Vanwege de pandemie heeft violist James Ehnes in zijn huis in Florida een studio gemaakt voor in nachtelijke stilte opgenomen en gefilmde registraties van concerten met solorepertoire: Bach en Ysaÿe.

Diens Six Sonates (1924) staan nu als eerste op de schijf. Net als zijn collega’s heeft Ehnes nog maar weinig moeite met de vroeger altijd nadrukkelijk vermelde moeilijkheidsgraad ervan. Dat er veel barok en Bach in Ysaÿe zit wisten we ook wel, maar naast al die dubbelgrepen, letterlijke citaten en barokke dansvormen is er in die stukken meer aan de hand dan vlagvertoon.

Tussen het spetterende krachtwerk zit nogal wat tederheid

Overal duiken de compositorische vondsten op, zoals de metamorfoses van het Dies Irae -motief in sonate twee of de Balkanse vijfkwartsmaat in sonate drie. Tussen het spetterende krachtwerk zit nogal wat tederheid, met als gevoeligste het sluimerend Aurore van sonate vijf.

Het komt er bij Ehnes allemaal doorvoeld uit; op een enkel nootje na puntgaaf, mooi van toon en met een beheerster vibrato dan Ysaÿe zelf.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Muziek