Jaarlijks worden in Nederland zo’n 27.000 boeken gepubliceerd. Een heel klein aantal krijgt aandacht. Het heeft Michael Planting uit Assen er niet van weerhouden ook een boek te schrijven, Het hart op de juiste plaats .

Vijf jaar geleden besloot Michael Planting, werknemer van een schildersbedrijf, dat het tijd was om te gaan schrijven. De kinderen waren het huis uit. Hij had wat minder om handen. En hij wilde het al zo lang. Dus kroop hij zodra het kon achter de computer voor een oorlogsverhaal.

,,Ik had een idee hoe mijn verhaal moest beginnen en ik wist hoe het moest eindigen”, vertelt de in Assen woonachtige Planting. ,,Het moest over twee tienerbroers in Duitsland gaan die in 1938 hun joodse vrienden willen beschermen. En een van die vrienden moest aan het eind van het boek in Duitsland terugkeren.”

'Je proberen voor te stellen hoe het kon zijn'

‘Een spannend verhaal over moed, vriendschap en verraad in nazi-Duitsland’, luidt de ondertitel van Het hart op de juiste plaats , de debuutroman van Planting (1968). ,,Ik heb altijd al een grote belangstelling voor de Tweede Wereldoorlog gehad”, vertelt de schrijver. ,,Wat toen is gebeurd, dat mogen we nooit vergeten. Daarom wilde ik erover schrijven. En ook om jongeren iets mee te geven.”

Hoe doe je dat, een roman schrijven over iets wat jezelf niet hebt meegemaakt? Veel lezen, zegt Planting. Veel films en documentaires kijken. Zoeken op internet. ,,Je proberen voor te stellen hoe het kon zijn. De broers in mijn boek wonen in Meppen, in Duitsland. Daar ben ik gaan kijken. Mijn boek speelt verder in Noord-Nederland, dat gebied ken ik goed.”

Meest opvallende personage in zijn boek is Oelle Müller. Oelle wordt op de kermis verliefd op een waarzegster, een jonge Marokkaanse vrouw, met wie hij via Nederland naar Engeland wil vluchten. Het loopt anders. ,,Niet alles loopt voor iedereen even goed af”, zegt Planting.

loading

Het schrijven van Het hart op de juiste plaats ging niet vanzelf. ,,Tot dit boek had ik nooit eerder geschreven. Ik ben gaan zitten en ik ben begonnen. Gewoon proberen. Eerst zat er veel spreektaal in wat ik schreef. Op advies van meelezers heb ik dat veranderd. Het moest een toegankelijk en leesbaar verhaal worden voor een breed publiek.”

Dat reeds veel over de Tweede Wereldoorlog is geschreven, vormde voor Planting geen beletsel er een verzonnen verhaal toe te voegen. ,,Als je schrijft, vergeet je dat. Dan ga je op in wat je hebt bedacht”, zegt hij. ,,Omdat ik wist hoe ik moest beginnen en hoe het zou eindigen, moest ik wel doorschrijven. Als ik ergens voor ga, dan ga ik ervoor.”

Vooral de nasleep van het schrijven kostte veel tijd

De hoeveelheid tijd die het schrijven van een boek vergt, heeft hem verrast. ,,Vooral de nasleep. Ik heb mijn manuscript naar verschillende uitgevers gestuurd. Alleen van De Bezige Bij kreeg ik een briefje terug: dat het niet in hun fonds past. Grote uitgevers krijgen veel opgestuurd. Risico’s nemen met een onbekende schrijver doen ze liever niet.”

Via Facebook leerde hij literair agent Hanneke Tinor-Centi uit Opdam kennen. ,,Zij heeft mijn boek gelezen, schrijftips gegeven en mij in contact gebracht met uitgeverij Gopher in Harderwijk. Daar is mijn boek geredigeerd en gedrukt. Zij hebben persberichten gestuurd naar alle grote kranten en radiostations.”

Zelf timmert Planting publicitair in Noord-Nederland aan de weg. Hij probeert de huis-aan-huisbladen en streekkranten te interesseren voor interviews, net als de streekradio en de lokale radio. Hij heeft er eigenhandig voor gezorgd dat zijn boek bij boekhandels in de omgeving ligt. ,,Gewoon mailen en langsgaan.”

Volgens kennis- en innovatieplatform KVK Boekwerk publiceren jaarlijks 27.000 auteurs in Nederland een boek. Rijk worden ze niet van. Negentig procent van de auteurs houdt aan een boek per jaar nog geen duizend euro aan royalty’s over. Slechts 115 schrijvers verdient meer dan het minimumloon. Een derde van de schrijvers verdient helemaal niets.

'Ik ben altijd ambachtsman geweest'

Hoeveel geld Het hart op de juiste plaats hem heeft gekost, houdt Planting voor zichzelf. Het is voor een beginnend schrijver moeilijk om aandacht te krijgen, merkt hij. Lachend: ,,Als ik dit allemaal van te voren had geweten… Ach, ik vind het hartstikke leuk om te doen. Ik hoop dat er iets wordt verkocht, zodat mijn werk niet voor niets is geweest.”

Gevraagd hoe hij als schilder naar het beroep van schrijver kijkt, zegt Planting: ,,Als ik het alleen van het schrijven moest hebben, zou ik droog brood eten. Ik ben altijd ambachtsman geweest, daar ben ik tevreden mee en dat doe ik graag. Er was wel eens een regenachtige dag waardoor ik niet kon schilderen. Dan belde de baas dat ik thuis kon blijven en dacht ik: Mooi. Lekker schrijven. De uren vlogen voorbij.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Boeken