrienden van De Muzeval weg te lachen. Uiteindelijk geeft het dan niet meer hoe laat het wordt.

Ruim veertig jaren hebben ze daar geprobeerd de muzen te vangen en nu stappen ze over naar het Atlas Theater waar Jan Geert Vierkant breed kan programmeren. Het wordt even wennen. Visscher - presentator en vocalist, jawel - schetste De Muzeval als ‘klaar voor de sloop, in afwachting van een zaal met dezelfde sfeer als deze.’ Kaandorp deponeerde er een schep bovenop.’Dat weten jullie allemaal niet, maar voor ons, achter het toneel, was het gebouw echt aan het verkrummelen.’

Nou is van haar algemeen bekend dat zij het moeilijk heeft. Dit illustreerde ze effectief in het vermaarde hitje over haar zware bestaan. Waarbij ze toch weer bofte dat het Noordpool Orkest achter haar zat. Krachtpatser Reinout Douma heeft in heel weinig jaren van jonge professionele muzikanten een excellent merk gemaakt met imponerende secties blazers en strijkers.

En ze hadden zaterdagavond een topklus aan zeker twintig stukken in uiteenlopende genres van jazz (Sherry Dyanne) tot vet cabaret (de Groningse inbreng van Rooie Rinus met Pé Daalemmer) en de verklanking van de magie van een tangodanspaar. Maar ook heerste er betovering, dynamiek en artistieke inspiratie via een wereldman als Sven Ratzke en de goddelijke Ellen ten Damme, door Visscher fijnzinnig getypeerd als ’een wilde tante.’

Sven Ratze heeft gemerkt dat Emmen centraal ligt in zijn wereldbeeld. Vandaar zijn moeiteloze sprong van Berlijn ‘77 naar het Laat me van Ramses Shaffy. Aan contrasten mankeerde niks. Harm en Roelof vormen een duo dat niet geregeld werkt met groot orkest.

Zoiets is lastig. Maar zij brachten met het Drentse liedje over die prachtige meid in Sleen toch iets mee van het pure sentiment. Dat mag. Sterker, dat moet op zo’n avond en de beide heren brengen zoveel routine mee dat ze het niet uit de klauwen laten lopen. Op die momenten is ‘het gekkenhuis’ (tekst Visscher) omgebouwd tot een huiskamer.

menu