De Drentse PeerGrouP maakt veelal rake producties, sympathiek voor de aarde en meer specifiek voor de omgeving waar een voorstelling zich afspeelt. Met empathie voor de mens die er leeft. Die moet zich dan wel een beetje inzetten voor de leefbaar- en duurzaamheid.

Toen corona nog niet bestond kregen bij voorbeeld Maalkop en Niemand is hier eenzaam , over een boer in problemen en over het leven in een verpleeghuis, een warm onthaal van pers en publiek. Toen corona ineens wél bestond, moest de grote voorstelling De Bom de ijskast in en kwamen ze op de thuisbasis in Donderen op het idee om een voorstelling te maken over de ervaringen van een zieke. Bovendien moest de beleving van het verhaal op de pandemie-omstandigheden aansluiten. Mooi voorbeeld van een instelling die snel inspeelde op de nieuwe tijd.

PeerGrouP’s Dinanda Luttikhedde voerde met coronapatiënten gesprekken die zijn verwerkt in een audiomonoloog van pakweg een uur. ’t Liefst wandelend te beluisteren. Terug thuis is het tijd voor de bereiding van een van de recepten met de grauwe erwten, desbesteld afkomstig van de PeerGrouP. In de box zit ook een bijzondere kaars voor wat huiselijke gezelligheid en een zeep met kruidnagelgeur, om meermaals per dag je handen te kunnen wassen.

Mooie symboliek. Veilig door corona heenkomen betekent immers individueel of in minimaal gezelschap wandelen, en thuis eten. Dat laatste ’t liefst een beetje sober, om de aarde niet te plunderen, hoewel PeerGrouP niet belerend wil overkomen: de box bevat ook een receptje met vlees.

So far so good. Net als de manier van vertellen van actrice Nynke Heeg. Daar lag het niet aan, in dat rondje door natuurgebied Kardinge, oostelijk van Groningen. Wel aan het verhaal zelf, een ziekenhuisverhaal van een coronalijder in diverse stadia. Ze vreest de dood en heeft ijldromen. En heeft ze alles wel goed gedaan? Waar ging het mis met haar vriendin? Lag die rot-relatie met haar moeder niet aan haarzelf? Donderwolken hangen als grauwe erwten in de lucht.

We konden er lekker bij lopen, maar inhoudelijk kwam het langdradig en uiteindelijk zelfs zeurderig tot ons, via die link op ’t mobieltje. Er zijn een half jaar nadat dit is bedacht ook al zó veel documentaireverhalen verteld, zó veel indringende non-fictie-ervaringen tot ons gekomen, via patiënten, familie en zorg, dat zo’n bedachte vertelling niks toevoegt. De werkelijkheid heeft de reflectie erop achterhaald.

Het eten was goed.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Coronavirus