Maya Wildevuur maakt zich op.

De ochtendrituelen van Maya Wildevuur: 'Het is wat het is'

Maya Wildevuur maakt zich op. Foto: Maartje Bakers

Schilderes Maya Wildevuur is een flamboyante verschijning. Haar fel opgemaakte ogen, de kunstbloemenpracht in haar haar; hoe doet ze dat toch allemaal ‘s morgens vroeg? Dat is zondag op tv te zien in Personae van Maartje Bakers, een korte, bijzondere documentaire over de intieme metamorfose die zes vrouwen ondergaan voordat ze de wereld tegemoet treden.

Goeiemorgen, dat is nogal wat, een filmcrew aan je bed als je opstaat. Hoe kwam je erbij om hieraan mee te doen?

,,Regisseur Maartje Bakers belde me en ik zei ja. Ik wist niet wat het in zou houden, maar ja, ik dacht wie a zegt moet maar b zeggen.’’

Je ziet jou opstaan. Sliep je echt?

,,Ja. Alles moest in een keer worden gefilmd, en dan zoals het echt was. Heel natuurlijk. In een keer raak.’’

Maar ze stonden dus met zijn allen om je bed?

Nee, ze zaten met zijn zessen in mijn klerenkast te wachten tot ik wakker werd en dat duurde zo lang dat ze bang waren dat de filmcassette op zou zijn. Dus maakten ze een beetje geluid om me te wekken. Ze hadden een soort schoenendoosconstructie gemaakt, met spiegels en een camera erin, waardoor het was alsof ze door mijn spiegel naar me keken. Heel bijzonder.’’

Hoe is het om jezelf terug te zien in dat, zeg maar, kwetsbare, make-up-loze moment aan het begin van de dag?

,,Nou, dat moment dat ik in die bodystocking spring, dat vind ik nog het ergste. Het is natuurlijk heel intiem. Maar als er zes mensen om me heen heel serieus aan het werk zijn, zet ik ook het verstand op nul.’’

Waarom heb je eigenlijk al die bloemen in je haar?

,,Ik heb bloedvergiftiging gehad en daardoor kreeg ik allemaal kale plekken op mijn hoofd. Dus het begon met een veertje hier en een bloemetje daar, dat is zo gegroeid en nu hoort het bij mij. Als ik de bloemen vergeet in te doen, en dat is wel eens gebeurd, voel ik me naakt. Ik doe er ook wel eens lichtjes in, zo tegen de kerst. Als je ziet hoeveel plezier dat geeft! Een keer zat ik in een restaurant, toen viel daar het licht uit, dachten ze dat het een act was.’’

De vrouw als kunstobject.

,,Haha, ja.’’

Personae is door het Nederlands Film Festival genomineerd voor beste korte documentaire. Doel van filmmaker Bakers is om een ‘eerlijke representatie van vrouwen te geven in een tijd waarin dat allerminst vanzelfsprekend is’. Hoe zie jij dat?

,,Ja, je gaat toch anders kijken naar vrouwen na deze documentaire. Het dwingt je, net als in alle kunst, om je blik te verruimen. Ik vind het leuk als mensen hun best doen om er mooi uit te zien. Vroeger liep ik de hele dag in een verfjas, ik zag er niet uit. Toen dacht ik: ik heb al die leuke kleren nooit aan, dat is toch jammer. Dus heb ik getraind. Nu kan ik in mijn goeie jurk achter de ezel staan zonder er een vlek in te maken.’’

De opname stopt nadat je je kapsel in orde hebt gebracht. Had je jezelf niet graag in vol ornaat teruggezien op film?

,,Ja, dat had ik wel graag gewild. Maar ik vond het leuk om met die jonge mensen te werken en ik was toch ook gevleid natuurlijk. Ach, het is zoals het is, denk ik dan. Ik was 74 tijdens de opnames, nu 76, je kunt het op mijn leeftijd niet mooier maken dan het is. En dat vind ik prima.’’

menu