De makers van de tentoonstelling Grensgebied: Cor Sonke (links) en Peter Veen.

Tentoonstelling Grensgebied in CBK Emmen haalt inspiratie uit het Bargerveen

De makers van de tentoonstelling Grensgebied: Cor Sonke (links) en Peter Veen. Foto Saskia Boelsums

De kunstmanifestatie Into Nature is wegens corona uitgesteld tot 2021. Maar er is een voorbode: de tentoonstelling Grensgebied .

Net als Into Nature gebruikt Grensgebied , in het Centrum Beeldende Kunst Emmen, het Bargerveen in Zuidoost-Drenthe als voornaamste inspiratiebron. Cor Sonke uit Buinerveen en Peter Veen uit Nieuw-Schoonebeek trokken daartoe meermaals het moeras in, op zoek naar de verhalen van het landschap en de mensen die er voor de ruimte en rust verblijven.

Desolate leegte en eindeloze lijnen

Het leidde tot schilderijen, video, foto’s, audiokunst en teksten op papier. Sonke is de man van de verf. Wat hij zag en hoorde heeft hij omgezet in tientallen landschappen, soms groot, maar veelal klein. Het grensgebied van Sonke is niet het gebied dat je in toeristische folders aantreft. Waar het hem om gaat is de soms desolate leegte, de eindeloze lijnen en ingetogen kleuren.

Veen neemt de andere media voor zijn rekening. De teksten domineren, dat zie je zelden op tentoonstellingen. Grensgebied opent met een Drentstalige ready made : ‘Wat woj weetn dan?’ Later wordt duidelijk dat die vraag afkomstig is uit een gesprekje over plannen voor een waterbuffer in het Bargerveen en de constatering dat de windmolens een stuk verderop in Duitsland flink kleiner zijn dan die bij Buinerveen.

Stil genieten van een goed bestaan

Verhalen vertellen kan op veel manieren. Waar Sonke door zijn neiging tot abstractie en behoefte aan herhaling vooral oproept, is Veen de man van de anekdotes en constateringen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het gedicht Loflied op het grensgebied met de slotregels ‘waar de mensen geen kapsones hebben, maar stil genieten van een goed bestaan, op het platteland, aan de rand van Nederland.’

Een woord dat meermaals opduikt is ‘stilte’ – het is wat veel bezoekers in het Bargerveen hopen te vinden. De in Duitsland opgenomen video Klik klak , waarin een locomotief voorbijkomt, laat zien hoe lastig dat kan zijn. Dat blijkt ook uit het audiowerk Tel , waarin tijdens een wandelroute gedurende 57 minuten en 10 seconden dwangmatig hardop voetstappen worden geteld: 6318.

We vormen een kudde

Dat ‘verbinding’ net zo’n grote rol speelt, blijkt uit audiowerkjes die coronaproof kunnen worden beluisterd. Ze bevatten gesproken teksten, soms met muziek. We horen samenvattingen van mededelingen, een impressie van eenzaamheid, geluiden die mensen roepend veroorzaken, een beschrijving van wat in andere wandelaars herkend kan worden. Slotsom: we lijken op elkaar, we vormen een kudde. Net als schapen.

Opvallend, tot slot, is wat Sonke en Veen met de grote muur in de grote zaal van het CBK hebben gedaan. Doorgaans wordt op die plek door kunstenaars groots uitgepakt. Voor Grensgebied is de muur nagenoeg leeg gemaakt. Er hangt slechts een paneeltje en een klein tablet voor digitaal gebruik. Je zou het symbolisch kunnen noemen. Waarom altijd maar weer de beschikbare ruimte vullen, terwijl ruimte net zo goed uitnodigt om je ondergeschikt te maken?

menu