Suske en Wiske, zomaar als musical

Het was me ontgaan, o schande, maar zeventig jaar geleden bedacht Willy Vandersteen de dynamische stripfiguren Suske en Wiske tot leven. Een jubileum. Daar springen de Vlamingen acuut op in, denk je dan. Welnee, het is Michael van Hoorne, een onstuitbare Nederlandse theaterproducent, die zich kennelijk realiseerde dat dit er nog wel bij kon, naast andere producties die hij op tournee stuurt.

Toneelstuk met liedjes
Hij maakte een keus. Geen idee waarom het Suske en Wiske – De Circusbaron werd. Inderdaad, als musical. Het is meer dan een toneelstuk met liedjes. Doordacht gemaakt, inclusief de choreografieën, de kostumering en de setting. En in de hoofdrollen zes acteurs die ook vocaal in staat zijn om hun partijen uit te voeren. In totaal hebben ze met elf m/v een pens werk aan snelverkledingen en een stoet typeringen. Dat heeft wel iets. Het verhaal krijgt een echte plot mee met diverse ombuigingen. Toch is er een punt. Eigenlijk twee. Er zijn ouders die té jonge kinderen meenemen en daar komt bij dat de schrijver volwassen grappen over hun hoofden laat vervliegen.

Situatiewisselingen
Aan de basis uiteraard Suske en Wiske, op weg naar hun verplichte dagelijkse avontuur, live uitgetekend in een slim decor van schetsen waarvoor een reeks situatiewisselingen is voorzien. Tante Sidonia (lekkere typerol van Eline Schmidt) had voor de twee kids een saaie vakantie bij kopjes thee uitgestippeld, maar dat plan mislukt, gelukkig. Ze belanden in een reizend circus waar ongebruikelijke dingen voorvallen. In principe spelen ze er voorstellingen, maar een boevenbende bestemt de onderneming als dekmantel voor illegale activiteiten. Alleen Jerom blijft een tijd buiten beeld. Dat is de opdracht aan de gespierd opgefokte Erik Plageman, terwijl kapsonesman Lambik (Robbert van Unnik) als clown wordt neergezet. Tja, en dan zoeken ze een link met spreekstalmeester Ben Cramer die tot in de eeuwigheid blijft vastgeklonken aan het liedje Hij was maar een clown. Met deze voorstelling heeft dit niks te maken, maar Cramer staat er wel: een onbeduidende rol met weinig kans zich vocaal te manifesteren. Een vage verwijzing naar The Phantom of the Opera had ook niet gehoeven.

In de titelrollen leven Stijn Mac Gillavry en Liset Vrugteveen zich onbekommerd uit. Soms een beetje gechargeerd, maar kundig en nog steeds beloftevol.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.