Recensie Her Majesty in tuin De Amer: een weerzien met het 50-jaar oude Crosby, Stills, Nash & Young album Déjà Vu (★★★★☆ )

Her Majesty in de tuin van café De Amer. Foto: Gerrie van Barneveld

Ook voor Her Majesty is het deze maanden improviseren geblazen. De nieuwe tournee Are You Ready for the Country strandde in maart voortijdig en om toch wat kleinschalige optredens te doen, haalde de tributeband het Crosby, Stills, Nash & Young album ‘Déjà Vu’ weer van stal. Die plaat ziet dit jaar Abraham. Voor z’n 160 mensen speelde de groep afgelopen zaterdag twee optredens in de tuin van café De Amer.

Ruim vier jaar geleden betekende het theaterconcert rondom Déjà Vu de start van de zegetocht van Bertolf Lentink, Jelle Paulusma, Diederik Nomden, Dirk Schreuders en Bauke Bakker. Na een optreden bij De Wereld Draait Door raakte Her Majesty in een stroomversnelling en werden de vestzaktheaters en Engelenbakken ingeruild voor het pluche van grote, uitverkochte theaterzalen.

De loftuitingen waren niet uit de lucht gegrepen. De wijze waarop het vijftal het harmonieuze en meerstemmige materiaal van Crosby, Stills, Nash & Young op het podium liet horen, was muzikaal verbluffend authentiek. Hetzelfde gold voor de daaropvolgende theatertour Marrakesh Express, die het succes consolideerde.

Afgelopen december speelde Her Majesty binnen in De Amer nog een dik uitverkochte try-out van hun Are You Ready for the Country . Nu doet de band noodgedwongen een stap terug en speelt een vijf kwartier durend programma waarin Déjà Vu - hoe toepasselijk! - andermaal centraal staat. Het vijftal schudt de liedjes in de mini-Hollywood Bowl in de achtertuin van De Amer allesbehalve uit de mouw en moet hard werken voor een zittend en noodzakelijk gedisciplineerd publiek.

Ik citeer de dringende doch vriendelijke gastheer: ‘Wilt u alleen tussen de nummers opstaan om naar het toilet te gaan en dan pas weer plaatsnemen na het eerstvolgende nummer? En wilt u na afloop per rij het veld verlaten, natuurlijk op anderhalve meter afstand’.

Tja, je moet er in coronatijd wat voor over hebben om je honger voor liveconcerten te stillen.

Her Majesty schotelt een gul koningsmaal voor. De amuse bestaat uit Suite: Judy blue eyes , gelijk een krachtmeting van de eerste orde. Gevolgd door de voorgerechten Long time gone , Wooden ships en het onversterkt gezongen You don’t have to cry . Daarmee is de opmaat naar Déjà Vu een feit en volgt het album van begin tot eind.

Nog steeds vlamt de groep op de momenten dat je het verwacht. Het gitaarduel tussen Lentink en Paulusma in het door Bakker doorleefd gezongen Almost cut my hair , de loepzuivere zang van Nomden in 4 + 20 , de razendsnelle solo van Lentink in het titelnummer waarmee hij Stephen Stills naar de kroon steekt, de steelgitaar in Teach your children , alles valt ook nu geweldig op zijn plek.

Het toetje bestaat uit Ohio en Find the cost of freedom , de single die in de slipstream van het succes van Déjà Vu verscheen en in het teken stond van het Kent State bloedbad, waarbij in mei 1970 vier studenten omkwamen. Terwijl de vijf leden a capella de tijdloze, maatschappijkritische teksten zingen, fluiten de vogels in de bomen van de tuin in Amen onverstoorbaar door en bereikt de dauw langzaam de grasweide.

Her Majesty blijft een unicum. En na tientallen keren Déjà Vu springt de vonk nog steeds over. Alsof ze het album in de lommerrijke tuin voor het eerst speelt. Echt waar.

loading loading loading loading loading

menu