Marjolijn van Kooten

Recensie: Cabaretier Marjolijn van Kooten blikt terug op een glansrijk doorstane identiteitscrisis (★★★☆☆)

Marjolijn van Kooten

Het slagveld van een glansrijk doorstane identiteitscrisis. In haar vierde theaterprogramma (sinds 2010) laat Marjolijn van Kooten angstgevoelens, paniek, stress, antidepressiva en bijbehorende fenomenen zoals schaamte, therapie, onzekerheid en dwangmatig gedrag passeren.

Ze is op dat punt ervaren. Daar spreekt ze anderhalf uur over. Vooropgesteld: het gaat over een labyrint van aandoeningen waar niet eens een patiëntenvereniging voor bestaat. Waarschuwende innerlijke stemmen, die in conclaaf gaan met de personages die je herbergt... Dat je gaat praten tegen een tupper-warebakje dat zijn eigen leven wil leiden. Hoe leuk is dat? Heel leuk en onderhoudend als materie. Hoewel, ze mag een pr-kreet als ‘psychiatrisch cabaret’ snel afschaffen.

Ongestoord is allerminst somber van structuur. Hier en daar zelfs hilarisch, met in de onderlaag opluchting en zelfverzekerdheid, nu het idee dat je een kneus bent, helemaal weg is. Van Kooten etaleert geen glamour, evenmin pretenties. Ze verspreidt de kracht, de flair, de intonatie en de ambitie van een theaterpersoonlijkheid die met doordacht relativeringsvermogen een terugblik aflevert. Op de ggz en de geur van kruidenthee in de spirituele centra, bijvoorbeeld. Een hele zwik instanties die diagnoses formuleren, ‘niet meer weten wat zij met je moeten’ en almaar proberen een definitie te verzinnen voor het begrip acceptatie. Die hebben het niet over geluk, liever over mindfulness. Wat wel eens een huilbui, of de behoefte aan controle en religie oproept.

In de voorstelling is Marjolijn van Kooten de vertelster van het relaas over een dappere vakantietrip naar een gehucht in de Ardennen. Ze monteert er in de vorm van conferences diverse anekdotes en typeringen in. Bizarre bijverschijnselen, die haar status als ex-slachtoffer karakteriseren. Ze weet nu zeker dat ze ‘wel ergens goed in is...’ Met als conclusie dat het ‘hele normaal zijn’ toch tegenvalt. Het is geen discussiestuk, gelukkig.

Inclusief een enkel liedje – mooi geaccentueerd door Rob Stoop aan de vleugel – hanteert Van Kooten hartgrondig de bijl in je nek. Zachtzinnig is ze niet. Het wordt opeens echter enigszins zweverig in mislukkende zaalgesprekjes, alsmede de verschijning van een enge engel in de persoon van Marco de Kramer, een gruwelijke amateur.

In de Stadsschouwburg trok ze 152 m/v, die door gastheer Koos de Boer volgens een strak schema in en uit werden geleid. In de huidige situatie is de capaciteit 180, maar Marjolijn zei geen woord over corona. Langzamerhand ook wel eens lekker.

menu