Burgemeester Piet van Dijk Foto: Marcel Jurian de Jong

Burgemeester Piet van Dijk: ‘De mensen zijn hier aardiger en hebben meer zorg voor elkaar’

Burgemeester Piet van Dijk Foto: Marcel Jurian de Jong

Piet van Dijk (54) heeft zijn eerste 100 dagen als burgemeester van de gemeente Aa en Hunze erop zitten. Hij vertelt over een pittige vuurdoop, de aardige, zorgzame Drent en zijn liefde voor oude auto’s.

Toeval, of niet. Toen Piet van Dijk (54) zijn moeder vertelde dat hij gesolliciteerd had als burgemeester in Aa en Hunze, lichtten haar ogen op. Moet je ’s meelopen, zei ze. In haar woning in Beetsterzwaag wees ze op een schetsje. Dat hangt al op díe plek zo lang als Van Dijk ’t zich kan herinneren.

Op het schetsje staat het kerkje van Anloo. Z’n ouders kregen het toen ze trouwden, van een oom uit Loon. ,,Dat zijn connecties, wel of niet toevallig”, zegt Van Dijk. ,,Daarom heb ik de eed afgelegd tijdens mijn installatie, en niet de belofte. Dit moest zo zijn.”

In zijn werkkamer in Gieten hangt een schilderij waarop ook een kerk staat afgebeeld. De top steekt boven een paar hoge bomen uit. Het is het kerkje van Annen, heeft iemand Van Dijk - geboren en getogen in Friesland - wijs gemaakt.

‘Ik kom hier niet binnen om de tent compleet te verbouwen’

Wat ook in de kamer hangt: een foto van zijn vrouw (Jolanda) en jongste dochter (Nynke) op een hunebed, gekregen bij de installatie in september. Het is een van de weinige dingen die hij heeft gebruikt om de kamer een beetje ‘eigen’ te maken. ,,En dat miniatuur hunebedje”, zegt de burgemeester, die naar het dressoir wijst. Het afscheidscadeautje is gemaakt door zijn teamgenoten van VV De Sweach (zondag 2). ,,Ik voetbalde, ja”, zegt de burgemeester. ,,Alleen wedstrijden. Ik heb een broertje dood aan trainen.” Glimlachend: „Het heeft bovendien geen zin meer.”

De burgemeester is niet zo van: de hele kamer moet anders. ,,Ik pas me makkelijk aan; heb alleen wat kleine spulletjes nodig om het eigen te maken.”

En dat is ook precies hoe Van Dijk wil werken. ,,Ik kom hier niet binnen om de tent compleet te verbouwen”, legt hij uit. ,,Aanpassingen die ik doe, doe ik stapsgewijs en zijn gericht op een groter geheel.”

De kwestie camping Anloo

Het was zijn derde week als burgemeester toen zeven bewoners met een camper voor het gemeentehuis gingen staan. Met spandoeken protesteerden zij tegen hun gedwongen vertrek van camping Anloo. Hoewel de mensen er al jaren wonen, moeten zij weg omdat permanent bewonen niet is toegestaan.

,,Zij hebben zo’n groot, persoonlijk belang. Zij willen daar blijven wonen. Dan is dat niet gek, dat je dat doet”, blikt de burgemeester terug. Die persoonlijke, emotionele verhalen hebben hem geraakt.

,,Ja, ik vind dat zeker lastig. Maar uiteindelijk moet je emotie en ratio onderscheiden, anders verstik je als bestuurder in de complexiteit. De opdracht vanuit de raad is helder: we handhaven. Aan ons de taak dat zo sociaal mogelijk te doen. Een lastig thema: sociaal handhaven. Maar ik denk dat we ondertussen de goede routes hebben lopen.”

Een grote beproeving

Diezelfde avond zit Van Dijk zijn eerste raadsvergadering voor, de bewoners van camping Anloo komen inspreken. Als hij die vergadering rond vijven aan het voorbereiden is in zijn appartement in Gasselte, hoort hij loeiende sirenes voorbij komen. Een uur later krijgt hij bericht vanuit de meldkamer: een 12-jarige jongen uit Gasselternijveen is in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht.

loading  

 

,,Ik heb er zelf voor gekozen naar de plaats van het ongeval te gaan. Dat was heftig. Met die emoties ga je naar je eerste, formele raadsvergadering. Waar je de mensen uit Anloo ook het gevoel moet geven dat je hun verhaal serieus neemt en begrijpt.”

,,Hoe doe je dat? Schakelen. Emotioneel en rationeel. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.”

De windmolens, een uitdaging?

De eerstvolgende beproeving zou volgens raadsleden wel eens het windmolendossier kunnen zijn. „Ik had niets liever dan een rol in dit dossier gespeeld”, zegt Van Dijk. „Mijn invloed hierop is zeer beperkt. Ik kwam toen de besluitvorming al was afgerond. We wachten nu op de uitspraak van de Raad van State. Ze komen er of ze komen er niet. En wat er dan gebeurt, hoe bewoners gaan reageren, daar kun je nog niet op handelen en acteren.”

Wat hij zelf van de plannen vindt? „Waar wij in Aa en Hunze sterk in zijn, is recreatie en toerisme in een prachtig landschap. Windmolens doen daar afbreuk aan en dat vind ik heel jammer. Ze hadden in Den Haag veel beter moeten kijken: wat betekent dit voor de inwoners en voor het gebied.”

Liefde voor auto’s

Voor wie de nieuwe burgemeester nog niet heeft gespot: hij is te herkennen aan zijn zwarte tweezitter, een Mercedes SLK. ,,Een heerlijk karretje!”, zegt Van Dijk enthousiast. ,,Ik ben hier alleen, dus heb geen behoefte om in een grote gezinsauto te rijden.” Vrouw en dochter wonen nog in Beetsterzwaag, waar Van Dijk meer auto’s heeft staan. ,,Ik heb een grote schuur met opslagruimte. Dus wat doe je? Je slaat op.”

In de schuur staan onder andere een oude jaguar, het Fiatje van zijn moeder, nog een oud type Mercedes en een trekker uit bouwjaar ’63, ook een Fiat, die hij gebruikt om zijn 4 hectare land te maaien. ,,De eerste trekker die mijn vader ooit kocht, was van hetzelfde type. De trekker komt uit mijn bouwjaar. Toen ik die vond, dacht ik: hé, dat is leuk. Ik ben liefhebber. Sleutelen doe ik ook zelf.”

Uiteindelijk moeten vrouw, dochter en de auto’s naar Aa en Hunze verkassen. De burgemeester heeft inmiddels zijn appartement in Gasselte verruild voor een huurwoning in Ekehaar. „In Gasselte voelde ik me niet 100 procent oké. Toen ik de eerste avond in mijn huis in Ekehaar zat, snapte ik pas waarom. Licht, uitzicht, ruimte. Daar ging het om.”

Vanuit de woning in Ekehaar zoekt Van Dijk een koopwoning. ,,Eerst had ik een lichte voorkeur voor het zand. Maar als ik dan door het veengebied rij, denk ik: ook mooie plekjes!”

Mensen zijn aardiger

Onder het mom van ‘College bie ‘t pad’, het concept waarbij burgemeester en wethouders bij alle dorpen in Aa en Hunze op bezoek gaan, bezocht de burgemeester een dag lang de dorpen Grolloo, Eexterveen, Anloo en Gasteren.

Hij durft al wel te concluderen: de mensen zijn hier aardiger, kunnen beter met elkaar samenleven en hebben meer zorg voor elkaar. ,,Dat is écht anders dan in Friesland. En het is geen kleinigheid, het maakt dat we hier geweldig goede kansen hebben naoberschap een goede invulling te geven.”

Zo stonden de afgelopen 100 dagen voor Van Dijk vooral in het teken van het verkennen van ‘zijn’ gemeente. Dat zal hij de komende periode zeker blijven doen. Er is immers nog genoeg te leren. Dat Annen helemaal geen kerk heeft, bijvoorbeeld.

 

menu