Thomas Krikken: eerst dansen in de kerk, dan fietsen door IJsland

Thomas Krikken danste zaterdag nog in Groningen, in de Nieuwe Kerk, vandaag fietst hij door IJsland. Voor zichzelf, maar vooral voor een ander. Foto: Corné Sparidaens

Vrijdag en zaterdag danste hij in Groningen nog in AFAR , de voorstelling van X_Yusuf_Boss. Vandaag stapt Thomas Krikken met fiets en al op het vliegtuig naar IJsland. Voor niet zomaar een vakantie.

Misschien heb je hem eind jaren negentig met een stuk karton onder zijn arm door Emmen zien lopen. Hij ging dan naar De Weiert, op zoek naar een goeie plek in die winkelpassage voor zijn breakdancemoves. ,,Tussendoor keken we op internet hoe ze dat ook alweer deden. En dan weer snel door.” Thomas Krikken was dertien toen. Nu is hij 34.

Naar Amsterdam en terug

Hij wist al jong dat het niet bij een lolletje zou blijven. Thomas werd danser, zeker weten. Hij volgde een opleiding bij Lucia Marthas in Groningen en ging zijn droom achterna. Naar Amsterdam. Acht jaar woonde en werkte hij daar. Tot hij terugkeerde. Naar Haren in dit geval. ,,Het werd me te daar druk. Te veel mensen, te veel toeristen.” Hij heeft nog wel opdrachten in Amsterdam, hij onderhoudt een goede band met Ish Dance Collective, maar doet nu alles vanuit het Noorden.

Vrijdag en zaterdag was Krikken als performer te zien in de Nieuwe Kerk in Groningen, in AFAR , de voorstelling van Mohamed Yusuf Boss, die werd geselecteerd voor het NoorderZomerprogramma, Noorderzons aangepaste corona-editie. Deze dansvoorstelling maakte, gedragen door schitterende muziek, in december voor een groot publiek al indruk als een productie waarin menselijke afstand geleidelijk muteert in onderlinge verbinding. Dat paste precies in deze kerk. Die stelt zich immers steeds nadrukkelijker open als ontmoetingsplek voor uiteenlopende activiteiten.

Op het puntje van de kerkbank

Met de slechts vijftig toegestane bezoekers kwam de productie nu, goeddeels onversterkt, nog kwetsbaarder en daardoor met het publiek nog meer op het puntje van zijn kerkbank, in artistiek opzicht misschien nog beter tot zijn recht dan in december. Met Krikken, evenals in december, dansend onder de kansel. Hij en Boss, van oorsprong Somaliër, kennen elkaar van hun Drentse jeugdjaren.

Maar wat deed, al in de aanloop naar de voorstellingen, die fiets daar in de kerk? Die Salsa, een fijne Amerikaanse trekfiets, met bepakking en al?

Heel simpel: waar Krikken nog een paar dagen de vloer op moest, was zijn fiets al klaar voor de grote reis. De twee stappen vandaag samen op het vliegtuig naar IJsland. Daar begint Krikken aan een tocht van dik tweeduizend kilometer, die hem onder meer dwars door niemandsland naar het noorden van het eiland voert.

‘Ik wilde meer dan alleen vakantie vieren’

Hij heeft deze onderneming gekoppeld aan een goed doel: hij fietst een bedrag bijeen voor Stichting Koraal, een Limburgse instelling voor mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking. ,,Van het geld kunnen ze een aangepaste fiets maken.”

Het idee borrelde op tijdens zijn vorige solo-fietsvakantie, in Noorwegen. ,,Dat was een schitterende reis, maar toch kwam ik er onderweg achter dat ik het wat leeg vond. Ik wilde meer dan alleen vakantie vieren. Iets bijdragen.”

Koraal, Limburg, dat is op zich al een eindje fietsen. ,,Ik ken daar Kenji Hendriks, met wie ik een schoolproject in Roermond heb gedaan. We hebben er samen over gesproken. Hij gaat nu in twintig dagen tweeduizend ‘flares’ doen om geld op te halen.” Een ‘flare’, dat is een loodzware breakdancemove, waarbij de danser steunend op zijn handen zijn benen rond zijn lichaam zwaait. Dagelijks honderd, dat ga je voelen.

2000 kilometer 2000 ‘flares’

Krikken wilde eerst naar de Schotse Hooglanden. Corona dwarsboomde dat plan. ,,Mijn moeder kwam met IJsland als idee.” Tegenover Hendriks’ tweeduizend flares zet hij meer dan 2000 fietskilometers. Hij heeft de route goed voorbereid. ,,Ik wil in elk geval de Vatnajökull zien, die enorme gletsjer. En daarna begint het spannendste deel, omhoog. Dan ben ik helemaal op mezelf aangewezen. Dat wilde ik ook per se, mezelf uitdagen.” Eten? ,,Ik heb een hengel mee.”

Mocht hij bereik hebben, dan is er altijd een kennis op het eiland die als reisleider werkt. Die gaf hem al tips. ,,De belangrijkste: hou het weer in de gaten. Dat kan supersnel omslaan. Ik heb kleding waarmee ik door een rivier kan fietsen en nog droog blijf. O wacht! Mensen moeten niet denken dat ik dure spullen koop van het geld dat ze doneren! Mijn uitrusting was al klaar voor ik hieraan begon. Het is trouwens ongelofelijk. Ik streef naar vierduizend euro. Ik heb nog geen trap gedaan en heb al er ruim duizend binnen. En mensen bellen me op om te bedanken. Echt heel ontroerend.”

Mocht er wat mis zijn met zijn fiets, geen nood. ,,Ik vind het leuk om met mijn handen te werken en heb vroeger zelf fietsen gebouwd.”

Het wordt letterlijk en figuurlijk een hele toer. Maar dit komt dus vast goed.

menu