De Dansers ‘shaken’ zichzelf de zandafgraving in. Foto Nichon Glerum

Oerol: De Dansers zetten een kuil op z’n kop, Othello wordt vrouw en wit en we horen de meest hilarische opsomming ooit

De Dansers ‘shaken’ zichzelf de zandafgraving in. Foto Nichon Glerum

Een pittige fietsdag levert aanstekelijke voorstellingen op. Het in no time gemaakte Othello , ontaarde verzamelwoede in Alles moet weg en De Dansers die alles losschudden.

Ze staan volgende week op festival Simmerdeis in Drachten, De Dansers met hun Shake Shake Shake . Dat is mooi, want in de komende theatertour ontbreekt het Noorden nog. Op Terschelling vliegt het zand je om de oren van enthousiasme als deze jonge muziek-en-dans-club een punt achter zijn voorstelling heeft gezet.

Mag het licht uit?

Met Shake Shake Shake wil het zeskoppige gezelschap losmaken wat een mens vast kan zetten. De onophoudelijke prestatiedruk. De terreur van telefoon en social media. Mag het licht uit?

Dit doen ze - in een zandafgraving op ‘Oost’ - met een onuitputtelijke energie, grote muzikaliteit, fijne meerstemmigheid en een dansact die los oogt maar een geramde choreografie kent. Soms in een sprint, soms ontroerend, altijd sympathiek, zonder pretenties. Als het de bedoeling is dat je na dit ‘afschudden’ naar je onderkomen fietst met het voornemen om de dag verder rustig door te brengen, dan is die opzet mislukt. De adrenaline van De Dansers slaat over op het hele publiek.

''Othello' met drie zowel jonge als vertrouwde actrices

Een paar kilometer westelijker staat op een stuk gras Othello , de derde Shakespeare van Karina Kroft op Oerol. Het trio actrices Soumaya Ahouaoui, Stacyian Jackson en Eva Layla Schipper speelde in 2014, toen nog ultrajong, al mee in een gedenkwaardige Romeo en Julia . Deze Othello is uitgedraaid op een last minute-truc met Koos Terpstra als eindregisseur en alsnog een fijn resultaat.

De drie spelen alle personages. Dankzij naamplaten aan de microfoonstandaards weten we of we met legeraanvoerder Othello, met zijn geliefde Desdemona, met de zich vernederd voelende intrigant Jago of met een van de anderen te maken hebben. En maar wisselen van microfoon. De zwarte actrice Stacyan Jackson begint als de ‘vuile zwarte’ Moor Othello, maar gaandeweg stappen de drie uit hun rol, soms kibbelend wie nu weer wat zal spelen.

Een strofe uit Maya Angelou’s beroemde gedicht

Jackson legt uiteindelijk als de witte Desdemona het loodje. We horen Is It Because I’m Black van Tiken Jah Fokaly, The Story of O.J . van Jay Z en King Kunta van Kendrick Lamar en niet toevallig later de witte artiest Fink met Pilgrim . Stacyan Jackson draagt, wederopgestaan als zichzelf, een mooie epiloog voor: I am the dream and the hope of the slaves van de zwarte burgerrechtenvoorvechtster Maya Angelou.

Vrouwen die mannen spelen. neutralisatie van het rassenonderscheid, alles zonder gevoel van opgelegd pandoer en in een fijn tempo: weer mogen we blij op de fiets.

Een berg spullen in Leens diende als inspiratiebron

Onder de Dellewal in West-Terschelling staat de meest aburdistische en (gelukkig ook) hilarische voorstelling van Oerol: Alles Moet Weg van de Mugmetdegoudentand. Eva Zwart en Joep van der Geest - in Groningen bekend van de Crashtest -reeks - spelen een stel dat afscheid neemt van een onafzichtelijke rij spullen, terwijl die spullen de twee juist altijd bijelkaar hielden.

Het schijnt dat Mug’s vormgever Christaan Klasema in Leens op Landgoed Oosterhouw een dergelijke spullenberg had en eraf wilde. Zijn taxatierapport heeft geresulteerd in een tekst van Sanne Nouws, die vrijwel alleen bestaat uit de krankzinnige opsomming van minutieus beschreven huisraad. Het is om je rot te lachen en bovendien onvoorstelbaar dat de twee acteurs dit in hun hersenen hebben kunnen stampen. Eindresultaat: iedereen op de tribune begint over ‘troep’ die nodig de deur uit moet. Hoop niet dat dit iemand thuis op een idee brengt.

menu