Emiel van der Logt, op zoek naar de hartslag.

Recensie: Cabaretier Emiel van der Logt heeft een soort jeuk ★★☆☆☆

Emiel van der Logt, op zoek naar de hartslag. Foto: Corné Sparidaens

Bij Emiel van der Logt is sprake van een soort jeuk waar geen dermatoloog een recept voor uitschrijft. En krabben helpt niet. De dienstdoende cabaretier omschrijft de kriebels als de verzamelnaam voor irritaties.

Zijn tweede theaterprogramma verstrekt hij ter consumptie onder de titel Serieus?! De beide leestekens – het vraag- èn het uitroepteken – typeren zijn houding. Hij zeilt stuurloos rond, wat allerminst bijdraagt tot helderheid.

Een onafzienbare collectie onderwerpen passeert het maatschappelijk spectrum, maar vrijwel nergens wordt een overzichtelijke afronding gedeponeerd. Dat oogt interessant. Hoewel, zodra je een standpunt te pakken hebt, is hij geneigd over te gaan tot komisch relativeren in een geforceerd taalgebruik.

Gedreven prater

Als gedreven en makkelijke prater opereert hij met veel lawaai en aanzienlijk gedoe. Nogal rommelig, omdat zijn invallen langs een grillig lijnenspel lopen.

Anders gezegd, als vertegenwoordiger van het genre stand-upcomedy gaat hij zwaar gebukt onder de lach- en scoringsdwang die oerhumoristen eigen is en niet bij doordacht geformuleerd cabaret past. Dit houdt misschien verband met een gebrek aan routine.

Bovendien staat hij tegenover een zaal die met dertig bezoekers genoodzaakt is zo’n optreden letterlijk afstandelijk te ondergaan. Hoe vreselijk wil je het hebben als artiest? Reizend over 280 kilometer uit Roosendaal, zal hij zich onderweg hebben afgevraagd wat hem te wachten stond. Welnu, over Veendam valt niks te klagen en hij charmeert met een gepassioneerd betoog over de betekenis van theater.

Doekjes voor het bloeden

In feite serveert Emiel van der Logt doekjes voor het bloeden. Hij put uit ervaringen in zijn persoonlijk leven, haalt reeksen gebeurtenissen in relatie tot sociale problematiek aan en maakt de indruk dat hij steeds bezig is om de irritaties af te vinken.

Het moet wel zo zijn dat hij in diepste wezen naar de hartslag zoekt. Dit punt zou hij mogen ontwikkelen, mits hij in staat is een gezonde portie cynisme gestructureerd te combineren met de rust van koele overwegingen. Beste voorbeeld van een geslaagd item: de bespiegelingen over misstanden in de internationale financiële wereld. Goed voor het uitroepteken in de titel!

De praatjes met het publiek kan hij acuut schrappen. Onder omstandigheden lukt dat totaal niet, al probeert hij gretig zijn slagvaardigheid uit. Maar wat kan het ons schelen, het flauwe verhaal over leiderschap bij de buitenschoolse opvang...? Van der Logt is helemaal zichzelf, zoals dat heet. Ruig en betrokken, inclusief een paar sterke grappen, plus een overval. Het abrupte slot komt volslagen uit de lucht vallen.

menu