Recensie De Spooktrein: Jawel, de trein komt langs... (****)

Een zootje reizigers strandt op een perron van een provinciaal stationnetje. Een van hen heeft aan de noodrem getrokken – later zal blijken niet zonder bedoeling – met als gevolg dat ze hun aansluiting missen. Er komt geen trein meer, ze zijn tot elkaar veroordeeld. Toch is De Spooktrein meer dan een amusante thriller. Het stuk wil ook iets zeggen over de onderlinge verhoudingen van mensen in bijzondere omstandigheden, over stabiliteit, leiderschap, teamspirit, betrokkenheid en egocentrisme.

Arnold Ridley is de auteur. Het concept doet vermoeden dat hij het werk van Agatha Christie scherp heeft geanalyseerd. Ach ja, ze keek niet op een dooie meer of minder. In dit verband valt onvermijdelijk de naam van de befaamde filmregisseur Alfred Hitchcock. Dan kom je uit bij het lastig te definiëren begrip suspense, een mix van mysterie en spanning. Die factor is van enorm belang en daarom juist een aantrekkelijke uitdaging. Bij het beroepstoneel verbinden ze er soms een slinkse knipoog aan, al blijft het zaak het daderprofiel zolang mogelijk geheim te houden.

Paniekerige uitbarstingen

Amateurs zijn sneller geneigd naar kluchtige situaties te grijpen, omdat het technisch verdraaid moeilijk is met klein spel karakters te suggereren. UDI gaat er onder regie van Annelies Hopman heel stevig tegenaan, zeker in de scènes waarin paniekerige uitbarstingen overdreven worden aangezet. Dit wreekt zich als het tempo bedenkelijk zakt, terwijl de tekstkennis toch meer dan behoorlijk is en Renate Bos, Teddy de Koning, Sander Stiekema en de rochelende stationschef Ernst Paul Faber met zijn spookverhaal bezienswaardige types neerzetten.

Foto: Harrie Tielman

Maar op dit eeuwfeest heeft de club van deze buitenvoorstelling toch iets aparts gemaakt. In de punkachtige, carnavaleske kostumering stoppen ze een vondst, een directe lijn naar de visie op de karikaturen van de gedupeerden, de wanhopigen die een doorwaakte nacht op Station Noord moeten doorbrengen. En dan is er natuurlijk de setting: het geweldige idee om het perron van de Museumspoorlijn in te vullen als speelvlak. Het gebouw met de wachtkamer als achtergrond, de vuurkorven aan de rand, een prima belichtingsschema en dito geluidsvoorziening. Dat is geen half werk.

Knoalster Lorelei

Bovendien is bedacht het hele gebeuren naar de streek te trekken. Die verwijzingen werken als een dolle. Wat denk je van de Knoalster Lorelei en Betsy de Beuker uit Buinen...? Helemaal op smaak van de volle tribune. Over spanning gesproken. De hele avond vraag je je af of die trein (waarover ze het voortdurend hebben) inderdaad langs zal komen. Jawel, de cadans van de wielen, de fluit klinkt en daar is ie!

Erg goed gedaan.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.