Dit wordt een raar verhaal over de voorstelling Verzet die zich vanaf dinsdag op diverse plekken in Groningen afspeelt. Immers, om de pret niet te bederven moeten de locaties geheim blijven.

Informatie verzwijgen, weer eens wat anders. Zeker als je de ronde hebt meegelopen. Maar goed, er blijft nog aardig wat te vertellen over, desnoods half verdoezelend. Zónder omhaal van woorden, het stuk is geschreven door Jan Veldman en wordt geregisseerd door Jack Nieborg, eerder verantwoordelijk voor, onder meer, Uut de Hoogte , waarop het idee voor deze redelijk complexe toer is gebaseerd.

Op één plek komt alles samen

Ook nu gaat het om een reeks afleveringen per serie, en met vier van die series zit de rest van dit jaar wel vol. En ook nu is er – leve het spoilerverbod – een centrale locatie waar alles samen komt.

Of valt alles uiteen, geen idee. Dat onthulde de bijgewoonde repetitie van vrijdag niet, maar in elk geval verzetten de vijf opperleden van de klunzige verzetsbeweging zich flink tegen elkaar. En dan zijn er nog tien spelers met een kleinere rol.

Dus Verzet , maar waartegen?

Vooruit een stukje tekst. ‘Waarom zijn we hier eigenlijk?/’Omdat we het zat zijn.’/’Wat zijn we zat?’/’Alles’. Zoiets. ,,Verzet tegen alles ja”, zegt Jack Nieborg, wanneer we door de binnenstad van de ene locatie naar de andere tippelen. Gele hesjes-verzet? ,,Kan. Over gas wil ik het niet meer hebben, maar het idee is wel ontstaan uit het tamme verzet van de Groningers tegen de overheid en de NAM bij de aardbevingsnarigheid.”

De koning van de klucht

Dat was inderdaad vooral verbaal, zonder kapot gesmeten ministersruiten. ,,Het ondiplomatieke verzet dat zich wél deed gelden kwam er op initiatief van iemand met de naam John Lanting.” Grijnzend: ,,Dan weet je genoeg, toch?”

John Lanting, die andere, de koning van de klucht.

De oorlog, en dus ook dát Verzet, blijven buiten beschouwing. Nieborg: ,,Jan heeft een komische scène geschreven die in het Scholtenhuis speelde.” Dat was het voormalige hoofdkwartier van de SS aan de Grote Markt. ,,Toch maar beter van niet.”

Vijf afzonderlijke monologen

Op vijf verschillende locaties krijgen maximaal vijftien bezoekers per plek een monoloog voorgeschoteld. Ze vertellen allen een klein verhaal, over (omfloerst gezegd) iets met dierenliefde, iets muzikaals, iets nihilistisch, iets lichamelijk overbodigs en een tv-hunkering. Nieborg: ,,We hopen dat het publiek, net als bij Uut de Hoogte gebeurde, een band krijgt met de personages.”

Zo rondlopende bewijzen die gekozen locaties wat voor bijzondere verborgen plekken de stad herbergt. Onverwacht, nooit geweten. Kaartkopers krijgen per mail te lezen naar welke locaties ze moeten. Vandaar trekken ze naar de centrale plek, die is ingericht als een mega-huiskamer, in uitdragerij-aankleding. Daarna volgt nog een heen en weertje naar nóg een bijzondere speelplek. Goeie jassen mee dus, en hoge hakken thuislaten, er dient wat gelopen te worden.

Try-out noodgedwongen uitgesteld

Terwijl Nieborg zich in die ‘heen’ van dat heen en weertje intensief op de spelregie stort, loopt productieleider Emil Klok binnen. Alles oké? ,,Bijna”, zegt hij. ,,Het ging kennelijk allemaal net even te goed. Nu blijkt dat we hier zondag geen try-out kunnen spelen. Daar moet een concierge bij zijn en er is er geen eentje die dan kan werken.”

Op de krantenredactie klinkt het dan: zo is er altijd wel wat.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Groningen