Danser Juersson Hermanus voor de digitale versie van Mohamed Yusuf Boss.

Recensie 'The place where we meet': Mooi voor het oog maar nog te afstandelijk - dus WERC aan de winkel (★★★☆☆)

Danser Juersson Hermanus voor de digitale versie van Mohamed Yusuf Boss. Foto: Knelis

Het idee is super, een verbeelding van de vraag waar en hoe de digitale en werkelijke wereld elkaar raken. Met echte dans naast groot geprojecteerde - computergestuurd. Technisch oogt The place where we meet verbluffend. Maar in emotioneel opzicht is dit experiment van kunstcollectief WERC, Very Theatre (Taiwan) en danser/choreograaf Mohamed Yusuf Boss nog te afstandelijk.

Er is nog aardig wat werk aan de winkel om juist die ontmoeting bij het publiek binnen te laten komen. Dat ziet nu meer een bewegend kunstwerk dan een voorstelling. De digitale component overwint de menselijke. The place where we meet verwondert maar raakt niet .

De productie bevindt zich nog in een embryonaal stadium. Eigenlijk zou de Taiwanese danseres Yen-Fang Yu live meedoen. Maar ja, corona. Nu schakelde de Rabo Studio in Forum Groningen in een Zoom-verbinding rechtstreeks met Taipei, waar Yen-Fang Yu exact hetzelfde kamerdecor bewoonde als Yusuf Boss in Groningen.

Nederlandse afstand tegenover Taiwanese mondkapjes

Het publiek verschilde: in het Forum zaten vijftig mensen op gepaste afstand van elkaar, in Taipei zat een kleine maar dichtbevolkte tribune vol mondkapjes. Na een kort gesprek tussen de dansers, hun menselijk digitale ontmoeting, gingen beide locaties huns weegs.

Het Groningse WERC, bekend van projectiekunst op Noorderzon en in voorstellingen van NNT/Club Guy & Ron,i haalt ook in deze productie weer letterlijk kunststukjes uit, met talloze onderling corresponderende lichtpaneeltjes tegen de wanden van de zaal. Een enorme bal rolde rond over de vloer, als een anoniem wezen, waarachter, eenmaal leeggelopen, danser Juersson Hermanus tevoorschijn kwam.

Absurde giraffennek

Hij danste door een vierkant in de ruimte opgehangen net gescheiden van Yusuf Boss, terwijl de laatste, soms dansend, dan weer bedieningspanelen of een sensor manipulerend, zijn eigen digitale namaak-versie groot op de wanden liet projecteren. Met een absurde giraffennek of krankzinnige armen. Wellicht om aan te tonen dat je beter de echte kan hebben dan zo’n avatar, een misvormde digitale?

Het oogde fraai, we hoorden de zee, krekels, we zagen bijzondere creaties tegen die wanden, maar van een voelbare ontmoeting tussen cyber en werkelijkheid, ook al was Yusuf Boss allebei, kwam het niet. En toen hij uiteindelijk door het ‘gevangenis-net’ stapte, bleek ook een werkelijk rendez-vous met collega danser Hermanus een illusie.

De twee personages gingen contactloos langs elkaar heen. Is een analoge ontmoeting even ingewikkeld als een digitale? Het bood op het allerlaatst een eerste moment van spanning. Intermenselijke. Echte.

menu