Mahmoud Hasan kan niet wachten tot zijn zoon Kenan weer thuis is. Zijn zusje Leen (3) geeft de foto van haar broertje af en toe een kusje.

Eigenaar ingestorte grillroom in Coevorden zit onder de brandwonden: 'Alles is weg, maar ik ben blij, want Kenan leeft'

Mahmoud Hasan kan niet wachten tot zijn zoon Kenan weer thuis is. Zijn zusje Leen (3) geeft de foto van haar broertje af en toe een kusje. Foto: Jan Anninga

Urenlang verkeert Mahmoud Hasan (29) in onzekerheid over de toestand van zijn 5-jarige zoon Kenan. ,,Baba, ik ben hier’’, hoort Mahmoud nog van onder het puin van zijn ingestorte grillroom in Coevorden.

loading

Daarna blijft het stil, voor Mahmoud althans. Pas bij de hereniging in het ziekenhuis in Groningen vallen alle zorgen weg. Kenan geeft zijn vader een aai over de bol en vraagt hoe het met hém gaat.

,,Kenan zat juist over mij in. Dat terwijl hij al die uren had vastgezeten onder het puin. Ik was zó gelukkig toen ik hem weer zag. Ik dacht dat hij dood was. Eerder had ik in het ziekenhuis te horen gekregen dat het juist niet goed ging, via een vriend die dat op Facebook had gelezen. En dan ineens zie ik hem met eigen ogen. Ik ben nog nooit zo blij geweest!’’

Brandwonden in zijn gezicht

Mahmouds gezicht is gehavend, vooral aan de rechterkant. Op zijn rechterarm zitten de ergste brandwonden. ,,Kijk’’, zegt hij als hij het verband even een stukje opschuift. Vuurrode plekken komen tevoorschijn. Paracetamol en een zalfje moeten de pijn verzachten. Straks gaat hij weer naar het UMCG. Voor zijn arm, maar vooral om zijn zoontje weer te zien. ,,Alles is weg, maar ik ben blij. Want mijn zoon leeft!’’

Naar de plek des onheils is Mahmoud nog niet terug geweest. In het huis van zijn vrouw in Coevorden, met wie hij gescheiden leeft, doet hij zijn relaas. Dochtertje Leen van 3 jaar zit op de bank spelen. Het stel heeft nog een meisje, Elein van 9 maanden.

loading

‘Ik rook een vreemde geur’

Zelf sliep hij de nacht voor de ontploffing boven zijn restaurant aan de Sallandsestraat, samen met zijn zoon. ,,Ik had vrijdagnacht lang doorgewerkt. Rond half 3 ‘s middags werd ik wakker. Ik wilde de tv aanzetten, maar omdat ik een vreemde lucht rook ging ik op onderzoek uit. Die geur leek vanuit de kelder te komen. Ik deed daar het licht aan en ineens was er alleen maar vuur.’’

Mahmoud was even in de veronderstelling dat hij dood was. Maar bij het zien van een gat tussen het puin realiseerde hij zich dat hij weg moest. ,,Ik hoorde mijn zoon maar één keer roepen, daarna bleef het stil. Ik dacht dat hij ergens achter mij was. Ik kroop naar boven en zag als eerste een vriend van mij.’’

Ook de hulpdiensten waren inmiddels ter plekke. Een uur lang lag Mahmoud in een ambulance achter het restaurant, te wachten op nieuws over zijn zoon. Nadat hem was bezworen dat er contact met hem was - en verplegend personeel begon aan te dringen op vertrek naar het ziekenhuis - werd Mahmoud wat rustiger. ,,Ik voelde me zo schuldig. Allerlei vragen schoten door mijn hoofd. Waarom had ik hem meegenomen naar het restaurant? Wat is er gebeurd? Hij is nog maar zo klein. Ik moet voor hem zorgen. Ik ben groot. Als mij iets overkomt, ben ik daar zelf verantwoordelijk voor. Maar hij moet helemaal op mij kunnen rekenen. En dan gebeurt er ineens zoiets.’’

Kenan wil weer naar school

Mahmoud verwacht dat zijn zoon over enkele dagen het ziekenhuis mag verlaten. ,,Hij heeft met zijn arm vastgezeten onder het puin. Daardoor stroomde er geen bloed meer naar zijn hand. Hij is nu geopereerd en het gaat op zich goed met hem. Hij wil weer naar school. Hij heeft het daar zeer naar zijn zin. Kenan is een slimme jongen. Hoewel hij nog maar 5 is, praat hij als iemand van 8, 9. Ik heb hele gesprekken met hem.’’

Dat Coevordenaren acties voor het gezin hebben opgezet doet Mahmoud goed. Zo staan er spaarpotten op toonbanken van winkels. ,,Maar ik hoef helemaal geen geld. Ik heb alles al wat ik wilde: mijn zoon!’’

loading

Toch kan financiële ondersteuning straks een uitkomst zijn, want er is onduidelijkheid over de verzekering. ,,Die is op een gegeven moment stopgezet, ik weet niet precies waarom. Misschien omdat ze het pand te oud vonden. Ik heb de eigenaar er telkens op aangesproken het gebouw op te knappen. Ik de binnenkant, hij de buitenkant. Maar hij wilde nooit wat doen, terwijl ik alles binnen heb opgeknapt.’’

Zorgen om de schulden

Hoe het straks verder moet? Mahmoud heeft geen idee. Het restaurant heeft ineens niet meer de eerste prioriteit. Tien maanden geleden kocht hij Ali Baba van de vorige eigenaar, na er zelf eerst anderhalf jaar te hebben gewerkt. ,,Ik maak me wel zorgen om de schulden die ik heb gemaakt om de grillroom te kunnen kopen.”

,,Maar ik ben er nu ook achter dat alles uiteindelijk draait om je familie, in plaats van het restaurant waar ik zoveel zorgen om heb gehad. Dat zie ik nu pas echt. Mijn zus kwam vanuit Berlijn over om mij te ondersteunen. Dat was zó fijn. Ik wil straks met Kenan daarnaartoe. En ik ga denk ik binnenkort naar mijn broer in Libanon.’’

Mahmoud heeft zelf ook de Libanese nationaliteit. Met zijn vrouw en Kenan, die toen 1 jaar was, vluchtte hij vier jaar geleden van Syrië naar Nederland. Hij was daar beland vanwege zijn oma, die vanuit Libanon naar Syrië was gevlucht. Zowat vanaf het begin van zijn Nederlandse tijd woont Mahmoud in Coevorden. ,,En ik wil hier ook graag blijven. Er wonen hier zulke aardige mensen.’’

menu