Leandra de Jonge met haar twee kinderen Ceylin en Collin.

Relatief veel tienermoeders in Drenthe: 'Ik zou het mijn dochter niet aanraden. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet van mijn leven geniet’

Leandra de Jonge met haar twee kinderen Ceylin en Collin. Foto: Gerrit Boer

Drenthe telt relatief veel tienermoeders. Leandra de Jonge uit Hoogeveen, nu 25 jaar, was er één. ,,Ik zou het mijn dochter niet aanraden. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet van mijn leven geniet.’’

Ze was nog maar amper achttien toen ze over tijd was. En eigenlijk wist Leandra de Jonge uit Hoogeveen meteen hoe laat het was. Maar ja, hoe vertel je zoiets als jonge meid, die nog op school zit, aan je ouders? Leandra durfde het niet, vooral niet omdat haar opa een paar maanden daarvoor was overleden. Ze wilde haar ouders niet opzadelen met nog meer problemen.

,,Had ik het maar gewoon verteld. Nu kwam mijn moeder erachter omdat ze een bericht van mij op Messenger zag. Ik had er niet bij nagedacht dat ik dat op de computer had laten staan. Ze was helemaal overstuur en stormde mijn kamer binnen. Daarna ging ze naar de drogist om een zwangerschapstest te kopen.’’

Risico

Leandra had op dat moment zes maanden verkering met een zeven jaar oudere man, die op zichzelf woonde. Ze slikte de pil al een poosje niet meer. ,,Ik had het idee dat ik misselijk werd van de pil, dus liet ik hem staan. Ik nam daarmee het risico dat ik zwanger zou worden. Op zich wilde ik wel graag jong moeder worden; ik ben altijd gek op kinderen geweest. Mijn ex vond het ook prima. Hij had al een kind uit een eerder huwelijk. Ik dacht: Dat komt wel goed. Hij weet waar hij aan begint.’’

Maar het kwam niet goed. Dat bleek al heel snel, zelfs al voordat dochtertje Ceylin was geboren. ,,Ik trok bij hem in, maar na een week ging het al mis en stond ik weer bij mijn ouders op de stoep.’’ Al te veel wil ze er niet over kwijt. ,,Hij blijft Ceylins vader. Of verwekker. Misschien leest zij dit verhaal later wel. Laten we het erop houden dat je andere kanten van iemand leert kennen als je gaat samenwonen.’’

Leandra stond voor het blok. Wat nu? Moest ze een abortus laten doen of de baby laten komen? Leandra koos voor het laatste: ze zou haar kindje in haar eentje opvoeden, met steun van haar ouders. Haar vader offerde zijn werkkamer op, waar ze een babykamer van maakten, met meubels die ze via Marktplaats op de kop tikten.

Huisje boompje beestje

,,Mijn ouders hebben mij heel erg gesteund. Mijn moeder is zelf ook jong moeder geworden, op haar achttiende. Het verschil is dat zij altijd bij mijn vader is gebleven en vier kinderen met hem kreeg. Bij mij is het anders gelopen. Voor mij was het geen huisje boompje beestje, zoals het hoort en zoals ik voor ogen had. Met de vader van Ceylin is geen contact.’’

Met school is Leandra gestopt. Vanwege leerproblemen, add (een stoornis met aandachtstekort) en slechthorendheid zat ze op het Praktijkonderwijs. Ze zou net beginnen aan een vervolgopleiding zorg en welzijn. ,,Maar de examens bleken precies in de periode te vallen waarin ik moest bevallen. Toen ben ik afgehaakt, vanwege de stress die het zou opleveren. Ik besloot me helemaal te focussen op de zwangerschap en de bevalling. Ik heb op school nog wel wat praktische vakken gevolgd, zoals kooklessen. En ik ging stagelopen bij een gastouder, om te leren hoe je kinderen moet verzorgen. ’’

Stressvol werd die periode alsnog, zeker toen Leandra na 24 weken weeën kreeg en rust moest houden. En helemáál spannend werd het toen ze na 38 weken zwangerschap haar baby in de buik bijna niet meer voelde bewegen. Ze moest met spoed naar het ziekenhuis en bleek zwangerschapsvergiftiging te hebben. De bevalling werd ingeleid. Het draaide uit op een spoedkeizersnede en Leandra moest een week in het ziekenhuis blijven.

En toch spreekt ze van een roze wolk. ,,Toen ik thuiskwam, was het hele huis roze versierd en er waren cadeaus. Mijn vader had lekkere tomatensoep gemaakt. Ik heb een heel fijne kraamweek gehad.’’

Huurwoning

Spanningen ontstonden er na een paar maanden ook, zo met zijn allen in één huis. Reden voor Leandra om zich in te schrijven voor een huurwoning, waar ze ruim een jaar op moest wachten. ,,Eigenlijk zou ik naar een moeder- en kindhuis, maar mijn begeleider van MEE Drenthe kreeg de indicatie niet rond. Dat komt waarschijnlijk omdat ik mijn ouders had. Niet iedere tienermoeder heeft die steun.’’

Door haar vroege zwangerschap moest ze niet alleen stoppen met school, maar raakte ze ook vriendinnen kwijt. ,,Eerst reageerde iedereen heel positief, maar toen Ceylin er eenmaal was, zag je sommigen niet meer. Ik ging ook niet meer op vrijdagavond naar de Hoofdstraat om te ‘hangen’. Daar had ik helemaal geen behoefte meer aan. En ik vond ook dat ik er voor Ceylin moest zijn. Zij is míjn verantwoordelijkheid. Mijn ouders wilden wel oppassen, maar negen van de tien keer nam ik Ceylin mee als ik ergens naartoe ging.’’

Tegelijkertijd kwamen er nieuwe vriendinnen bij. Zoals een andere jonge moeder die haar zomaar aansprak bij de Hema, toen zij zat te klungelen met het flesje melk voor Ceylin. Het klikte en Leandra besloot met haar mee te gaan naar de jonge moeder-groep van de stichting Welzijnswerk in Hoogeveen. Een groep van inmiddels allemaal twintigers, die nog steeds bijeen komt, behalve nu in coronatijd.

,,We praten over thema’s die met opvoeding te maken hebben, zoals eten, slapen en zindelijk worden. Het is fijn dat je het met leeftijdsgenoten kunt hebben over dingen waar je mee zit of waar je tegenaan loopt. Bijvoorbeeld het gevoel dat je je moet bewijzen tegenover vrouwen die op een ‘normale’ leeftijd zwanger zijn geworden. Het voelt alsof je strijdt tegen zulke moeders, omdat zij veel verder in het leven zijn. Je wilt laten zien dat jij óók een goede moeder bent. Natuurlijk zijn er jonge moeders die hun verantwoordelijkheid niet nemen, maar er zijn er ook bij die echt hun best doen en ook gewoon een goede moeder worden.’’

Getrouwd

Zoals zij zelf? Ja, het gaat goed, zegt ze, met haar en haar gezin. Acht weken na de bevalling kreeg ze een nieuwe vriend, met wie ze inmiddels is getrouwd en die als een vader is voor Ceylin. Samen hebben ze zoontje Collin gekregen, die net vier is geworden. Hij zit op het Medisch Orthopedagogisch Centrum in Hoogeveen en gaat binnenkort naar het speciaal onderwijs. ,,Hij heeft kenmerken van adhd’’, zegt Leandra. ,,Als hij straks naar school gaat, is er meer rust. Dan wil ik een begeleid werken-traject ingaan.’’

Thuis krijgt Leandra, die een Wajong-uitkering heeft, ambulante begeleiding op het gebied van financiën en het plannen van huishoudelijke taken.

Dochtertje Ceylin is nu zes en zit in groep 3. ,,Dat is weer een heel andere fase. Heel leuk om mee te maken. Zij leert nu lezen en rekenen. Soms probeert ze al stiekem mee te lezen op mijn telefoon, haha.’’

Mocht Ceylin op een gegeven moment haar biologische vader willen ontmoeten, dan zal Leandra dat steunen. ,,Tenminste als zij er de geschikte leeftijd voor heeft. Ik heb geen idee of mijn ex dat dan ook wil, maar dat zien we dan.’’

Spijt van haar jonge ouderschap heeft ze niet. ,,Mensen vragen vaak aan mij: je hebt zeker een flink deel van je jeugd gemist? Nee, dat heb ik helemaal niet. Mijn leven is gelopen zoals het is gelopen, maar ik had dit niet willen missen. Ik geniet er echt van.’’

Toch hoopt ze niet dat Ceylin over een jaar of tien bij haar komt met de mededeling: Ik ben zwanger. ,,Voor Ceylin hoop ik dat zij geniet van haar puberteit, dat ze veel met vrienden omgaat, veel uitgaat en dat zij een opleiding gaat doen. Ik hoop dat zij haar dromen najaagt.’’

menu