Doordacht gemaakt qua teksten en liedjes, lichtplan en toneelbeeld. Een echte voorstelling dus, dat is De andere oudejaars van cabaretiers Jan Beuving en Patrick Nederkoorn.

Geen vluggertje naar het model van de traditionele oudjaarsconference, al plaatsen de beide verwekkers de term in de titel. In 2018 stonden Jan Beuving en Patrick Nederkoorn als duo in de schouwburgen met een parafrase op een promotietekstje van de Belastingdienst. Dat wil zeggen: in de maanden van ‘aangifte’. Nu leggen ze het bizarre jaar 2020 onder hun loep. De andere oudejaars is een briljant programma. Inventief, heftig, origineel, geestig.

Het openingslied duurt zestien minuten. In de cabaretsector komt deze lengte wellicht in aanmerking voor een record. Daar wil ik af zijn. Niet van belang. In slimme harmonieën ontsteken ze een adembenemende ervaring. Vooral, omdat ze geen moment struikelen over de onontkoombare verplichting om een snoer te rijgen van gebeurtenissen in Irak en de Verenigde Staten, tot en met het sterven van meneer Aart en voetballer Maradona. Zwart, stemmig en allerminst teerhartig.

De nederlaag van Ajax van woensdagavond nemen ze ook even mee, maar de kracht zit in het bijtende contrast tussen een modewoord als groepsimmuniteit en de versregel ‘Destijds was er nog gewoon plek op de intensive care’. En in het refrein zit als dodelijke aanbeveling ‘Schuif gezellig aan...’, geladen met de ironie die voor de samenhang van reeksen opgeworpen tegenstellingen staat. Tom Dicke is in die sfeer best bereid er aan de vleugel de benodigde nuances tegenaan te werpen.

Verbod op lachen

Het lukt beide heren uiteraard niet een dringend verbod op lachen te handhaven. De insteek is de variant ‘Een dag niet gelachen is een dag langer geleefd’. Daar is geen wiskundige formule tegen bestand, zoals bekend de verkleefde afwijking die Jan Beuving vakmatig theatraal pleegt uit te leven. Patrick Nederkoorn zet er in de dialogen weerbarstig verzet tegenover. Vervolgens vinden ze elkaar triomfantelijk, bijvoorbeeld in een sketch van twee oranje getinte koningskinderen, die argumenten uitwisselen over een vakantietrip van de familie naar Griekenland.

Met de stelling dat je geen grappen mag maken over groepen waar je niet bijhoort, neemt het onderlinge katten een aanvang over hun positie in de kunst. Welnu, als vitale beroepen aan de orde zijn, ontstaat met een zorgvuldig gehanteerde repetitie van de via tv vertrouwde gebarentaal een mooie plek voor de van praattafels beruchte viroloog Ab Osterhaus. In een carnavalskraker wordt hij met hulp van de zaal grondig afgefikt. Maar ze willen duidelijk hebben waar we staan. Vandaar een sterk liedje over de begrafenis van de waarheid. De conclusie: het is een eind naar het einde der tijden.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur