Bewegen in een wereld die bijna stilstaat. Daarover gaat de DvhN-serie Op de Loop. In deel 12 een wandeling tussen de jeneverbessen op het Mantingerzand tussen Mantinge en Nieuw Balinge.

De parkeerplaats aan de Mantingerdijk bij Mantinge staat vol met auto’s. Er is nog een klein plekje vrij bij de ingang van natuurgebied Mantingerzand. Net groot genoeg om de auto te stallen. ,,Jee, wat druk en dat op een doordeweekse dag. Hoe zal het hier in het weekeinde zijn?”, zegt mijn vrouw.

loading  

De zon schijnt, het humeur is goed en het bord van Natuurmonumenten geeft vanaf de parkeerplaatsen twee wandelroutes aan: een rode van 4,5 kilometer en een witte van 12. Kom, we hebben er zin, we nemen de lange route.

Kun je hier voetballen en kuilen graven dan?

Een gezin met opa en oma gaat ons voor. De oudste jongen neemt een bal mee, de jongste een emmer met schepje. Kun je hier voetballen en kuilen graven dan? Als de wandelschoenen om de voeten zitten, gaan we op pad, het hek door. De rugzak vol broodjes en een thermoskan met heet water voor de thee onderweg.

loading  

Na 50 meter stuiten we op het kroonjuweel van het Mantingerzand: de jeneverbesstruik. Er staan hier niet een paar, maar honderden. Dit is het jeneverbesgebied van Drenthe. Nog nooit heb ik zoveel van deze groene stekelige coniferen bij elkaar gezien en ik woon al mijn 57 jaren in deze mooie provincie. Zijn naam, dankt de struik aan de donkerblauwe bes, die zorgt voor de aroma in onder meer jenever.

Kleine zandverstuiving

Het zandpad wordt steeds smaller en het witte zand is mul. We stappen er flink doorheen. Via slingerpaadjes komen we bij een kleine zandverstuiving. We horen en zien de familie die voor ons vertrok. Opa en oma zitten op een grote afgestorven tak. De jongste graaft een kuil in het zand en stopt zijn emmertje vol zand. De bal ligt roerloos naast opa, voetballen gaat hier niet zo best.

loading  

We lopen verder en vallen van de ene verbazing in de andere. Wat is het hier mooi, niet alleen de jeneverbessen en de zandpaden, maar ook de heide, de heuveltjes en de oude eiken die vertakken vlak boven de grond. Kinderen mogen ze gebruiken als klimboom.

25 jaar Goudplevier

Natuurmonumenten is hier ruim 25 jaar bezig om vier kleine natuurgebieden samen te voegen tot een groot aaneengesloten heidelandschap, het plan Goudplevier. Het Mantingerzand, Hullenzand, Lentsche Veen en Martensplek vormen nu samen het Mantingerveld, 900 hectare natuur. Zoals het er honderd jaar geleden ook bij lag. Het herstel begon met een grote actie, waarvoor 50.000 Nederlanders ruim 2 miljoen euro doneerden.

Het landschap wordt afwisselender. We lopen door een fraai eikenbos en komen dan op een ruim veld met vennen, gras, heide en schapen. Hier heeft plan Goudplevier zijn werk gedaan. Het Mantingerzand is verbonden met de andere natuurgebieden. Een kiekendief vliegt laag over, op zoek naar voedsel in het veld.

Het zandpad heeft plaatsgemaakt voor een fietspad van asfalt. We lopen op het verharde pad door tot vlak voor Nieuw Balinge. Daar slaan we een zandweg in en via de heide en de ijsbaan belanden we in het dorp. Bij dorpshuis De Heugte vertrekt een derde gele wandelroute van 4 kilometer. En daar mag je ook even plassen, ondanks corona.

Waar is het bankje?

De terugweg leidt over de prachtige heide met laaggelegen vennen. Hier en daar torent een den of eik boven het veld uit. We willen een broodje eten op een bankje, maar dat vinden we niet langs de route. We zoeken en zoeken. Zou Natuurmonumenten bewust geen rustplekken in de natuur willen? De rommel nemen we mee in de rugzak hoor.

 

Als we de eerste jeneverbessen weer tegen komen, besluiten we op een walletje langs het zandpad te lunchen. Gaat ook best, al wiebelt de beker thee in het mos. Nog 1 kilometer en we zijn weer bij de parkeerplaats. Die staat nog steeds vol met auto’s.

Voor de serie Op de loop kunnen lezers ook wandelroutes aandragen. Mail naar: wandelen@dvhn.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe