Zanger Theo Driessen was lang 'Diep Triest' maar voelt zich beter door verslaafden en daklozen te helpen (en presenteert een plaat onder eigen naam)

Op zijn 59ste debuteert zanger Theo Driessen, bekend van de band Diep Triest, onder eigen naam met de plaat Terug . Terug, want hij is vanwege een terugkerende burn-out ver weg geweest. Om herhaling te voorkomen is de Groninger aan een opleiding begonnen, om als ervaringsdeskundige anderen met mentale problemen te helpen.

Theo Driessen neemt midden op de Grote Markt in Groningen plaats aan een tafeltje. Want hij is terug. Dus hij mag gezien worden. ,,Ik kom van ver”, concludeert hij terugblikkend.

De dertien nummers op de plaat zijn deels een weerslag van het overwinnen van een langdurige mentale strijd. Zanger Jacques Herb stuurde hem een appje vanwege de plaat. ‘Mooie teksten en prachtig gezongen Theo. Mijn Edison is voor jou’. Driessen is trots op de bijval van Herb. Hij is namelijk op en buiten het podium lang op zoek geweest naar voldoening. En die vond hij slechts in geringe mate.

loading  

Vier burn-outs waren het gevolg. ,,Er zullen mensen zijn die nooit een burn-out krijgen, en er zijn mensen die er bevattelijk voor zijn. Het zal in de genen zitten”, klinkt het berustend.

Ramses Shaffy, Frans Halsema en Herman van Veen

Driessen overwon de kwaal. Muziek heeft hem daarbij geholpen. ,,Het was een lange weg. Met Diep Triest zing ik altijd nummers die voor anderen geschreven zijn. Iedere zanger wil zichzelf eens een keer laten zien, wat voor hem geschreven is en wat-ie zelf mooi vindt.” Driessen is liefhebber van het werk van Ramses Shaffy, Frans Halsema en Herman van Veen. ,,Daar luisterde ik vroeger naar, en nu nog.”

Niet alleen de muziek heeft hem vooruitgeholpen. Driessen wil zijn ervaringen gebruiken voor anderen met psychische problemen. Hij is begonnen aan de Hanzehogeschool met de opleiding ervaringsdeskundige zorg en welzijn. ,,Ik ben nu een student. Ha! Het voelt heel goed.”

De eerste burn-out was het gevolg van een te druk leven. ,,Ik deed met Diep Triest 120 optredens per jaar, ik presenteerde het televisieprogramma Groeten uit Appelscha , ik had een column in Dagblad van het Noorden , een radioprogramma. In combinatie met een huwelijkscrisis werd dat te veel.”

De leegte na het applaus

Driessen ontwikkelde een angststoornis. Een zich herhalende kwaal. ,,De eerste keer was het een burn-out . De tweede keer een bore-out . Een burn-out krijg je omdat je het te druk hebt met van alles. Met dingen waar je wel achter staat, maar die je toch niet genoeg voldoening geven. Bij een bore-out doe je bijna niets meer. Hetgeen wat je doet levert geen bevrediging op. Het komt vaak voor bij mensen die te weinig te doen hebben, te lang in bed liggen, tijd hebben om veel na te denken… Laten we wel wezen, met Diep Triest verdiende ik in een paar uur per week mijn boterham en dat was geen slechte boterham. Ik hoefde niet per se meer te doen dan dat. De leegte die overbleef, wist ik niet goed op te vullen.”

In zijn zoektocht naar voldoening ging Driessen in therapie en besloot de koers te verleggen. ,,Maar telkens als ik herstelde, ging ik weer dezelfde dingen doen. Weer optreden met Diep Triest, laat thuiskomen, een baan ernaast hebben…”

Op vakantie in Spanje met zijn zoons in 2018 was het ineens weer mis. ,,Ik stond op en pats! Daar was het weer. Verschrikkelijk. Ik had medicatie bij me en heb de vakantie afgemaakt. Daarna ben ik naar huis gegaan en ben op bed gaan liggen, want ik trok het niet meer.”

Van drugspand tot studie

Na een jaar herpakte hij zich. ,,Nu moet het afgelopen zijn”, nam hij zich voor. ,,Ik moet nu de invulling voor mijn leven vinden waarmee ik vooruit kan.” Driessen ging daarvoor terug naar een wens die hij als 16-jarige al had. ,,Na een moeilijke jeugd ben ik weggelopen van huis. Ik kwam terecht in een kraakpand in de Schilderswijk in Den Haag. Het was een drugspand. Daar zag ik welke ellende drugs teweeg brachten. Ik had een zwak voor die mensen, de verlorenen der aarde. Ik voelde me daar zelf ook één van. Ik wilde altijd al iets voor deze mensen doen.”

Nu, decennia later, doet hij dat dus ook. Hij is vrijwilliger bij Verslavingszorg Noord-Nederland en de stichting Nieuw Noaberschap waar Driessen budgetbeheer en bewindvoering doet voor mensen met een psychische kwetsbaarheid.

En hij doet de studie om anderen met mentale problemen te helpen op basis van zijn eigen ervaring. ,,Dat is toch een andere benadering, een toevoeging op de reguliere zorg.” Als onderdeel van de studie loopt hij stage bij LIMOR Veendam waar mensen met een verslavings- of dakloos verleden worden opgevangen.

Meer dan het levenslied

Ondertussen lag er ook nog de wens om zich te laten gelden op een album met liedjes die Driessen op het lijf geschreven zijn. Jaren werkte hij aan die plaat. ,,Het werd tijd om die nummers de wereld in te sturen.”

Driessen heeft voor de dertien liedjes zijn persoonlijke ervaringen in enkele teksten verwerkt maar hij maakte ook dankbaar gebruik van composities en teksten van onder meer van Wim van der Kuip, Liesbeth Annokee, Harry Rijnbergen (van The Ro-d-ys), René Muthert en Kim van Dijk.

Niels Lingbeek van de Mastersound Studio in Muntendam zorgde voor het muzikale decor. Het resultaat is een plaat vol gevoelige luisterliedjes. ,,Geen levensliederen à la Koos Alberts”, benadrukt Driessen. ,,Het is meer dan dat. Het zijn liedjes uit het leven. Het laat een terugkeer zien na mijn vierde burn-out, de nummers laten een hoop liefde en teleurstelling zien.”

Driessen zegt geen verwachtingen over de plaat te koesteren. ,,Daar heb ik niet over nagedacht. Ik vertolk al jaren liedjes van anderen en doe andere artiesten na. Ik wil gewoon iets achterlaten onder mijn eigen naam. Deze liedjes doen me wat.” Hij hoopt dat de plaat hem in de schouwburgen brengt. ,,Deze liedjes in een theatersetting spelen voor een zittend en luisterend publiek. Dat lijkt me geweldig. Zoals Stef Bos. Die komt op en speelt piano en iedereen is stil. Bij mijn optredens gaan de handen altijd de lucht in en gaat iedereen meebrullen. Wat overigens ook heel leuk is.”

Op de Grote Markt kijkt Theo nog eens naar het appje van Jacques Herb. Het eerste compliment van zijn vakbroeder is binnen. Theo is terug.

menu