Recensie Cirqulinair: Smakelijk circus en variété ★★★★☆

Verstilde kracht en fantasie in Cirqulinair. Foto: Corné Sparidaens

Antwoord op wat er allemaal (nog) niet kan en niet mag. Artiesten uit het omvangrijke spectrum van variété en circus sluiten per improvisatie een verbond. En dan staat er een voorstelling, Cirqulinair, met voor een deel een Groninger inbreng.

Qua titel een smakelijke verbastering, die een lijntje legt naar een diner, de basis van het meer dan avondvullende concept. Ze gaan er voor. De artiesten fungeren tussen hun optredens als elegante assistenten bij het uitserveren van de drie gangen. Nergens te beroerd voor. Dat zien we graag.

Piste zonder zaagsel

Plaats van handeling is De Loods, een ruim bemeten accommodatie die herinneringen oproept aan de firma in kruidenierswaren die aan de Neutronstraat zat. Met het rode schijnsel van lampen is een piste - zonder zaagsel - uitgezet. Aangezien deze een beetje aan de krappe kant is, doen ze een act met alle genoegen twee keer om het publiek aan beide zijden te gerieven. Simpel.

Hoewel, tevens het bewijs van de inventiviteit die er vanaf spat. Na een wat moeizame opening draait Cirqulinair als een dolle en je mag nog even in de nostalgie duiken: de jeugdcircussen Fantastini (al lang ter ziele) en Santelli legden de kiem voor diverse carrières.

De mimisch expressieve Roos Hermanides (39) zagen we indertijd bij Santelli. Ze was toen een meisje van tien jaar. Hier draait ze met Salim Musa aan de trapeze een uiterst gecompliceerd en technisch zwaar nummer van opmerkelijk kaliber. Zij is de aanstichter van dit programma, wordt beweerd, en pakte een Zwitsers idee op. Met als uitgangspunt dat het veilig en theatraal zou worden en niet te gepolijst. Een praktische aansporing hield ze over aan de status van werkloosheid die tal van artiesten teistert.

Veel humor en een dosis ironie

Maar wat ook lekker werkt, er zit veel humor in en een dosis ironie. Hilbert opereert in de combinatie van spreekstalmeester en goochelaar. Hij moet als serieus oud-wiskundeleraar niets hebben van het spektakel van Las Vegas, maar etaleert een dynamiek die doet vergeten dat zijn trucs met doekjes, kaarten en een koord dateren uit de oertijd van het amusement.

Aangevuld met vier jonge stagiairs, realiseren ze tegen een monter geluidsdecor op tape, in guitige kostuums een flitsende show voor het ‘hoog geëerde’ publiek. Daarin heeft Jasmijn Rubingh ook een belangrijk aandeel. Een contract in Duitsland hielp haar aan een waterdichte uitspraak. Dan roept een smartelijk lied vol Sehnsucht onontkoombaar een wereld op die niet meer bestaat...

Net zo makkelijk opereert de opvouwbare Rubingh in duoformaat met Tobit van Vliet in een acrobatische act of een klassiek fietsnummer op een eenwieler. Verbluffend, evenals de ijselijke handstanden van Salim Musa in de nok, manipulerend met vijf stoelen op een wankel tafeltje. Ze kunnen er niet onderuit. Dit programma krijgt een vervolg.

menu