Javier Guzman in de kleedkamer van theater 't Kielzog in Hoogezand.

Vier keer Javier? Ja. Marathonman Javier Guzman speelde vier shows achter elkaar in Kielzog Theater

Javier Guzman in de kleedkamer van theater 't Kielzog in Hoogezand. Foto: Corné Sparidaens

Cabaretier Javier Guzman speelde zaterdagavond vier try-outs voor zijn oudejaarsconference in Kielzog Theater in Hoogezand. Vier shows achter elkaar, half uurtje pauze en door. Zoekend naar de Gouden Lijn. We spraken The Marathonman na afloop.

De zaterdag is nog net geen zondag geworden als Javier (Gabjèr) Guzman op een bank zakt in de lege foyer van Kielzog Theater. Tripelbiertje onder handbereik. Hij heeft net gedoucht, zijn applauscadeautjes ingepakt: 1 bos bloemen, 1 handdoek, 1 boek, 1 pot snoepjes, na elke voorstelling kreeg hij een ander theatergeschenk overhandigd. Zijn kleedkamer is leeg, het theater verlaten, het publiek dat hier anders nog achter wijn, bier en bitterbal zou staan, is hier om coronaredenen vanavond niet meer geweest.

Raspopulist

Hij oogt moe. Wat wil je. Hij heeft hier vanavond vier keer de try-out voor zijn oudejaarsconference Raspopulist gespeeld. Vier keer Javier dus. Om vijf uur ‘s middags de eerste. De laatste om half elf. Vijf kwartier lang grappen afvuren op 30 man publiek, een half uur pauze, even landen, T-shirt strijken, en weer door. Een ware marathon was het. De eerste en de derde show gingen het lekkerst, zegt hij. De eerste omdat het de onbevangen eerste was en de derde omdat de tweede minder goed ging en hij wraak wilde nemen op zichzelf en de vierde was een late-nightshow met een andere sfeer, wat meer mellow, maar ook goed.

loading  

Optreden voor 30 man publiek is toch anders dan voor een volle zaal. ,,Als jij zo ver van andere mensen af zit, dan doet dat iets met de anonimiteit. Mensen worden wat bedeesder, een kleiner publiek maakt sowieso minder lawaai. Dan gaat het veel meer om het verhaal en minder om de grappen.

Gouden lijn

Naar dat verhalende thema, de ‘gouden lijn’ is hij nog op zoek, zijn negende theatervoorstelling Raspopulist verkeert nog in de zoekfase. ,,Ik zou helemaal geen show maken dit jaar. Ik had de meest legitieme reden: ik had simpelweg niks geboekt. Maar er is momenteel aan niets zo veel behoefte als aan afleiding en verstrooiing. En dan, vind ik, moet je er zijn.’’

De laatste coronaregels hakten een gat in zijn planning, dat hij dichtte door meer optredens te doen in het Comedycafé in Amsterdam. Veel grote theaters sloten hun deuren. Zo niet het Kielzog. Daar gaan ze door met programmeren, dan maar voor 30 man publiek. In de zelfvertimmerde ‘Kielzog Rouge’ zaal, die lijkt op een chique nachtclub, met zijn rode stoelen, schemerlampjes en spiegeltafels waarop je je drankje en je mondkapje kwijt kunt.

Gehussel

Guzman zou eerst twee voorstellingen doen, maar kwam zelf met het voorstel om er vier op een avond te spelen. Begin september begon hij met de eerste try-outs. Over twee weken moet de show af zijn. ,,De ellende is, de realiteit verandert zo fokking snel. Dan zijn de presidentsverkiezingen in Amerika al geweest...’’ Hij slaat zich even op het hoofd. Shit, zegt hij, die grap over de besmetting van Trump, helemaal vergeten. Krijg je van dat gehussel op zoek naar de gouden lijn.

Vier keer achter elkaar spelen is hem niet vreemd. Hij deed het al in meer theaters. ,,Maar het is wel eens gebeurd dat ik tegen het publiek fluisterde: ‘heb ik dit nou al verteld?’ Dat kan heel goed hoor. Als je dat waarachtig doet. Ik kreeg een harde lach.’’

Kick

Die harde lach, welke comedian kickt daar niet op? ,,Maar je loopt niet leeg als je geen lach krijgt. Ik had vanavond ook niet dat lachvolume verwacht, dat is nou eenmaal zo, een zaal met 30 man maakt minder lawaai. Maar ik zie dan wel allemaal mensen zitten grijnzen op de voorste rij. Tijdens de eerste show hielden een paar mensen zelfs hun mondkapjes op.’’

loading  

Hij leunt voorover. Dat mondkapjesgezeik, zegt hij, daar wil hij meer mee. ,,Want nu blijkt dat we schijt hebben aan alles. Geen mondkapjes willen dragen. Daar ben ik zo teleurgesteld over. Mensen denken: ik beslis dat lekker zelf wel, en dan krijg je een kleine groep imbecielen die voor de tweede kamer gaan demonstreren, terwijl de meeste mensen gewoon achter die mondkapjes staan.’’

Landen op een luchtbed

Fel: ,,Ik doe deze sjit al vanaf mijn 17e. Ik kan me niet heugen dat er een tijd was dat het zo nodig was als nu om op het podium te gaan staan en iets te zeggen. Fortuyn was ook een extreme gebeurtenis, maar dat was niet zoals dit, nu wordt het hele collectief geraakt. Want Nederland maakt een val. Maar wat de fuck, we landen op een luchtbed. En zelfs in deze situatie kunnen we niet eens rekening houden met elkaar. We hebben schijt aan elkaar. Belachelijk. Mijn vriendin Anna komt met de meeste afgrijselijke verhalen thuis- die ik jat- en ik heb echt niet de intentie dat ik het allemaal kan veranderen. Want meestal blijft dat wat je in een theater doet in de foyer nog wat hangen en na een half uur is het weg. Maar dan hoop ik dat ik ze toch èffe heb laten nadenken.’’

Solidariteit, zegt hij. Daar gaat het om. En dat wordt zijn gouden lijn. Solidariteit en waar die is gebleven.

menu