Bewoners Camping Anloo krijgen dwangsommen opgelegd: Onrust in een verboden paradijs

Bewoners van Camping Anloo hangt een dwangsom van 30.000 euro boven het hoofd. Dat leidt tot frustratie, boosheid en angst.

Een aangeharkte tuin, twee stenen beeldjes naast een voordeur, een afbeelding van boeddha tegen een achterwand van een overkapping van een buitenlounge. Hier en daar een verdwaalde caravan. De maximumsnelheid is vijf kilometer per uur. ‘Pas op voor kinderen’. Die komen hier steeds minder. Georganiseerde recreatie behoort tot het verleden.

Camping Anloo is een paradijs voor mensen die het niet breed hebben. Maar onder de bewoners groeien angst, boosheid en frustratie - emoties die niet het resultaat zijn van een goed persoonlijk contact met de lokale overheid.

De gemeente Aa en Hunze duldt permanente bewoners niet langer op het recreatiepark. Een stuk of veertig zijn het er nog. Met een uitspraak van de rechter deze zomer in de hand heeft ze de eerste vijf woningen (zeven mensen) inmiddels een dwangsom van 30.000 euro opgelegd.

December 2004: Permanente bewoning tegengaan

Giny schudt haar hoofd en haalt een A4 tevoorschijn. In december 2004 (!) maakte de gemeente in een informatieblad al melding van het feit dat ze het beleid de komende jaren gaat uitvoeren: permanente bewoning tegengaan en beëindigen, op advies van de toenmalige minister. Dat wist ze niet toen ze – zonder tegenspraak of waarschuwing – twee jaar later met haar Herman haar intrek nam.

Grond gekocht, chalet gekocht. Zonder problemen schreven ze zich bij de gemeente in op Camping Anloo, aan de Bosweg.

,,Je denkt toch niet dat we nu zomaar weg kunnen? Niemand koopt dit van ons over. En als we een huis moeten huren staan we binnen de kortste keren bij de gemeente op de stoep voor huursubsidie. En niet veel later zitten we dan in de schuldsanering. Nu kunnen we onszelf redden. Niemand heeft last van ons.’’

‘Geen enkel probleem mevrouw’

Een jaar later, misschien anderhalf, klopte de buurvrouw aan bij de toenmalige campingeigenaar én bij ambtenaren van de gemeente. Een stuk grond en een chalet wilde ze kopen. Om rust te vinden en oud te worden.

‘Geen enkel probleem mevrouw.’ Die zin schiet elke dag, meerdere keren, door haar hoofd. Ze vroeg het wel tien keer na voordat ze – net weduwe – besloot om te kopen. De campingeigenaar (inmiddels overleden) nam alle twijfel weg. De gemeente verlangde enkel een kopie van het koopcontract, niet eens met handtekening. Ze kon zich op dit adres inschrijven. Ze is inmiddels 79 jaar en loopt dagelijks naar de postvakjes, voor op het terrein. Kijken of er al een dwangsom van de gemeente ligt.

‘Weet je wat pijn doet? Dat ze ons illegalen noemen’

Oog voor menselijke verhalen was er niet, zo wordt het ervaren.

Jarenlang schoof de gemeente met deadlines om tot handhaving over te gaan. Jarenlang kwam ze wegens geldgebrek niet in actie. In 2013 stond toenmalig burgemeester Van Oosterhout op Camping Anloo om de bewoners voor te lichten en te waarschuwen. In 2015 moesten ze écht weg zijn.

De hulp die ze kregen, vertellen de bewoners, bestond uit een lijst met telefoonnummers van woningcorporaties. Alsof je daar iets aan hebt, met een hypotheek op een onverkoopbare vakantiewoning.

‘Weet je wat pijn doet?’

,,Weet je wat pijn doet? Dat ze ons illegalen noemen’’, zegt Willem, als hij vier mokken dampende koffie op tafel zet. Zijn vrouw Johanna zit op de bank, Giny leunt wat tegen haar aan. ,,Ik moet deze hier een beetje in de gaten houden’’, zegt ze. Johanna zucht en knikt. ,,Hoe zal ik het eens uitleggen...’’

Een aan alcohol verslaafde ex, mishandeling, een zoon die een einde aan zijn leven maakte. Twee keer deed ze een zelfmoordpoging. Meerdere keren per dag stuurt Giny een berichtje naar haar telefoon. ,,Als ze niet reageert, kom ik direct.’’

Willem zwijgt, hij is jaren geleden afgekeurd, is inmiddels 71. Johanna (60) had een nul-uren-contract, maar werkte veel. Toen dat werk weg viel, gingen ze hier wonen. In 2010 schreven ze zich in. Ze waren zo ongeveer de laatsten die permanent mochten blijven wonen, kregen ze te horen. Niemand die er moeilijk over deed. Ze wisten niet anders dan dat ze hier samen oud en gelukkig zouden worden.

Slapeloze nachten en depressiviteit

Willem heeft nu al maanden slapeloze nachten en Johanna is vaak depressief. Zij horen bij de zeven personen die de de lokale overheid als eerste wil verwijderen. Een dwangsom van 30.000 euro. Voor 1 oktober moeten ze weg zijn. Dat is zondag. ,,Johanna zei van de week al ‘zullen we er samen uitstappen’, maar dat doen we niet. Niks er van. Maar wat gaat de gemeente doen? Stuurt ze de politie?’’

Zelf in actie komen is hun laatste hoop. Onder aanvoering van Bennie Roossien gaan ze donderdag naar het gemeentehuis. Demonstreren. Bennie woont, samen met zijn vrouw Hennie, achteraan op de camping. Hun badkamer is een balzaal. Zelf gebouwd, zelf voor betaald, zelf verdiend. Hun verhaal klinkt als die van de andere bewoners. Hij hoopt vanavond de gemeenteraad te mogen toespreken. ,,Waarom kiest ze niet voor een uitsterfbeleid?’’

De gemeente Aa en Hunze is gevraagd om een reactie te geven, maar ze had daar meer tijd voor nodig. De namen in dit artikel zijn – op die van Bennie en Hennie na – gefingeerd.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.