The Rolling Stones en ik: herinneringen van lezers aan de legendarische rockers

The Rolling Stones tijdens het concert op 27 juli 2019 in Houston in de Verenigde Staten. Foto: AFP

Wij vroeger lezers herinneringen over The Rolling Stones te delen. Dat leverde tientallen reacties op, afkomstig uit binnen- en buitenland. Vooral live maakte en maakt de grootste band ter wereld veel los. ,,Daarna kwam Mick. Ik kan mij nog herinneren hoe zijn hand voelde.’’

Klimmen voor de Stones

loading

The Stones zijn bepalend voor mijn hele leven, voor hoe ik nu ben op mijn bijna 70ste. In oktober 1970 wilde ik de band zien in de RAI in Amsterdam. Er waren geen kaarten meer te koop, maar het lukte mij en drie vrienden om naar binnen te glippen. Wij stonden achteraan. Niet zo’n gunstige plek dus. Ik ben daarop naar voren gelopen en in een van de pilaren van de dakconstructie geklommen. Ik had toen een fantastisch uitzicht op het podium.

Een jaar later kreeg ik verkering met een meisje die vertelde dat ze toen ook bij The Stones in de RAI was geweest. Ze had vlakbij een paal gestaan waar een jongen was ingeklommen om zo een beter uitzicht op het podium te hebben. Ze vond dat maar gevaarlijk en uitsloverig. Dat meisje is nu nog steeds mijn vrouw. De liefde voor elkaar en voor de muziek van The Rolling Stones heeft ons bij elkaar gehouden.

Ik ben daarna naar nog naar alle Nederlandse Stones-concerten geweest. Ik heb steeds keurig betaald en ben nooit meer ergens ingeklommen.

Willem Deijs, Groningen

Sympathy voor een stortbui

Een aantal dagen voor het Stones-concert in 1999 in het Stadspark in Groningen zou plaatsvinden was er een geestelijke die wilde dat dit concert verboden zou worden. Zingen over Sympathy for the devil was volgens de geestelijke ongepast. Wat gebeurde er? Tijdens het concert brak een noodweer uit. Gelukkig konden wij schuilen onder plastic en hebben genoten van het concert. Met uiteraard Sympathy for the devil . Na afloop van het concert werd ik door een radioverslaggever geïnterviewd. Hij wilde weten wat ik van het concert vond. Voor ik antwoord gaf, heb ik eerst de geestelijke bedankt voor het noodweer dat in mijn beleving was veroorzaakt door Sympathy for the devil .

Hans Luteijn, Winsum

Een afspraak met Mick

loading  

Dankzij een radiospelletje van Jack Spijkerman mochten we The Stones ontmoeten bij een concert in Landgraaf, juni 1991. Ik ging met mijn vrouw, Karin. Onderweg werd het bij Nijmegen al druk. Bij Roermond kwamen we in de file. Om drie uur werd ik zenuwachtig. Bij Geleen hield ik het niet meer. Ik gooide het stuur naar rechts en trok flink op over de vluchtstrook. Na tien minuten verscheen er een politieauto. Helemaal rood gilde ik: „We hebben een afspraak met Mick Jagger!”

Toen de agent het gele bonnenboekje pakte, zwaaide mijn vrouw met de brief waarin de afspraak stond. Opeens was er overleg, het bonnenboekje verdween en de agenten zeiden: Volgen! De zwaailichten gingen aan. De politiewagen stoof voor ons uit. Binnen een kwartier waren we op het festivalterrein waar we werden meegenomen naar het thuiskwartier van The Stones.

Er stonden tafels met eten en drinken. We zagen de andere prijswinnaars. Ineens was er wat geroezemoes. Iedereen draaide zich om. Tussen de grote zwarte hekken kwamen vier oude mannetjes naar ons toe trippelen. The Stones. Ongelooflijk. Wat waren ze klein! Wat waren ze verschrikkelijk bleek. Ze oogden zenuwachtig, het was vlak voor het concert.

Ron Wood gaf ons een hand. Daarna kwam Mick. Ik kan mij nog herinneren hoe zijn hand voelde. Toen kwam Keith, van wie ik een knokige herniapoot kreeg. Charlie kon ik geen hand geven. Tijdens het maken van de foto stonden mijn vrouw en ik 10 centimeter van Mick en Keith af. En toen was ik even geestelijk van de wereld.

Ik zag dat mijn schoenveter los zat. Ik zag geen fotograaf. Ik bukte om mijn veter te strikken. Ik hoorde mijn vrouw nog schreeuwen: Bastiaan! Maar het was te laat. Er was een flits. De foto was genomen. Karin heeft op de foto, die we later door Virgin Records toegestuurd kregen, de mond nog open van het schreeuwen. Ik kom net een beetje omhoog achter de rug van Mick. Zo staat Karin tussen Keith en Mick in en ik sta er niet op.

Bastiaan Koijck, Apeldoorn

Bill Wyman? Nooit van gehoord

Ik denk dat iedere ouder zijn baby de mooiste van de wereld vindt. Maar tijdens de eerste vakantie met ons drietjes in mei 2018 met bestemming Saint-Paul de Vence kregen wij zoveel complimenten dat wij ervan overtuigd waren dat zij daadwerkelijk de mooiste van de wereld is!

Zo ook op een namiddag in een redelijk simpel eetcafé. Waar ook een ouder Engels echtpaar zat. Ach ouder, hij gaf aan dat hij 80 was maar zij was toch wel 30 jaar jonger. Ze vonden onze dochter prachtig en konden hun ogen niet van haar afhouden.

Wij hadden en prettig gesprek met veel interesse over en weer, ze vroegen onder andere waar wij vandaan kwamen en wat voor werk wij deden. Wij vertelden dat wij in een dorp wonen in het noorden van Nederland vlakbij Groningen.

,,Groningen!”, zei de oudere man. ,,Dat ken ik wel, want daar heb ik vroeger weleens opgetreden, ik ben bassist geweest in een band.” Zij hadden samen drie dochters, hadden een huis in de buurt en waren op de hoek van deze straat getrouwd. Hij was net hersteld van prostaatkanker en was voor het eerst in jaren weer in Saint-Paul de Vence.

Ons gesprek ging vervolgens weer over Groningen. Hij kwam zelfs bij ons aan tafel zitten overigens. Ik vertelde dat ik weleens van mijn neef heb gehoord dat er vroeger in Vera artiesten hebben opgetreden die later wereldberoemd zijn geworden, onder wie Bono van U2.

Toen zei hij: ,,Ik heb ook in een best wel bekende band gespeeld!” Oh wat leuk, welke band dan? ,,Raad maar”, zei hij! The Beatles? ,,Nee wel net zo bekend!” The Rolling Stones? ,,Ja precies!” Haha wat grappig! U bent dus beroemd? ,,Ja dat klopt! Als ik over straat loop maken ze foto’s van mij.”

Ik zei nog, dit was toch een puur gesprek, ook al was u een vuilnisman geweest, maakt ons niet uit, het gesprek was leuk en gezellig. Zo hoort het te zijn! ,,Ober, mag ik mijn eten in een doos mee naar huis?’’, zei hij. ,,Heel veel geluk en plezier met jullie prachtige dochter!”

Toen wij het eetcafé uitliepen toch maar even op de telefoon kijken of we niet voor de gek gehouden waren. Google? Foto bassist Rolling Stones? Inderdaad! Dat is hem! Ene Bill Wyman. Nog nooit van gehoord.

Stephan Bijlefeld, Zuidlaren

Van krantenbezorger tot Stones-fan

loading  

Ik ben Stones-fan sinds 1973. De eerste single die ik kocht was Angie/Silvertrain . In 1973 was ik te jong om naar het concert in Ahoy Rotterdam te gaan. Datzelfde jaar was ik begonnen als bezorger van het Nieuwsblad van het Noorden . Van mijn loon kocht ik elke maand een Stones-lp. Zo is mijn verzameling begonnen.

29 mei 1976 ging ik naar het Zuiderpark in Den Haag voor mijn eerste Stonesconcert. Sindsdien lag ik elk keer als The Stones naar Nederland kwamen bij Plato in Groningen voor de deur voor kaarten. Ging ik drie keer in een week op en neer naar de Arena in Amsterdam, drie keer in een week naar Rotterdam. En natuurlijk ook naar concerten in het buitenland (New York, Praag, Parijs, Werchter, Oberhausen, Keulen en Düsseldorf) samen met mijn vrouw Anneke.

Onze kinderen gingen vaak ook mee. In het Gelredome in Arnhem waren onze kleinzoons ook mee. Zij konden alle nummers zo meezingen. Wij verheugen ons op de expositie in het Groninger Museum in onze eigen stad. De toegangskaarten hebben we natuurlijk al.

Ben de Waal, Groningen

Het meisje met de setlist

loading  

Rio de Janeiro, 20 februari 2016. Met ons groepje van de fanclub hadden we een mooi plekje, met goed zicht en uitbundige Brazilianen om ons heen. Een enorme bak regen kwam naar beneden. Het dure tourboek was inmiddels kleddernat en ook mijn als trofee bewaarde ticket begon nat te worden. Maar daar waren The Stones! Het werd droog en de adrenaline vond zijn weg door m’n lichaam.

Na afloop struikelde ik bijna over een meisje dat huilend op de grond zat. Ik vroeg haar wat er aan de hand was en of ik kon helpen. Met behuilde ogen keek ze me aan. Ze had een frommelig papiertje in haar hand en keek schichtig om zich heen. Ik wilde helpen het te ontwarren, maar ze begon te krijsen en me weg te duwen. Het bleek de setlist van het concert te zijn. Nu was ze bang dat ik het zou afpakken.

Het kostte veel moeite haar te overtuigen dat ik dat niet zou doen, maar wel graag met haar op de foto wilde. Ik keek recht in haar ogen en zag haar tranen van geluk! Die blik vergeet ik nooit weer. Haar emoties raakten me diep, zo direct na zo’n fantastisch concert. Na een foto en een knuffel ben ik haar uit het oog verloren.

Van een collega-fan kreeg ik geld voor een nieuw tourboek en van een andere fan een ticket als souvenir. De volgende dag liet ik per ongeluk mijn filmcamera met concertopnames in een taxi liggen. Gelukkig kijk ik nog af en toe naar de vele mooie foto’s en komen de herinneringen weer boven.

Jelle Tadema, Meppel

Die pakken ze mij nooit meer af

Wij stonden in 1998 midden in de nacht bij het noodgebouw van het Groninger station te wachten tot de kaartverkoop voor het Stadspark-concert zou beginnen. Koud was het. Wij zouden ook een kaart voor Jan kopen, een collega van mijn man. Hij had storingdienst en kwam ons voorzien van warme koffie. Het kopen van de kaarten lukte. ‘Die pakken ze mij nooit meer af’, zei Jan.

Daarna begon het wachten op de dag dat The Stones naar Groningen kwamen. Jan zat thuis voetbal te kijken en had het voor de zoveelste keer over The Stones. Hij zakte onderuit en overleed op heel jonge leeftijd.

Bij de opbaring had Jan de toegangskaart in zijn handen. Hij had toch gezegd: ‘Die pakken ze mij nooit meer af’. Wij hebben tijdens het concert genoten en gehuild. Nog altijd gaan onze gedachten naar The Stones en Jan, als iets wat altijd verbonden is.

Hennie Tan, Groningen

De haperende pen van Mick

loading  

In oktober 1973 ging ik met mijn ouders iets drinken in het Hilton Hotel in Rotterdam. Ik had eerder die dag een nieuwe Stones-elpee gekocht. Toen de serveerster dat zag, vertelde ze dat The Stones in een speciaal afgehuurde lounge aan het eten waren. Ik vroeg mijn ouders of ik mocht proberen ze even te zien. Voor de glazen deuren van de lounge stond een grote bewaker.

Daarop besloot ik het via de de achterkant van de lounge te proberen. Toen ik de moed al had opgegeven liep ik ineens langs een grote eettafel met Mick Jagger, Charlie Watts, Bill Wyman en Billy Preston. Ik stond te trillen op m’n benen, maar had toch de tegenwoordigheid van geest om snel naar de bar te lopen en een kelner om een stukje papier te vragen.

In mijn beste Engels vroeg ik Mick om a signature . Mick stopte met eten en zei of course . Hij haalde uit zijn binnenzak een pen die eerst wat haperde, maar toch zette hij z’n handtekening. Net toen hij die opgeschreven had, voelde ik een stevige hand in m’n nek. Het was de bewaker die eerder voor de glazen loungedeur had gestaan.

Met een big smile kwam ik terug bij m’n ouders. Eerst vroegen ze plagend of ik The Stones nog had gezien. Toen ik zei dat ik ze zelfs gesproken had en een handtekening had gekregen, waren ze stomverbaasd. En ik supertrots.

Rob Lumderine, Groningen

Een eigen Stones-hok

loading

In 1964, ik was 16 jaar, hoorde ik It’s all over now . Ik wist het meteen: dat is mijn band. Vandaar ging het verder en verder. Mijn eerste liveconcert, ik woonde in Veendam, was in 1966 in de Brabanthallen in Den Bosch. We hoorden dat het The Stones waren, maar van waar wij stonden konden we ze niet zien. Het concert, 11 songs, duurde 45 minuten. Dat was het. Wat een belevenis. Ik ben naar een Rolling Stones-concert geweest, de gedachte alleen al.

Daarna heb ik ze meerdere keren gezien. In 1985 emigreerden wij naar Australië. Steeds als The Stones kwamen, probeerde ik erbij te zijn. Zoals met 2000 fans in het Enmore Theatre in Sydney. De laatste keer was in Londen, 2018. Mijn collectie? Ik heb ongeveer 450 cd’s, meer dan 150 dvd’s. Veel bootlegs, gekocht bij onder andere Headline in Groningen, veel speciale uitgaven (box sets, limited editions, etc) en meer dan 150 vinyls. En een eigen Stones-hok.

Henk Peper, Melbourne (Australië)

menu