Violist Metropole Orkest trakteert op muziek in de tuin van verpleeghuis De Brink in Groningen

Violist Herman van Haaren speelt namens Metropole Orkest voor bewoners van De Brink in Groningen. Foto: Reyer Boxem

De eenzame viool klonk warm in de tuin van De Brink in Groningen. Ongeveer dertig bewoners van het verpleeghuis waren naar buiten gekomen om te luisteren. Ze benutten het stenen terras als tribune.

Die plek bood goed zicht op Herman van Haaren, violist van het Metropole Orkest. Hij was meegereisd met orkestdirecteur Jan Geert Vierkant in een muzikale actie van het orkest. Verspreid over acht woonzorgcentra in het land trakteerde een van de orkestleden de bewoners op een paar composities. Groningen viel dubbel in de prijzen: Van Haaren en Vierkant reden na De Brink door naar de Heymansstichting in de stad.

Het moest wel buiten

Het waren verplichte buitensessies. Verpleeghuizen zijn nog altijd verboden terrein voor wie er niet woont of werkt. Het coronavirus sleept behalve veel narigheid ook veel zonneschijn achter zich aan, dat kwam nu goed uit. ,,Van Tilburg via Amsterdam en Hilversum, steden waar we ook speelden, zaten we steeds keurig achter de buien aan”, was Vierkant opgevallen. Hij was eerder directeur van het Noord Nederlands Orkest in Groningen en het Atlas Theater in Emmen.

Vierkant regelde de optredens via de koepel van zorgcentra in het land, en koppelde dit aan een gift aan alle 2300 instellingen. Ze kregen allemaal twee cd’s cadeau met nummers die ooit zijn gecomponeerd door Dolf van der Linden, in 1945 oprichter van het Metropole Orkest. Titel van de cd: Dolf’s Choice .

Dolf van der Linden was decennia een begrip

Hoe was hij op het idee gekomen? Vierkant: ,,De oma van mijn vrouw was 97. Ze is inmiddels overleden. Niet aan corona, maar ik dacht wel, we moeten iets doen voor mensen in situaties zoals de hare was. En veel bewoners van deze leeftijd zal de muziek van Van der Linden bekend in de oren klinken. Hij was een begrip.”

Voordat Herman van Haaren de viool onder zijn kin plaatste, sprak Vierkant de bewoners eerst kort toe. ,,Net na de oorlog had het land grote behoefte aan een optimistisch geluid. Dolf van der Linden zorgde daarvoor, met zijn Metropole Orkest. Met dat oogmerk is het orkest indertijd ook echt opgericht.”

Niet alles valt in goede aarde

Dat optimisme kunnen we in deze rare tijd opnieuw gebruiken, schatte Vierkant in. Hij overhandigde locatiemanager Jan Wilts van De Brink (onderdeel van Zinn) de meegebrachte cd’s, plus een stapeltje boeken over orkestleiders uit het verleden, zoals Rogier van Otterloo en Dick Bakker. ,,Muziek”, zei Wilts daarna, ,,loopt als een rode draad door de acht weken die het coronavirus ons in de greep houdt. Instrumentaal, klassiek, pop, smartlappen, alles komt voorbij.”

Met het groeien van de jaren stijgt ook de assertiviteit. Wilts: ,,We hebben van alles gehad, muzikanten in hoogwerkers gehad, maar ook een draaiorgel. Niet alle bewoners vinden die muziek even leuk. Dat wordt hier dan bepaald niet onder stoelen of banken gestoken.”

Mooie akoestiek

Violist Van Haaren speelde Parklane Serenade , de compositie van Dolf van der Linden die 35 jaar als herkenningstune van het orkest heeft gefungeerd. Van Haarens spel, de akoestiek van de L-vorm waarmee het gebouw zich om hem heen vouwde en de door hem meegenomen versterking, garandeerden samen tien aangename minuten.

Het tweede stuk was een eigen compositie, La Colmena . ,,Gebaseerd op een gelijknamig gedicht van Antonio Machado”, legde Van Haaren uit. In dat gedicht verandert afval in het hart van een bijenkorf in blanke was en zoete honing. Wat een metafoor voor de hoop van nu zou kunnen zijn.

Vierkant wees naar het publiek op het terras, naar de bewoners. ,,Weet je dat daar twee oude orkestleden van het NNO tussen zitten?” Het bleek te gaan om violiste Connie Blom (,,aanvoerder van de tweede”, verduidelijkte ze zelf) en om Herman Reijers, cellist. ,,En trompettist, vulde hij aan.” Vierkant: ,,U heeft Benny Behr en Sem Nijveen vast ook wel gekend.” Reijers, over deze twee violisten: ,,O zeker. Wie kende ik niet! Ik heb met iedereen gespeeld. Jenne Meinema bijvoorbeeld. Zeker ook wel eens van gehoord?”

Nadat Van Haaren net voor de laatste keer over zijn snaren had gestreken, liep een bewoonster met een rollator voor hem langs het tuinpad over. ,,Ik ben te laat”, stelde ze teleurgesteld vast. Gelukkig hebben ze de cd nog.



menu