Recensie De Getemde Feeks: Discipline, fantasie en vernuft

Shakespeare Theater Diever trekt. Foto Koen Timmerman

Actrices werden niet geduld in de tijd van Shakespeare. Van die puberachtige, mooie jonge mannen en jongens (boy- actors) waren het, die de vrouwenrollen speelden. Ordinaire travestieten? Welnee.

Opwindende draai

Ze werden opgeleid in de kunst van het karakteriseren. Je kent Jack Nieborg als regisseur, bewerker en vertaler? Dan mag het je niet verbazen, dat hij dat idee meenam naar Diever om het uit 1595 daterende De Getemde Feeks te brengen. Voor de zesde keer, sinds het bestaan van het openluchttheater.

Traditiegetrouw geeft Nieborg er een opwindende draai aan. Kort na aanvang wordt er iemand uit het publiek gevist om via een ruk aan een rad van avontuur te bepalen hoe de rolverdeling tussen Inge Wijers en Tim van der Molen uitpakt. Het lot bepaalt of zij Catharina speelt en hij Petruchio, of omgekeerd. Bij de première (die afgelopen vrijdag onder dreiging van onweer na de pauze werd afgebroken), werd Inge de man en deed Tim de vrouwenrol. Overtuigend, vooral in zijn afstand tot het actuele begrip ‘genderneutraal’.

Men komt van verre

Woensdagavond mocht een mevrouw uit Noord-Brabant de beslissing forceren. Men komt van verre. Enfin, Tim van der Molen was ditmaal Petruchio, de dominante temmer, die met hooghartige zelfverzekerdheid gezag en gehoorzaamheid afdwingt bij zijn echtgenote. Hij had met een aantal versprekingen een zorgwekkende start, maar slaagde er gaandeweg in de vorm op te pikken. De excellente Inge Wijers maakt van beide posities een creatie. Brutaal en gebekt, uiteindelijk nederig en breekbaar als feeks. In nuancering is ze ook als Petruchio geloofwaardig. Vrijdag was hun grote, veeleisende dialoog in de eerste akte een waar hoogtepunt, eergisteren speelden ze de scène aanvaardbaar uit.

Maar je gaat letten op verschillen. Het tempo lag ditmaal minder hoog en er misten een paar aansluitingen. Genoeg daarover. Shakespeare verschaft in elke tijd aanknopingspunten voor rigoureus komediespel. Wat wil je? Toneel op toneel, kluchtige persoonsverwisselingen, vermommingen, filosofieën over liefde en geconditioneerd, zakelijk partnerschap... Met aan de basis het ontwaken in je eigen droom.

Een smulpartij

Qua taal- en tekstbeheersing (sterke rollen van Edwin Frei, Floris Albrecht, Frans Planken en Bert Wijers) is de voorstelling een smulpartij: energiek, verrassend, kolderiek in het ensemblespel en goed voor reeksen lachsalvo’s. Jack Nieborg is zowel smid als metselaar. Onuitputtelijk creatief in de vondsten, effecten, woordgrappen en grollen. Het gekrijs van Bianca, het lieve zusje van Kaatje (Vera Bonder), kun je nooit genoeg uitmelken... Hoewel, hij had de originele titel, Het temmen van de feeks , mogen handhaven. De voorstelling loopt immers mee in de ontwikkeling van Catharina. Wat je er ook van vindt. Dat is precies wat je voelt: het publiek kiest bij de afrekening in de slotfase onomwonden positie.

Technisch is de voorstelling een wonder van discipline, fantasie, kunde en vernuft. Dat geldt ook voor de vormgeving van Janco van Barneveld: een brede strip, het publiek zit aan beide zijden. Een ruimtelijk, stalen staketsel verbeeldt de locaties. Dat het iets heeft van het beeldmerk van een Duitse bouwmarkt zal aan mij liggen.

De getemde feeks

Gebeurtenis: De Getemde Feeks Naar: William Shakespeare Bewerking, regie: Jack Nieborg Door: Shakespeare Theater Diever Vormgeving: Janco van Barneveld Met: Inge Wijers, Tim van der Molen, Edwin Frei, Pascal van der Aa, Floris Albrecht, Harrie van Dijk, Bert Wijers, Vera Bonder, Frans Planken, Bert Bijker, Jack Lok, Joost de Ruiter e.a. Muziek: Jan Meiborg Kostuums: Margot van der Kamp Gezien: 23/8 Publiek: 1000 (vol) Nog te zien: t/m 23/9

menu