Recensie 'The Meeting': Mads Wittermans vertelt een indringend en waardevol verhaal over alcoholisme (★★★★☆)

Mads Wittermans in zijn voorstelling The Meeting. Foto: Knelis

Het is een ultiem moment van opgebouwde spanning, voelbaar in elke hoek van de zaal, als Mads Wittermans ergens naar het einde van zijn voorstelling een fles wijn open trekt en een glas vol schenkt. Gaat de acteur gewoon voor onze neus aangeven dat hij in zijn eeuwige gevecht opnieuw een nederlaag heeft geleden?

Hij heeft de bezoeker inderdaad zo overtuigend meegesleept in zijn levensverhaal, dat deze haast hardop wil roepen: ‘Doe het niet!’

O nee, het is theater.

Wittermans (43) heeft vaker persoonlijke voorstellingen gemaakt, zoals in 1998 Vader en Zoon met zijn vader Joop - waarvoor een vervolg op stapel staat - en Stormbrein , over zijn adhd. Met The Meeting , over zijn alles ondermijnende alcoholisme en nog zo wat verslavingen, over de gevolgen ervan voor zijn relaties, voor zijn vaderschap, stelt hij zich optimaal kwetsbaar op, met een combinatie van toneelspel, stand-up en indringend verteltheater, dat op zijn tijd het publiek een spiegel voor houdt. En jullie dan?

Niet alleen geschikt voor theaterzalen

The Meeting is niet alleen als theaterproductie geslaagd - natuurlijk valt er in zo’n beginstadium nog wat te schaven - maar ook als waarschuwing. Dus niet alleen rijp voor theaterzalen (als die tenminste weer/nog publiek mogen ontvangen), net zo voor het onderwijs en verslavingsinstellingen. Dat laatste gaat gebeuren.

Het publiek komt binnen onder een tot (ongetwijfeld bewust) vervelens toe herhaalde saxofoonversie van Amy Winehouse’s Rehab , de afkick waarbij Wittermans zelf zo vaak ‘no no no’ bedacht. Eenzaam gevangen in een lichtbundel in een verder donkere omgeving begint hij aan zijn levensverhaal, vanaf jong, zijn veertiende, boos op zichzelf, en dat geprojecteerd op alles en iedereen.

Al die consequenties

Hij schetst een leven dat van vroeg in de morgen tot diep in de nacht volledig in de greep was van de sterkste dranken, de onverschilligheid, onbetrouwbaarheid, het liegen, de consequenties daarvan, de woede bij theatermakers en zijn schaamte waarvan de drank het toch weer wint.

Wittermans vertelt over zijn voortslepende val - soms letterlijk - in Groningen, over crashes in Australië en Hong Kong, het verdriet dat hij zijn vader berokkent en over vergeet-het-maar houding tegenover de AA, die via omwegen leidt naar diep-Schotse accenten tijdens zijn verblijf in een fameuze Schotse kliniek.

Heftig en humoristisch

Het is zwaar en tegelijk licht door de dikwijls humoristische en zelfspottende tekst, Wittermans’ expressieve spel, vervat in een hier mooi afgerond verhaal dat in het echt nooit af zal zijn. Alcoholisme is te bestrijden maar niet te genezen. Mads Wittermans heeft met The Meeting een bijzonder persoonlijk maar toch universeel en daardoor waardevol stuk gemaakt.

menu