Maya Fridman en Garth Knox: Spelen, zingen, klagen, dromen

Maya Fridman speelde voor haar gecomponeerd werk. Foto: Knelis

Het eerste van de twee nieuwe-muziekconcerten op Noorderzon bracht twee uiterst talentvolle strijkers naar de Lutherse kerk. Celliste Maya Fridman (1989) speelde vier delen uit de recent voor haar gecomponeerde Canti d’inizio e fine van Maxim Shalygin.

Indringende, zware muziek (met verwijzingen naar de Holocaust), waarin de componist de musicus zowel technisch als emotioneel op de proef stelt.

Huiveringwekkende schoonheid

‘Voor een musicus die kan voelen, spelen, zingen, schreeuwen, kreunen, vloeken, ademen, klagen, fluisteren, blaten, sissen, dromen...’ luidt de ondertitel van het werk. Fridman kan het allemaal, en niet alleen op haar cello. In de Todesfuge waarmee het werk besluit, zingt ze tijdens het spelen de tekst van het gelijknamige gedicht waarin Paul Celan zijn kampervaringen verwoordde. Het was van een huiveringwekkende schoonheid.

Garth Knox

Totaal anders, maar niet minder indrukwekkend, waren de stukken die Garth Knox onlangs voor violiste Diamanda Dramm (1991) componeerde. Dramm speelde enkele delen uit de Violin Spaces , die later dit jaar op cd verschijnen, en die klonken even virtuoos als vrolijk muzikaal, met veel knipogen naar de volksmuziek. Met speels gemak, alsof het vanzelfsprekend was, streek en plukte de violiste de meest fantastische geluiden uit haar instrument.

Tussendoor kregen we nog wat oude muziek van Heinrich Biber (twee Rosenkranzsonates ) en speelde Dramm een van de door Biber geïnspireerde Mystery Sonatas (uit 2014) van de Amerikaanse componist David Lang. Die willen we ook graag nog eens in zijn geheel horen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Noorderzon