Zoektocht naar de bedevaartsplek die Freddie Mercury absoluut niet wilde

De legendarische zanger Freddie Mercury overleed op 24 november 1991, donderdag 25 jaar geleden. De muziek van Queen leeft voort. Om bij Mercury zelf stil te staan moet je naar Londen of Montreux.

Het regent buiten metrostation Kensal Green. Het is troosteloos weer, passend bij mijn doel: de gelijknamige begraafplaats. Die ligt een paar honderd meter lopen naar rechts. Het heet de mooiste begraafplaats van Londen te zijn, 58 voetbalvelden groot. Het is volgende week zondag 25 jaar geleden dat rock-’n-roll-icoon Freddie Mercury hier werd gecremeerd.

Aan de crematie ging een korte, sobere plechtigheid vooraf. In slechts 25 minuten namen ongeveer veertig (muzikale) vrienden en familieleden afscheid van de zanger. Zijn ouders waren er uiteraard en zijn zus Kashmira. De overige leden van de band Queen, drummer Roger Taylor, gitarist Brian May en bassist John Deacon. En Mary Austin, Mercury’s grote liefde, voor wie hij de klassieker Love of My Life schreef.

Hè, Freddie Mercury was toch homo? Hij overleed toch aan aids? Ja, dat klopt. Dat Mary zijn grote liefde was, is eveneens waar. Aan haar liet hij zijn Edwardiaanse villa ter waarde van 20 miljoen pond na, in de chique Londense wijk Kensington. Net zoals, tot ontsteltenis van de overige Queenleden, het grootste deel van zijn royalties. Mary Austin verdiende er sinds Mercury’s dood in 1991 meer mee dan hij zelf bij leven.

WAAR IS ZIJN AS?

Londen biedt weinig aanknopingspunten voor een zoektocht naar de sporen van een van de grootste helden uit de popgeschiedenis. Mercury werd in 1946 geboren als Farrokh Bulsara, uit Indiase ouders die het Parsi-geloof aanhingen. Aanhangers van deze religie geven de overledenen aan dieren, zoals gieren, tijdens zogeheten luchtbegrafenissen. Zover is het met Freddie Mercury niet gekomen, maar de zanger wilde koste wat kost voorkomen dat zijn laatste rustplaats een bedevaartsoord zou worden.

Dat is gelukt. Sinds zijn dood is volop gespeculeerd over de vraag wat er met zijn resten is gebeurd. In 2012 duikt opeens het bericht op dat op Kensal Green een plaquette is gevonden met daarop de tekst: In Loving Memory of Farrokh Bulsara , gevolgd door de geboorte- en sterfdatum van de zanger en het Franse pour etre toujours pres de toi avec tout mon amour (om altijd bij jou te zijn met al mijn liefde). Onderaan staat het initiaal M. Wie anders kan dat zijn dan Mary Austin?

Na een uur lopen tussen de graven wachten de uitstrooivelden. De jonge tuinman die in de regen de perken bijhoudt, zegt dat ik die ochtend al de vijfde ben die zoekt naar het gedenkteken voor de Queenzanger. Hij moppert op het bestuur, dat nalaat informatie aan te brengen over Freddie Mercury. Nu treft hij dagelijks fans die tevergeefs de gang maken naar de mooie begraafplaats.

De plaquette blijkt net zo plotseling te zijn verdwenen als hij opdook. Mogelijk gestolen door een fan. De tuinman wijst naar de uitstrooivelden. ,,Hij is in april overleden, toch? O, in november? Dan moet zijn as daar liggen.” Hij wijst nonchalant op een stuk gras met een klein bordje. Tja, het kan, maar evengoed niet.

OP EEN GEHEIME PLEK

In een zeldzaam interview heeft Mary Austin verteld wat ze deed met de urn met Freddies as. Hij liet haar zijn enorme villa na, maar zadelde haar ook op met een enorme opdracht. Zij moest na zijn crematie de as uitstrooien op een locatie die altijd geheim moest blijven. Twee jaar stond de urn op de schoorsteenmantel, totdat ze hem op een dag de villa uit smokkelt. Ze wil voorkomen dat de bedienden er hoogte van krijgen. Waar ze naartoe gaat, vertelt ze ook in dat interview niet. ,,Ik zal Freddie nooit verraden.”

De villa heeft als adres 1 Logan Place. Mercury’s partner in zijn laatste jaren, Jim Hutton, heeft de enorme ommuurde tuin in Japanse sfeer ingericht. Van de buitenkant is daarvan weinig te zien. Rondom en op de toegangsdeur naar de tuin (Garden Lodge) hebben Queenfans herinneringen aan de populaire zanger opgetekend. Die zijn met plastic beschermd tegen de regen, die ook nu nog uit de hemel valt. Freddie Forever, Lover of live, singer of songs en meer van dat fraais. Veel is het niet, conform de laatste wens van de zanger. Hij wilde geen bedevaartsoord. Noch van zijn graf, noch van zijn huis.

Het weinige dat herinnert aan Mercury’s tijd in Londen is de gedenkplaat die is aangebracht op het huis in Feltham (West-Londen), waar de Bulsara’s zich in 1964 vestigden. Freddie, zoals Farrokh zich in Engeland noemde, was toen 17 jaar oud. Het huis aan 22 Gladstone Avenue is in september door de Engelse monumentenzorg uitgeroepen tot cultureel erfgoed. In Londen hangen meer dan negenhonderd van dit soort bordjes.

ZWITSERLAND

Wil je echt kennismaken met de roemruchte muzikale historie van Freddie Mercury en Queen, dan is Montreux in Zwitserland verrassend de aangewezen plek. In de jaren zeventig en tachtig nam Queen hier in de Mountain studio’s zeven albums op. Bijvoorbeeld Jazz , met daarop het nummer Bicycle Race , geïnspireerd op de doorkomst van de Tour de France in 1977 door de Zwitserse stad.

Aan de buitenkant geen enkele aanwijzing over de aanwezigheid van de Queen Studio Experience in het casino, gelegen aan de Rue du Théâtre. In je vakantiekloffie het chique casino binnenstappen voelt ongemakkelijk, maar is toegestaan. Vriendelijke dames wijzen meteen naar links, daar bevindt zich sinds 2013 een tentoonstelling over Queen. Gratis te bezoeken en de moeite waard. Veel foto’s, concertkaartjes, posters, album- en cd-hoezen en andere memorabilia, maar ook de opvallende door Zandra Rhodes ontworpen outfits van Freddie Mercury en gitarist Brian May. Die droegen ze in 1974, jaren voordat Rhodes de vaste ontwerpster werd van prinses Diana.

Hoogtepunt van het museum is de opnamestudio, die intact is gebleven. Niet alleen Queen, maar ook David Bowie, Iggy Pop, AC/DC en The Rolling Stones namen hier werk op. Het oude mengpaneel met honderden knoppen en schuifjes is grotendeels afgeschermd. Tien schuiven zijn vrij om mee te spelen. Wie op een grote rode knop drukt krijgt een ouder geworden Brian May of Roger Taylor te zien. Ze vertellen over het ontstaan van nummers als Made in Heaven en The Invisible Man .

Vooral kinderen beleven er plezier aan om tijdens deze nummers met de schuifjes te spelen, de stem van Freddie Mercury helemaal weg te mixen, de achtergrondkoortjes de overhand te geven of Brian Mays gitaar de boventoon de laten voeren. Het blijkt een eenvoudige manier om een nieuwe generatie Queenfans te kweken.

Emotioneel wordt het wanneer het oog valt op de gouden plaquette die naast het mengpaneel op de grond ligt, de plek markerend waar Freddie Mercury zijn laatste nummer zong. Verzwakt door de aids zong hij de eerste coupletten van Mother Love. Hij maakte het nooit af.

Eenmaal buiten gaan de kinderen mee naar de Queen Tribute Wall, aan de zijkant van het casino. Ook zij betuigen daar hun liefde aan de zanger, zoals honderden fans uit de hele wereld dat deden. Daarna gaat de wandeltocht naar de boulevard (Quai de de la Rouvenaz), waar sinds 1996 een standbeeld staat van Freddie Mercury, uitkijkend over het Meer van Genève. Het bronzen beeld toont de zanger in karakteristieke houding: de rechterarm opgeheven. We leggen een bloemetje en vallen even stil.

menu