Illustere Figuren hier in een vorige intergalactisch hoorspel-sessie. Nu heeft ieder een eigen houten installatie met bizarre attributen waarmee ze het hoorspel hoorbaar en zichtbaar ondersteunen.

Recensie Illustere Figuren: een hoorspel dat vooral gezien moet worden (★★★☆☆)

Illustere Figuren hier in een vorige intergalactisch hoorspel-sessie. Nu heeft ieder een eigen houten installatie met bizarre attributen waarmee ze het hoorspel hoorbaar en zichtbaar ondersteunen. Foto: Lucas Kemper

Ze bedachten ’t al eerder, de nog wel een tijdje jonge mannen van Illustere Figuren: hun hoorspel als toneelvoorstelling.

Twee jaar geleden vuurden ze voor een luisterend kijkpubliek (of andersom) hun ruimteschip met die telkens wisselende naam voor het eerst de lucht in, op weg naar het onbegrensde heelal, zoekend naar diverse ‘universa’ waar nieuw leven en andere beschavingen te ontdekken konden zijn. Oftewel Intergalactische Hoorspelen .

In de luwte van corona heeft Illustere Figuren een reeks nieuwe verhaallijnen verzonnen, waarvan de presentatie dankzij datzelfde corona zaterdag een exclusief karakter kreeg. Buiten het Grand Theatre, dat de mannen de zaal bood, is er nog geen andere voorstelling gepland.

Friezen hebben wél geld

Waarom er dan een stukje aan wagen, klinkt het nu wellicht op sommige plekken. Nou gewoon, omdat dit een rare tijd is met zijn eigen mores en omdat Illustere Figuren een bijzonder Noord-Nederlands clubje is, dat in Friesland met 80.000 euro subsidie is bedeeld (Friezen hebben nu eenmaal wél geld).

De kadet (Raymond Muller), de kapitein (Joeso Peters) en de stuurman/navigator/voice-over (Zen Roorda) hebben elk in een rijtje staand een eigen houten installatie met bizarre attributen – veel kinderspeelgoed – waarmee ze het hoorspel hoorbaar en zichtbaar ondersteunen. De personages, hun ruimtemissieverhalen en hun taal- en woordgebruik lopen over van absurdisme.

Het is ondoenlijk om dat hier in geschreven lettertjes na te gaan zitten vertellen. Nou vooruit, iets dan, ‘bradioactieve kraling’, en ‘dit is de planeet glofik denk ik’, en meer van dat soort taal en vondsten/bedenksels, consistent doorgetrokken.

Het gaat om de lol en het spelplezier

Je kunt zeggen: je moet er bij zijn geweest en dat is ook zo. Dit zijn immers hoorspelen die met al dat geattributeer gezien moeten worden. Anders blijft er niet zoveel van over. De aanbeveling van de groep dat ze via de koptelefoon ook ‘met de ogen dicht te beluisteren zijn’ valt maar beter in de wind te slaan. Het gaat hier juist om het verre van statische spelplezier van de drie acteurs op hun zo vastgeprikte speelplekken. Het gaat om de lol, de meligheid, de maffe verzinsels en om de manier waarop ze daar op het toneel keihard om elkaar kunnen lachen. Aanstekelijk.

Hun ruimtereisverhalen zijn inhoudelijk heus niet allemaal even goed. Maar dat is gemakkelijk te vergeven. En waar acteurs die zichzelf regisseren wel eens uit de bocht kunnen vliegen, zou een te strakke regie hier alles doodslaan.

Dit is typisch een act die een festival plezier zou kunnen bezorgen. Maar laat je dus niet misleiden door de beluisteropnamen op de website illusterefiguren.nl. Horen moet je zien.

menu