‘Mechanical Ecstasy’: dans als bewustwording en propaganda. Foto Knelis

Recensie ‘Mechanical Ecstacy’ van Club Guy & Roni (****): Een uiterst ongemakkelijk dancefeest

‘Mechanical Ecstasy’: dans als bewustwording en propaganda. Foto Knelis

Het is niet echt een warm welkom, al die strak voor zich uitkijkende types met bivakmuts op bij de Stadsschouwburg Groningen. Mechanical Ecstasy , de succesvoorstelling van Club Guy & Roni , gaat voor het vierde jaar het land door en bij de Groningse première werd meteen bij de ingang van het gebouw al duidelijk dat het gevoel van ongemak dat dit indringende theatrale dancefeest oproept, alleen maar is toegenomen.

De zaal mogen we niet in. Voor de deuren staan weer van die bivakmutsen. Via de gangen worden we het toneel op geleid. We moeten zelf aan de bak: dansen moeten we, feestvieren zullen we.

Al tijdens het wachten op het begin van de voorstelling krijgen we door de speakers stellige en ongemakkelijke teksten over ons heen, in het Engels. Reductionistische, neodarwinistische praat is het vooral, die sterk riekt naar fascistische propaganda.

Juichen moeten we

‘De sterken moeten domineren en niet paren met de zwakken’, luidt de zinsnede die het meest blijft hangen. Het is een quote uit Mein Kampf van Adolf Hitler, leert Google.

Even later, als de voorstelling is begonnen, worden we vanaf drie podia opgezweept door musici en dansers. Juichen moeten we, en opgaan in het feestgedruis.

Tussen het publiek lopen andere dansers en verklede types die ons als agitators mee proberen te krijgen in het toejuichen van de helden. Een vrouw in een lange, zwarte leren jas paradeert door de ruimte, dezelfde en soortgelijke teksten uitbrakend als die we voor de voorstelling al kregen ingegoten. ‘Als je een leugen vaak genoeg vertelt, wordt hij geloofd’, zegt ze.

Je weet dat het niet klopt, maar toch doe je het

En natuurlijk gaan we er in mee, want we zijn gekomen voor een feestje. Probeer je ook maar eens stil en afzijdig te houden bij die beukende dancemuziek en die dwingende blikken. Zo zien we onszelf op een gegeven moment de bivakmutsen toejuichen, die opeens op het podium staan te dansen.

Je weet dat het niet klopt, maar toch doe je het. We gaan mee in het moment, opgehitst door de overweldigende beelden en klanken. ‘Er is geen verleden, geen toekomst, alleen nu’, verkondigt de vrouw in de SS-jas. ,,Party!!!!’’, schreeuwt een van de dansers ons bevelend toe.

Medeplichtig

Nog meer dan in de vorige versies is het bijwonen van deze Mechanical Ecstasy extreem ongemakkelijk. Goed, je kunt de voorstelling zien als een analyse van en kritiek op het hedonisme en de fascistische trekjes daarvan, waar dit ongemakkelijke dancefeest symbool voor staat.

Waar je in vermomming kunt schitteren en waar het ultieme zelf samenvalt met een ontkenning van je eigenheid: in het opgaan in de massa en het masker of uniform dat je draagt. Maar je wordt als bezoeker tegelijkertijd bijna gedwongen erin mee te gaan. Je wordt medeplichtig gemaakt.

Kunst is niet neutraal

De voorstelling maakt pijnlijk duidelijk hoe makkelijk we in het meedeinen met de massa de grenzen van de menselijkheid overschrijden, bijna ongemerkt. En kunst, in dit geval muziek en dans, is daarin niet neutraal. Voor wie het wil zien zijn dans en muziek hier een middel tot bewustwording, maar ze doen het ook uitstekend als propaganda.

Als de dansers verdwijnen, nemen de muzikanten het nog een tijdje over, totdat de dj verschijnt. Met bivakmuts op. En wij maar gezellig biertjes drinken.

De gegevens

Gebeurtenis : dansvoorstelling Mechanical ecstacy door Club Guy & Roni en Slagwerk Den Haag Met : Maartje van de Wetering (verteller) Concept en choreografie : Guy Weizman en Roni Haver Muziek : Thijs de Vlieger en Jan-Bas Bollen Gezien : 12/10 Groningen, Stadsschouwburg Publiek : 400 (uitverkocht) Nog te zien : 22/11 Leeuwarden, De Harmonie; 24 en 25/1 Groningen, Stadsschouwburg

Waardering : vier sterren

menu