Mark Pepping zingt het hart uit zijn lijf.

Recensie: Mark Pepping is niet van de meezingers

Mark Pepping zingt het hart uit zijn lijf. Foto: Duncan Wijting

Je dacht hem te kennen als koordirigent, arrangeur, componist en muziekproducer in zijn eigen studio. Blijkt Mark Pepping opeens vocaal solo te gaan. Smaakvol en verrassend. Nog wel in de kerk.

De voertaal is Nederlands, royaal gesorteerd qua gevoel, en dat kunnen we uitstekend kwijt in prachtige vertalingen. Trouwens, zonder dat sentimentaliteit tegen de preekstoel van de Margarethakerk klotst.

Pepping (28) is zeer duidelijk en zeer persoonlijk in de selectie van nummers die veel voor hem betekenen. Dat hij zijn identiteit er in fietst, geeft zijn programma een lading die aanspreekt, vooral omdat muzikale kwaliteit en inhoud voorop staan. Hij brengt geen festival van meezingers: van achterlijk biertentrepertoire moet hij niets hebben. Het schept een band.

Een zanger die het hart uit zijn lijf zingt

Met hem horen we een zanger die het hart uit zijn lijf zingt, maar niet op ramkoers gaat, al ambieert hij een forse aanpak. Wat niet altijd hoeft om te zeggen wat je wilt. Klein en ingetogen kan heel mooi en veelzeggend zijn. Hoewel, als hij zich op volle kracht van zijn passie in een wereldnummer als Verloren ( Je suis malade ) stort, is het resultaat huiveringwekkend sterk.

Hoop en liefde zijn aan de orde als leidende thema’s. Vooral over wat we moeten missen wordt gezongen en ’t scheelt uiteraard dat het Mark Pepping niet aan flair en lef mankeert. Anders begin je niet aan een programma van een uur met alles wat daarbij komt kijken.

Zoals: de arrangementen voor een band (in zijn woorden ‘combo’) van vier mannen met Gerard Kema (gitaar), Bart Winsingh (vleugel), Rick Lammers (basgitaar ) en Cees Bolhuis (drums). En wat dacht je van een concert in een kerk? Kerken zijn in principe gebouwd voor akoestische geluidsweergave. Kerkruimtes houden van intimiteit en helemaal niet van de ellende van boxen en microfoons.

Solist en muzikanten mogen dus hun handen dichtknijpen dat Sergej in ’t Veen technisch een wonder verricht en irritante galmgolven geen kans biedt. In de functie van driestemmige vocals kunnen de muzikanten zonder bezwaar uithalen.

Geen gluiperige showelementen

Terug in de tijd (1977) brengt mensen bij Robert Long. Als Pepping het over tijdloos repertoire heeft, doet hij goed werk. Long (gestorven in 2006) heeft best weer een zetje nodig. Het klopt. Contrasten bepalen de kleur. Dus horen we Als de liefde van Daniël Lohues, het ongenaakbare Avond van Boudewijn de Groot en Omarm me , dat synoniem is met de groep BLØF.

Tekstvast tot en met is de solist van dienst een vertolker die de gunfactor onbaatzuchtig doorgeeft met een accent op Tony Neef, die als schrijver drie keer in het programma voorkomt.

Mark Pepping verliest zich niet in gluiperige showelementen. In de bruisende finale gaan ze echter samen los. Dat is precies wat Ramses Shaffy altijd wilde. Vandaar We zullen doorgaan en Zing, vecht, huil enz. Het sfeervolle kerkje doorstond het glansrijk. Op de donderdagen 6 en 13 augustus komen ze terug. Beide avonden twee keer.

menu