Een heel album in het Vlaams: het zat eraan te komen voor Amenra, de uiterst intense postmetalband uit Kortrijk.

De groep rond zanger Colin H. Van Eeckhout experimenteerde al eerder met de moerstaal, onder andere in een fraaie akoestische versie van Het dorp (van Zjef Vanuytsel, niet die van Wim Sonneveld). En nu dus op albumlengte, en niet alleen stemmig gedeclameerd tegen donkere ambient-klanken maar ook als vanouds woest uitgeschreeuwd tegen steeds hoger opgestapelde gitaarmuren.

De muziek van Amenra had altijd al iets van een reinigende catharsis, maar met deze wending is dat effect nog sterker. Ook al vanwege de afgewogen balans tussen ingetogen en uitzinnig, akoestisch en scheurend, ambient en noise, melodie en schreeuw. Intens is nog steeds het sleutelwoord, en daarmee is De doorn (religieuze connotaties zijn bij deze band voor eigen risico, maar op de hoes lijkt ‘t wel een kroon) opnieuw een verheffende, verlossende ervaring.


Je kunt deze onderwerpen volgen
Muziek
Recensie