Recensie 'Dr. Strangelove' met Ko van den Bosch: Het virus voedt massa's rauwe vondsten en de spelpret (★★★★☆ )

Ko van den Bosch glibbert er op los, met dank aan een emmer ontsmettingsmiddel. Foto: Roelof Pothuis

Je hoort het geregeld van acteurs die er een tekst van Ko van den Bosch moeten in rammen. Dat ze in eerste instantie denken: wat is dít?! Dan, na een paar keer lezen: dit is geniaal!

Eigenlijk zou na elke voorstelling bij de uitgang zo’n tekst moeten klaarliggen voor thuis, zodat het publiek de vondstenkluwen nog eens in alle rust kan ontwarren. Na eerst een rustgevende versnapering. Ook nu weer rammen en ruigen de zelfverzonnen woorden door de zaal, met in elke zin een gecomponeerde betekenis of boodschap. Een kluif van je welste.

Een ontsmettingsdouche

En dit zeker als, zoals in het hilarisch destructieve Dr. Strangelove , de president (Prein), de wetenschapper (Van den Bosch) en de bombardeergrage kolonel (Vandemeulebroecke) vrijwel direct in hun ‘war bunker’ een volle emmer met stroperig ontsmettingsmiddel over zichzelf uitstorten, en zo ‘gekleed’ een uur lang door moeten zien te komen. Deze anti-virusactie maakt zendermicrofoons onmogelijk. Rondom naar de zaaltribunes gespeeld is daardoor niet alles even verstaanbaar.

Dr. Strangelove is een punkproductie die Van den Bosch heeft gemaakt met Kat op het Spek, in de traditie van zijn brongezelschap Alex d’Electrique en in die van zijn rauwere voorstellingen bij het NNT in Groningen, zijn twee vorige ‘risicogroepen’, zoals hij ze op de Kat op het Spek-site noemt. Niet verwonderlijk dat naast Thijs Prein, samen met Roelof Pothuis de twee opper-Spekkaters, ook Peter Vandemeulebroecke meedoet, Van den Bosch’ soulmate in zijn Groningse periode.

Er komt ouderwets weer een heleboel langs

In het origineel, de oorlogssatirefilm van Stanley Kubrick uit 1964, komt het tot een wereldverwoestende oorlog. Nu is de rode knop gereed gemaakt om Het Virus de mens om zeep te brengen. In sneltreinvaart komt van alles satirerijk langs: het zielig hoopje geld dat in dit land beschikbaar is voor cultuur, het ikke-ikke-tijdperk waarin we zelf wel uitmaken of we besmet willen raken en/of besmetten, Chinese eetgewoonten, #MeToo, Black Lives Matter en de president die een fles bleekwater leegzuipt om gezond te blijven. Dat spelplezier! Die doodsmak van Prein op de glibbervloer! Expres? Vast.

Het is Ko van den Bosch op z’n Ko van den Boscht. Je kunt het ‘too much’ vinden. Ik niet. Net als in de film klinkt ten slotte We’ll Meet Again . Graag.

menu