ILLUSTRATIE GERRIT GULDENHEMEL

Simon is even los van Nick

ILLUSTRATIE GERRIT GULDENHEMEL

Voor het eerst staat Simon Keizer zonder zijn muzikale wederhelft Nick op het podium. De solotournee stond op zijn bucketlist die hij ging aanleggen toen hij kennismaakte met de betrekkelijkheid van het bestaan.

Het meest rare moment was die keer dat de schoonheidsspecialiste belde. Of de boeking kon worden verschoven. Simon Keizer (31) wist van niets. Maar, zo hield de dame aan, Nick Schilder had toch echt een duoafspraak gemaakt. ,,Dat bleek te kloppen toen ik Nick belde. Voor hem. Én voor zijn vriendin.''

Het was niet de eerste keer dat Simon corrigerend moest optreden. Over zijn eerste solotheatertournee: ,,Een belangrijke reden dat ik dit doe, is om voor altijd duidelijk te maken wie Simon is en wie Nick. En dat we geen broers zijn. En ook geen koppel.''

Maar toch: als Simon in een televisieshow te gast is, verschijnt niet zelden de toevoeging ‘van Nick' als titulatuur onder zijn naam. Nick & Simon bestaat dit jaar tien jaar als muzikaal tweemanschap. Ze gaan het vieren; in december is er een concert in Ahoy. Maar eerst wil Simon even los: alleen op het podium staan en zijn eigen verhalen vertellen. En dus ook in zijn eentje interviews doen.

Platenkoffer

Hij vertelt dat hij in die tien jaar nog nooit zo zenuwachtig was als toen hij voor zijn eerste try-out van Ik & Simon het toneel op stapte. Het is een persoonlijke voorstelling waarin liedjes de illustratie zijn van de verhalen die hij vertelt.

Over de platenkoffer van zijn overleden vader bijvoorbeeld. Vader Keizer stierf in 1999, voordat hij uitvoerig met zijn zoon over muziek had kunnen spreken. En zo stond daar al die jaren die doos met elpees. Simon durfde hem niet open te maken. Bang grote smaakverschillen met zijn vader te ontdekken.

En nu vertelt hij over de trots toen hij BZN, Bob Dylan, Supertramp en Fleetwood Mac onder het stof aantrof. En over het gemis dat hij hem niet meer kon vragen waarom hij uitgerekend van Rory Gallagher de meeste platen bezat.

De toon is ook luchtig. Als hij grappen maakt over zijn ‘vaste gitarist Nick' bijvoorbeeld. Of ongeremd romantisch, wanneer hij vertelt over zijn grote liefde Annemarie.

,,Je moet het zo zien: mijn toekomst met Nick & Simon is ontzettend belangrijk. Maar om het leuk te blijven vinden, moet je af en toe uit die rijdende trein kunnen stappen. Vergelijk het met een liefdesrelatie: die floreert volgens mij ook als je elkaar iets te vertellen hebt als je 's avonds thuiskomt.''

,,Als Annemarie en ik een stedentrip maken, wil ik altijd een uur per dag voor mezelf hebben. Dan wandel ik in mijn eentje door de stad. Annemarie moest er een beetje aan wennen, maar het werkt wel. Als ik 365 dagen per jaar met Nick & Simon bezig zou zijn, komt het me op een gegeven moment de strot uit.''

Mis je Nick nu op het podium?

,,Nee. En dat is een goed teken, vind ik. Wat ik nu doe, staat blijkbaar ver genoeg af van wat we samen doen. Dat was ook de bedoeling. Het laatste wat ik wil is dat mensen na afloop zeggen: het was Nick & Simon, maar dan zonder Nick.''

Zonder Nick zou je een dertien-in-een-dozijn-zanger zijn, zei je eens.

,,En dat meende ik. Samen vind ik ons écht goed. De harmonie van onze stemmen; zo klinkt niemand anders in Nederland.''

Je hebt geen regisseur voor deze show. Hoe heb je je voorbereid?

,,Ik schrijf al jaren korte verhalen. Gewoon voor mezelf, als ontspanning. Ik bedacht dat die het hart van de voorstelling konden vormen, maar wist niet goed hoe. Toen heb ik Youp van 't Hek een berichtje gestuurd. Of hij eens naar mijn plannen wilde luisteren. Dat wilde hij gelukkig.''

,,Ik maak absoluut geen cabaret, maar zocht een manier om mijn losse verhalen te verbinden. Uiteindelijk heeft Youp zich niet met de inhoud bemoeid, maar gaf hij me wel een paar algemene theatertips. Daar heb ik goed naar geluisterd. Ik wilde Youp nog graag voor een paar try-outs vragen, maar dat lukte uiteraard niet meer vanwege zijn gezondheid.''

Je beste vriend Bill Duin zei over je soloshow: ,,Die stond al jaren op Simons bucketlist.''

,,En die is straks ontzettend afgevinkt, ja! Hier kijk ik als ik oud en rimpelig ben met plezier op terug. Op die lijst staan dingen waarvan ik zeker weet dat ik later niet wil denken: hád ik ze maar gedaan. Het recente tripje met Bill naar een wedstrijd van Manchester United, waar mijn schoonvader keeperstrainer is, had er ook zo op kunnen staan.''

Wanneer begon je die lijst aan te leggen?

,,Als je wat ellende in je leven meemaakt, gaat dat eigenlijk vanzelf. Je gaat bewuster leven. In die zin ben ik dankbaar voor de shit die ik heb meegemaakt.''

,,Als ik mag kiezen, zou ik de heel nare ervaringen natuurlijk wegstrepen. Op het moment dat je als 15-jarige je vader verliest, verzet alles in je zich daartegen. Maar dat soort dieptepunten is toch ook nodig in een mensenleven. Ik heb me erdoor gerealiseerd hoe belangrijk genieten is. Annemarie en ik doen dat heel bewust. Zeker drie keer per week maken we een fles wijn open en toosten op iets bijzonders wat we hebben meegemaakt. Als de gebeurtenis echt groots was, beschrijven we de kurk, zetten de datum erbij en bewaren hem in een grote glazen pot.''

,,Die momenten hoeven niet per se vrolijk te zijn, hè. Ook de overlijdensdag van onze manager Jaap Buijs (die vorig jaar juni overleed, red.) staat op een kurk. Toen hebben we 's avonds heel bewust gedronken op zijn mooie leven. Een foto van die kurk heb ik meteen naar zijn kinderen Aloys en Alice gestuurd: ‘Proost. Op je vader'. Vonden ze mooi.''

Kijk jij nu anders naar de dood dan zestien jaar geleden?

,,Dat denk ik wel, ja. Voor Nick was Jaap het eerste zo nabije sterfgeval. Volgens mij schrok hij zich te pletter. Voor mij was het gevoel niet meer nieuw. Ik leef inmiddels langer zonder vader dan dat ik mét hem heb gedaan. Ik wist: deze pijn heb ik al eens eerder gevoeld en die blijft niet in deze vorm.''

Toen je vader overleed, leek het verdriet eeuwig te duren?

,,Dat dacht ik toen wel een tijdje, ja. Het is niet alledaags om zo jong zoiets mee te maken. Ik kon het met bijna niemand delen. Ook niet met mijn moeder. We rouwden om dezelfde persoon, maar toch was het anders. Zij verloor haar man, ik mijn vader. Daar konden we niet goed over praten. Ik heb het verdriet heel lang voor mezelf gehouden.'' Stilte. Een slok koffie. En dan: ,,Maar joh, dat is allemaal goed gekomen.''

,,Het jaar erna kwam de cafébrand, in de nieuwjaarsnacht aan de Volendamse Dijk. Nick en ik waren binnen, kenden bijna iedereen, maar konden zelf op tijd naar buiten komen. Hoewel Nick er slecht aan toe was en zware brandwonden aan zijn hand heeft opgelopen.

,,Van de schok ben ik toen psychisch geknakt. Vier maanden lang heb ik daarna wekelijkse sessies met een psycholoog gehad. Dan toch praten. Met een onbekende weliswaar, maar het luchtte enorm op. Ik raakte het gevoel kwijt dat ik het verdriet allemaal alleen moest dragen. Dat heeft me erg geholpen.''

Volgens vriend Bill werd je door de ziekte van je moeder, bij wie in 2014 lymfeklierkanker werd geconstateerd, teruggeworpen naar het gevoel van toen.

,,De eerste dagen wel, ja. We wisten niet of het levensbedreigend was. Er moest nog van alles worden onderzocht. Daarna was ik veel kalmer. En inmiddels gaat het gelukkig veel beter. Zolang de kanker slaapt, is het goed.''

Op Instagram citeerde je recent de Dalai Lama: ‘We offeren onze gezondheid om geld te verdienen. Vervolgens offeren we ons geld op om onze gezondheid terug te krijgen.' Waarom juist dat citaat?

,,Omdat werken nooit het belangrijkste in het leven moet zijn. Ik werk om te leven. En niet andersom. Voor mij is balans een heel belangrijk begrip. Het is yin en yang. Het een kan niet zonder het ander, daarvan ben ik overtuigd. Zonder slechte dingen zijn er geen mooie.''

Nick en jij traden in jullie eerste jaren meer dan vierhonderd keer per jaar op. Hoe lastig is het de verhouding tussen werk en privé te bewaken?

,,Zolang je er helemaal achter staat wat je doet, kun je heel veel aan. We zijn de baas van ons eigen bedrijf, hè. Dan doet het minder pijn als je pas om 3 uur 's nachts thuiskomt. In het begin hebben we belachelijke uren gemaakt, dat zie ik nu wel in. Maar daardoor hebben we nu de positie waarin ik twee maandjes een tour als deze kan doen. Toch blijft de juiste balans vinden de grote uitdaging van onze loopbaan.''

Hij pauzeert even. ,,Het is een van de redenen waarom ik de stekker heb getrokken uit onze pogingen Nick & Simon ook in Duitsland tot een succes te maken. Dat speelde halverwege 2014. Mijn moeder was ernstig ziek en Jaap Buijs ook. Ze lagen in het ziekenhuis en Nick en ik moesten steeds naar Duitsland. Ik zag de potentie van de Duitse markt wel, maar dacht: daar rijd ik dan, zes uur voor tien minuten interview bij een radiozender en dan nog eens vier uur naar het volgende gesprekje, terwijl ik thuis zoveel mooie dingen kan doen. Het was niet makkelijk om het tegen Nick te zeggen. Maar ik deed het wel: ‘Ik wil dit niet meer, we moeten stoppen'. Nick moest even slikken, maar hij begreep het ontzettend goed.''

In Nederland bleef je wel hard werken.

,,Ook dat is een kwestie van balans. Natuurlijk is het succes van een hit heel relatief, vergeleken met het wereldleed. Drie jaar geleden waren Nick en ik voor de stichting Edukans in Kenia. Op de terugweg nam ik me voor: vanaf nu maak ik me alleen nog druk over écht belangrijke zaken. Maar dan krijg je één mailtje waar iets in staat waar je het niet mee eens bent en de aderen in je nek kloppen alweer. Dat zit in de mens, denk ik. Als die single dan later in de top 10 staat, is het toch weer kicken. Het zou verkeerd zijn om na een heftige gebeurtenis te denken: verder stelt het allemaal niets meer voor, ik blijf de rest van mijn leven op de bank hangen.''

Vorig jaar werd je 30 en zei je: ‘Het leven gaat zo snel dat het me angst inboezemt'.

,,Ja echt! Ik vind het leven zo ontzettend leuk dat ik bij elke verjaardag denk: doe even rustig, zeg! En daarbij heb ik het getal 47 altijd in mijn achterhoofd. Zo oud is mijn vader geworden, die had ook kanker. Toen hij zo oud was als ik nu, had hij dus nog maar 16 jaar te gaan. Niet dat ik ervan uitga dat het mij ook zal overkomen, maar het treft me soms ineens weer: 47. En toen was het al klaar. Dat heeft mijn besef van dat alleen ‘nu' telt en ‘later bestaat niet' enorm versterkt.''

Leef je met haast?

,,Als je me met die bucketlist in de weer ziet, zou je dat wel denken, hè? Maar zo'n lijst moet je ook weer niet te snel afwerken. Daarom doen Annemarie en ik bijvoorbeeld rustig aan met onze relatie. We zijn al twaalf jaar samen, maar gingen bewust niet te snel samenwonen. En daarna wachtte ik nog een paar jaar met haar ten huwelijk vragen. Vervolgens hebben we nog anderhalf jaar de tijd genomen om naar de trouwdag toe te leven.''

,,Nu we zijn getrouwd, krijgen we steeds de vraag: ‘En? Wanneer komt het eerste kindje?' Dat komt hopelijk vast een keer, maar we zijn er nu niet mee bezig. Ik heb om me heen stellen gezien die binnen twee jaar van een prille verkering naar trouwen en kinderen krijgen gingen. Boem, meteen klaar. Dat vind ik echt jammer. Ik wil liever rustig stilstaan bij elke nieuwe stap.''

,,Trouwen was niet iets wat van jongsaf in mijn hoofd zat, maar ik wist het ineens zeker toen Annemarie geopereerd moest worden. Ze had een goedaardige tumor in haar lever. In 2010 was dat. Het zou een heel zware ingreep worden. Op het moment dat zij de operatiekamer op werd gereden, zag ik de angst in haar ogen en dacht ik: wat hou ik van dat meisje. Ik wil haar voor altijd beschermen. Toen ze weer helemaal fit was, heb ik haar ten huwelijk gevraagd.''

Je maakte al evenveel ziekte en dood mee als een gemiddeld mens in zijn hele leven. Heb je nooit gedacht: waarom ik?

,,Kijk, als je alles achter elkaar opnoemt, is het inderdaad erg veel. Maar ik houd me vast aan een songtekst van Acda & De Munnik.''

Hij citeert: ,,‘Ik heb zolang gezongen/Van hoe droevig ik zou zijn/Met mijn angst te koop gelopen/En maar zoeken naar de pijn/Om de blues te kunnen zingen/Heb ik me slechter voorgedaan/En nu het echt dan niet zo goed gaat/Blijkt er niet zo gek veel aan'. Jaloersmakend goed geschreven. Ik heb de tekst aan het ziekenhuisbed aan mijn moeder voorgelegd. We waren het erover eens dat het echt klopt. Natuurlijk zijn we bang voor de toekomst, voor wanneer het minder gaat. Maar als je kijkt hoe het nu, precies op dit moment is, is het eigenlijk gewoon goed.''

menu