De witte zone in Brave New World 2.0, met links Harold Luya als Lucy en tweede van rechts Julia Akkermans als Kris.

Recensie Brave New World 2.0: Levend kunstwerk dat je nog eens wilt zien, en dan wat uitgediept (****)

De witte zone in Brave New World 2.0, met links Harold Luya als Lucy en tweede van rechts Julia Akkermans als Kris.

Regisseur Guy Weizman dacht voor Brave New World 2.0 aan een voorstelling met de mens als slachtoffer van de door hem zelf ontwikkelde technologie. De researchperiode zette hem op een ander spoor. Als we het menselijke kunnen behouden, hoeft die technologie niet zo bedreigend te zijn. Trouwens, keren we ons ervan af, dan wordt het net zo’n zooitje.

En zo gaat het in deze imposante kijk- en luisterproductie, waarmee NNT (toneel), Club Guy & Roni (dans), Asko|Schönberg en Slagwerk Den Haag (muziek) en de projectiekunstenaars van WERC onder de verzamelnaam NITE de schouwburg betoveren. Nog even en we vinden het doodnormaal hoe Weizman van al die ingrediënten een spectaculair gerecht kookt. Hoe die acteurs dansen alsof het dansers zijn, en dansers acteren alsof dát hun specialisme is.

Danseres excelleert als actrice

Met Angela Herenda als exemplarisch voorbeeld. De Kroatische danseres speelt Evelyn, een androide, een kunstmatig mens dus, op wie het ‘gewone’ mens Alex (Bien de Moor) verliefd wordt. Alex werkt bij Humanite, waar ook Evelyn actief is. Dit bedrijf wil het volk met geïmplementeerde technologie nuttig maken en via algoritmes sturen, maar kweekt expres genoeg weeffouten om de mens nog mens te laten zijn.

Robot Evelyn weet in haar relatie met Alex precies hoe zij door het bedrijf is geprogrammeerd. Dat leidt tot spanningen die Alex niet aankan. Herenda is qua acteerprestatie totaal gelijkwaardig aan De Moor, in deze ‘Big Brother meets Brave New World’-sage.

Scheidingswand

Brave New World , de roman van Aldous Huxley uit 1932 over een afschrikwekkende samenleving, was (natuurlijk) de basis voor de voorstelling. Weizman bedacht een haaks op de toneelrand staande scheidingswand tussen rechts de witte zone van Humanite, en links de rode zone met nuttelozen, gedumpt door de witte, of afkerig van technologische ellende.

De kostumering en sfeer in ‘wit’ doen denken aan die in de film Her , waarin Joachim Phoenix verliefd is op de computerstem van een datingsite. Daartegenover lijkt in ‘rood’ een dans van ineengekronkelde lijven te refereren aan de hippiemusical Hair uit 1969. Een raak contrast. De overeenkomst met de werkelijkheid is dat de flowerpower van de rode zone net als in het echt uiteindelijk strandde in een No Future-teleurstelling.

Applaus tijdens de voorstelling

De hit van de avond is de breakdance-achtige act van danser Harold Luya als robot Lucy. Midden in een voorstelling zó’n applaus, dat maak je weinig mee. CEO (baas) van Humanite is Troy (de altijd sterke Bram van der Heijden), die nog een goeroe-achtige, hogere macht boven zich heeft (een scherpe Joost Bolt). Troy twijfelt al snel aan de juistheid van zijn keuzes.

Daar zit dan wat zwakte.

In de spectaculaire entourage krijgt de ontwikkeling van de personages en van het verhaal niet veel ruimte. Troy springt wel héél snel heen en weer tussen wit en rood. In de zaal klamp je je aan niemand op het toneel echt vast, hoewel de jonge Julia Akkermans als Huminate-kracht Kris een eind komt. Het verhaal legt het af tegen de schittering van het schouw- en luisterspel, met zoals vertrouwd een heerlijke choreografie (van Roni Haver) en schitterende muziek.

Country

Want wat een vondst dan weer om in zo’n wat afstandelijk blijvend SF-thema niet te kiezen voor abstracte soundscapes, nieuw-klassiek en dominante percussie, maar juist voor toegankelijke country, blue grass en Paris Texas-achtige Ry Cooder-sferen. B rave New World 2. 0 verdient het om als levend kunstwerk, geholpen door het fraaie decor en door de projectietovenarij van het Groningse WERC, nog eens te zien te worden beleefd. Maak het gerust nog een half uur langer, om dat verhaal wat uit te diepen. We kunnen wel wat aan.

Gebeurtenis: voorstelling Brave New World 2.0 door NITE Tekst: Rik van den Bos Regie: Guy Weizman Choreografie: Roni Haver Met: Bram van der Heijden, Bien de Moor, Angela Herenda, Julia Akkermans, Harold Luya, Joost Bolt e.v.a. Muziek: Jonathan Reus Decor: Ascon de Nijs Lichtinstallaties: WERC Gezien: 9/3 Stadsschouwburg Groningen Publiek: uitverkocht Nog te zien: 21 t/m 23/3 en 16 tm 18/5 Groningen, 10/4 Assen, 24/4 Meppel, 9/5 Leeuwarden, 15/5 Drachten

menu