Burgemeester Anno Wietze Hiemstra kende een bewogen eerste jaar.

Anno Wietze Hiemstra kreeg in zijn eerste jaar best wat op zijn bordje. 'Maar ik ben niet van het wegkijken'

Burgemeester Anno Wietze Hiemstra kende een bewogen eerste jaar. Foto: Marcel Jurian de Jong

Anno Wietze Hiemstra is vandaag exact 365 dagen burgemeester van de gemeente Aa en Hunze. Het was een bewogen jaar. ,,En dat is wel de spijker op zijn kop.”

Vorig jaar had zijn buurvrouw een post-it op de profielschets voor burgemeester van Aa en Hunze geplakt en bij Hiemstra op de keukentafel gelegd. Hiemstra, toen nog interim-burgemeester in Appingedam, las wat zijn buurvrouw had geschreven: ‘past precies’.

Hiemstra glimlacht als hij de anekdote weer aanhaalt. Hij solliciteerde, werd aangenomen en is nu een jaar in de baan bij Aa en Hunze.

Een rustige gemeente. Waar eigenlijk nooit wat gebeurt. Dus veel plezier. Dat was in een notendop wat Hiemstra te horen kreeg. ,,Een groot deel klopt ook wel”, zegt de 42-jarige burgemeester van Aa en Hunze. ,,Maar we hebben ook wel wat op ons bordje gekregen. De inval bij ‘t Ruige Veld in Rolde, de boerenprotesten met de dreiging om het distributiecentrum van Coop te barricaderen, het sluiten van Camping Anloo, politieagenten in de raadszaal. En corona natuurlijk.”

Naar eer en geweten gehandeld

Hiemstra heeft, zeg maar, zijn vuurdoop wel gehad. ,,We hebben ook wel pech gehad hoor, dat het allemaal in een jaar komt. Het was een turbulent jaar. Aan de andere kant, je leert de collega’s op het gemeentehuis, inwoners en mensen van de hulpdiensten wel goed kennen. Kijk, hier zit natuurlijk niemand op te wachten, maar het hoort ook wel bij het werk van burgemeester.”

Hij beloofde om met een tas langs de inwoners van Aa en Hunze te gaan. De dorpen en verenigingen langs. Om mensen te leren kennen, ervaringen in de tas te stoppen. ,,Maar al vrij snel kwam ‘t Ruige Veld tot ontploffing. Dat was zo urgent, we moesten echt ingrijpen.”

Na een inval op het terrein van ‘t Ruige Veld kondigde Hiemstra een noodbevel af. De zorg was volgens hem en de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) dusdanig slecht dat hij zorginstelling Stichting Altijd Zorg direct wilde sluiten en de cliënten wilde overplaatsen. Maar de zorgstichting stapte naar de rechter. Die zag, net zoals Hiemstra, dat er dingen niet in de haak waren. Maar de gemeente werd ook teruggefloten. De mensen konden daar blijven.

Daar heeft Hiemstra echt weleens een slapeloze nacht van gehad. Dan spookte de vraag door zijn hoofd: Heb ik het wel goed gedaan? Maar dan resoluut: ,,Ik zou het gewoon weer op dezelfde manier doen. Ik heb echt naar eer en geweten gehandeld. Iedereen zag dat het niet klopte. Dat het niet deugde.”

Resoluut.

Het is een woord dat bij Hiemstra lijkt te passen. Ook rond Camping Anloo stapte Hiemstra zelf het campingterrein op. Om de bewoners en recreanten te vertellen dat de elektriciteit er per direct af zou gaan. Dat ze daar niet langer meer konden blijven ,,Daar loop ik niet voor weg. Ik ben ook niet van het wegkijken. Je moet er durven staan.”

Het is Hiemstra in positieve zin opgevallen hoe zelf-organiserend en initiatiefrijk de inwoners zijn. ,,Ik vind dat echt knap. Wij hebben als gemeente een beetje een rol als een oliemannetje. Zo nu en dan een beetje geld. Af en toe helpen, maar mensen in Aa en Hunze leunen niet heel erg op de gemeente. Dat is in andere gemeenten wel eens anders”, vindt Hiemstra. ,,De mensen redden zich in onze gemeente over het algemeen eigenlijk prima.”

Zelfredzaamheid vindt de 42-jarige burgemeester belangrijk. ,,Mensen hebben ook in hoge mate een eigen verantwoordelijkheid. Als je dan toch buiten de boot dreigt te vallen, dan moeten wij helpen”, vindt hij. Het is precies de houding die Hiemstra aannam bij de crisis rond Camping Anloo.

Etterende wond

Aa en Hunze is een stabiele gemeente, zegt Hiemstra. Niks mis mee. Maar hij heeft wel zorgen. Over de taken die het rijk bij gemeenten heeft neergelegd. ,,Onze financiële positie komt steeds meer onder druk te staan.” Hiemstra maakt zich ook zorgen over de breuk die in dorpsgemeenschappen is ontstaan door de komst van windmolens, die sluimert als een veenbrand onder de inwoners. Voor- en tegenstanders die tegenover elkaar staan. ,,Mensen groeten elkaar niet. Ik hoor dat. Ik zie dat mensen niet meer met elkaar praten. Ja, daar maak ik mij wel zorgen over.”

Het is een etterende wond. ,,Die zijn sneller gemaakt dan geheeld.” Maar hij ziet het nog niet als zijn rol om hier actief in te handelen. Het is nog te vers. ,,De windmolens worden nu gebouwd. We moeten nog even wachten. Het is te vroeg om nu te verbinden rond dit thema. Ik zie wel dat we straks in een andere fase komen. Dan komt er een nieuw moment. Alleen nu speelt er nog te veel.”

Hiemstra gaat vanaf volgende maand thematisch bezoeken afleggen. ,,Eerst langs de sportverenigingen. We gaan ook langs ouderen, ondernemers, religie, onderwijs. Elke maand een ander thema.”

Past precies.

Zijn buurvrouw heeft gelijk gekregen, zegt hij. ,,Ik heb echt het gevoel dat ik op mijn plek zit. Ik had bepaalde omstandigheden anders gewenst waardoor ik me nog niet helemaal als een vis in het water voel, maar het is een prachtige gemeente. Ik doe echt met plezier mijn werk.”

menu