Recensie Mijn Vrede (****): Marcel Hensema schittert in hilarisch en hartverwarmend kerstverhaal

Foto: Reyer Boxem

In een rode trui met opgenaaide groene dinosaurus en kerstballetjes is Marcel Hensema de wat stoffige Amsterdamse huisvader die zijn vrouw en twee aan schermpjes verslingerde, lusteloze tieners aan ons voorstelt. Een levensecht gezinnetje, die Hensemaatjes.

Je ziet ze voor je. Dat is de kracht van het verhaal. Het woord wordt vlees, ook hier, bij Hensema. Jongens, we gaan naar opa en oma in Hoogezand. Naar opa en oma, gatverdamme... Het is een verhaal van een reis die strandt bij een picknicktafel op de koude, natte parkeerplaats bij Nagele. De reis wordt een uittocht. Een ontsnapping uit de kille slavernij van eenzaamheid en geldingsdrang. En al die andere nare dingen waar we met kerst allemaal zo heerlijk over kunnen huiveren.

In Mijn Vrede voert Marcel Hensema ons door een labyrint van elkaar schampende, haperende verhaallijntjes. Dat kerstverhaal van Lucas 2 mogen we vergeten. Het is heel anders gegaan. Verrassend anders mag je wel zeggen. Ook Genesis moet eraan geloven. In een nogal melige aftrap zet Hensema God neer als een ouwe Grunneger zuipschuit die eerst een peertje laat opgloeien in de duisternis en vervolgens land en water schept. En het land noemde hij Grunnen en het water noemde hij Hooghoudt. Tja. Zelfs God maakt een knieval voor het kapitaal.

Intussen mogen Adam en Eva lekker gaan spelen in mien toentje . En dan krijg je het gedonder: de tuinslang, de appel en weg zijn ze. De wijde wereld in waar het intussen lang zo gezellig niet meer is. Waar juf Marjon rare dingen doet in de poppenhoek van de Theo Thijssenschool in Sappemeer. Waar de liefde gedoofd is tussen Arend Jan en Jitske in hun ruim bemeten villa in Haren en Jitske nachtmerries heeft over het kerstmenu.

En voordat het wonder geschiedt - aan die hunkerende Marjon in de poppenhoek, aan die kakmadam uit Haren, zelfs aan God die Zijn leven belooft te zullen beteren en, natuurlijk, ook aan de ruziënde Hensemaatjes op die treurige parkeerplaats - voert vieze man Alfred Venema, bij wijze van feestelijk tussendoortje, de complete heilige familie met os en ezel ten tonele. De hele schouwburg zingt mee, muzikaal begeleid door hamer, accuboor en een bakje schroeven als rammelaar... Marcel Hensema schittert in deze knotsgekke, hartverwarmende solo. Een kerstverhaal zoals een kerstverhaal moet wezen.

menu