Cellodocenten Karoun Baghboudarian (zittend) en Alexandra Vierkant in het Lutherzaaltje, waar ze hun lessen geven.

Cellisten starten orkest met Nederlandse en vluchtelingen-kinderen: 'Muziek is een taal die iedereen spreekt'

Cellodocenten Karoun Baghboudarian (zittend) en Alexandra Vierkant in het Lutherzaaltje, waar ze hun lessen geven. Foto: Duncan Wijting

Volgende week gaat het Hello Cello Orkest Groningen van start. Jonge Nederlandse kinderen spelen daarin samen met kinderen van statushouders.

,,Hier krijgen ze les”, zegt Alexandra Vierkant, terwijl ze een tafeltje en wat stoelen klaarzet in het Lutherzaaltje van de Lutherse Kerk. Naast de cellodocent van de StrijkersStudio Groningen , schuift haar Syrische collega Karoun Baghboudarian aan. ,,Eigenlijk wilden we maximaal twaalf leerlingen, maar het worden waarschijnlijk vijftien of zestien kinderen van tussen de 8 en 13 jaar.”

In veertig lessen worden de kinderen voorbereid op een optreden tijdens de Cello Biënnale in Amsterdam, in oktober 2020. ,,Een groot deel deed vorig jaar ook mee aan De Cello als Welkom ”, vertellen de docenten. Tijdens dat project, met leerlingen van de Borgmanschool in Groningen, leerden kinderen van vluchtelingen samen met Nederlandse kinderen de eerste beginselen van het cello spelen. ,,Toen was het meer vrijblijvend. Nu wordt het serieuzer en moeten ze ook thuis studeren.”

‘Hier zijn ze gelijkwaardig’

Beide projecten zijn een initiatief van de Cello Biënnale Amsterdam, het tweejaarlijkse cellofestival in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. ,,Daar hebben wij elkaar ook ontmoet”, vertellen Vierkant (53) en Baghboudarian (40), die beiden in Groningen wonen. ,,Wij waren allebei als docent verbonden aan Hello Cello, de educatieve tak van het festival.” En nu werken ze voor de tweede keer samen om kinderen van verschillende achtergronden met elkaar in verbinding te brengen.

,,Het mooie van deze projecten is dat cello spelen iets heel anders is”, zegt Baghboudarian. ,,Als mensen uit oorlogsgebieden hierheen komen, denken ze niet meteen aan muziek. Ze willen dat hun kinderen de taal leren, naar school gaan en een zwemdiploma halen.” Terwijl muziek een prachtig instrument is om te integreren. ,,Hier hebben ze geen taalachterstand, maar zijn ze gelijkwaardig”, zegt Vierkant. ,,En kinderen zijn overal hetzelfde. Muziek is een verbindende factor.”

‘Kinderen zijn overal hetzelfde’

Het Hello Cello Orkest is net als De Cello als Welkom een project waarin kinderen van statushouders en Nederlandse leeftijdgenootjes wat van elkaar kunnen leren. ,,Het is een wederzijds proces”, zegt Vierkant. ,,Vorig jaar zag je dat ze elkaar hielpen als eentje het niet snapte. Daar gaat het ook om: verbinding maken. Natuurlijk zijn ze soms ook boos op elkaar, en ook dan maakt het echt niet uit of je uit Nederland of uit Syrië komt. Kinderen zijn over de hele wereld hetzelfde.”

,,Het idee is dat ze samen iets leren”, zegt Baghboudarian. Zij heeft ervaring met kinderorkesten. Voor ze in 2015 het oorlogsgeweld in Syrië ontvluchtte, zette ze in Damascus het Kiddy Orchestra op. ,,Daarin werd op meerdere instrumenten gespeeld, waarbij ik voor elk instrument een docent had: studenten van het conservatorium in Damascus, waar ik solfège gaf.” Inmiddels heeft de voormalige cellist van het Syrisch Nationaal Symfonieorkest ook Kiddy Orchestra’s opgezet in Marum en Groningen.

Nieuwe compositie

De lessen in het Lutherzaaltje beginnen met het omarmen van de cello, vertelt Vierkant, wier StrijkersStudio al jaren in het gebouw van de Lutherse Kerk is gevestigd. ,,Wat ik heel ontroerend vond, was dat je vorig jaar bij sommige kinderen de rust zag indalen als ze dat deden. Ze kwamen iets moois doen, iets leuks, met andere kinderen en met ons. Sommigen waren zonder ouders in Nederland aangekomen. Die cellolessen zijn iets om naar uit te kijken. En wij zijn geen hulpverleners, maar docenten.”

Terwijl het project van vorig jaar werd afgesloten met een optreden op een regionale Hello Cello Dag in Zwolle, wordt nu toegewerkt naar het echte werk: een optreden op de Cello Biënnale zelf. ,,Op elk festival is er een Hello Cello Concert waarbij groepen uit alle delen van het land samen een nieuwe compositie spelen, die speciaal voor hen is gemaakt”, vertelt Vierkant. ,,In april krijgen we onze partij, die is afgestemd op het niveau van onze leerlingen.”

Eerste optreden in december

Daarna volgen twee repetities in Zwolle met andere noordelijke deelnemers. Op de morgen voor het concert is er een laatste repetitie in Amsterdam met het hele orkest, waarin ongeveer 160 kinderen en jongeren zitten uit heel Nederland, van verschillende speelniveaus. ,,Er doen ook conservatoriumstudenten mee”, vertelt Vierkant. ,,Terwijl onze cellisten nog noten moeten leren lezen. Heel bijzonder.”

Volgende week, bij de start van het Hello Cello Orkest Groningen , wordt begonnen met wat basisbeginselen van het cello spelen. Later worden onder meer volksliedjes ingestudeerd en leren de jonge cellisten improviseren. ,,Tijdens het kerstconcert van de StrijkersStudio, in december, treedt het orkest voor het eerst op”, zegt Vierkant. ,,Kinderen moeten wennen aan optreden voor publiek”, zegt Baghboudarian. ,,Al heeft een deel vorig jaar in Zwolle ook al meegedaan.”

‘Deze kinderen moeten het later ook samen met elkaar doen’

Ze hopen in de veertig lessen het spelniveau flink omhoog te krijgen. ,,Maar dat is niet ons enige doel”, zegt Baghboudarian. ,,Het gaat vooral om het samen spelen en samen leven.” Vierkant: ,,Het concert volgend jaar moet een feest worden, maar de weg ernaartoe is veel belangrijker.” Baghboudarian: ,,Deze kinderen moeten het later in de maatschappij ook samen met elkaar doen.”

Het Hello Cello Orkest Groningen wil ze daarbij op weg helpen. ,,Muziek is een taal die iedereen spreekt”, zegt Vierkant. ,,We hebben daar ook een liedje op gemaakt, dat we met ze gaan spelen. De tekst daarvan zegt eigenlijk alles: ‘Mooie klanken maken wij samen/ Alle kinderen bij elkaar,/ Overal vandaan/ Als je muziek maakt kun je iedereen verstaan’.”

menu